Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

[jeugdverhaal 9+] Reda

Beste lezer,

Zou je me van feedback kunnen voorzien op geloofwaardigheid van dit fragment. Vind jij het geloofwaardig? Wat maakt dat je het wel of niet gelooft? En wat vind je van mijn schrijfstijl? Kun je iets zeggen over mijn schrijfstijl? Ik kijk altijd vol spanning uit naar feedback; alvast hartelijk dank voor je tijd en inzichten. Vriendelijke groet, Kerman

Fragment

Mevrouw Vroman had gezegd, ‘echte schoonheid zit van binnen.’Ik snapte dat zij dat zei, want ze leek zelf een beetje op een Roodlippige-vleermuisvis. Ze was de enige die ooit naar me luisterde, dus dat zei ik niet hardop. Later zou ik, volgens haar, hoe dan ook, uitgroeien tot een mooie zwaan. Ik hoopte dat het waar was. In mijn klas zeiden ze dat ik sprekend leek op een bosolifant op stelten. Ik kwam dus voorlopig nog niet eens in de buurt van een zwaan.

‘Reda!’ 

Ik keek op.

 ‘Jij bent aan de beurt.

Pak het touw,’ zei meester Mike. Ik pakte het vast. Het leek wel vijftig meter hoog. Het zat met een metalen ring vast aan het plafond van de gymzaal. Mijn armen voelde slap en mijn handen klam. Wat als iedereen tijdens het klimmen mijn blote buik ziet? In mijn ooghoek zag ik Danielle en Ida al grinnikend naar me wijzen. Ik kon ze wel wurgen. Dat deed ik natuurlijk niet.

Ik trok mijn legging over mijn buik heen en mijn gymshirt over mijn billen. Zo zat het beter en kon ik onopgemerkt mijn klamme handen ergens aan afvegen.

Vanmiddag zou gezellig worden, mevrouw Vroman en ik gingen samen koekjes bakken.

‘Opschieten Reda,’ riep meester Mike.

Ik hield het touw stevig vast en trok mijn benen omhoog. Ik hing nog maar een paar centimeter boven de grond en voelde een bries net boven de vloer tegen mijn billen strijken. Met volle moed bleef ik daar spartelen. Ik had het kunnen weten. Lachten ze al?

‘Klimmen, klimmen!’ riepen ze vanuit de gymzaal.

Ik keek omhoog. Wat áls ik omhoog klom? W Dan zou ik van bovenaf nog te pletter kunnen vallen. Hoe zwaarder het voorwerp des te harder het valt.

Liever wilde ik ze laten zien dat ik het wel kon, dat het touw me zou houden, dat ik sterk en licht genoeg was om omhoog te komen. Ik zou het plafond aantikken en op de terugweg, halverwege, naar beneden springen. En uiteraard op twee benen neerdwalen, net als turnsters dat doen. Dat zou ze leren. Maar in het echt, bleef ik uitzichtloos onderin het touw hangen. Toen ging de bel.

‘Nou, Reda volgende keer ben jij als eerste aan de beurt,’ zei meester Mike. ‘Iedereen douchen, omkleden en dan hop, naar huis. Fijn weekend.’

Ik liet het touw los, pakte mijn rugzak en ging naar buiten. Douchen en omkleden had ik overgeslagen. De les was al erg genoeg geweest. Ik vertrok richting mevrouw Vroman. Op vrijdag bakten we altijd koekjes en dweilden we de keukenvloer.

Ik belde aan. Misschien wist ze wel hoe ik mijn buik kon verbergen. Ze had altijd raad. Er gingen een paar minuten voorbij. Het begon te regenen. Was ze niet thuis? Ik belde nog eens aan. Ik belde haar op, maar kreeg haar voicemail. Dikke regendruppels gleden langs mijn nek richting mijn rug.

Ik liep achterom en trok aan de deur van de schutting. Het zat op slot. Wat als er iets ergs met mevrouw Vroman was gebeurd? Misschien was ze gevallen, in de badkamer, ofzo? Oude mensen vielen wel vaker onder de douche.

Ik keek op naar de schutting. Het was een heel gewone schutting. Hout met horizontale latten. Ik dacht even aan het touw in de gymzaal. De schutting beklimmen leek me opeens best haalbaar. Haalbaarder dan dat touw in ieder geval. De regen ketsten tegen mijn gezicht terug de lucht in. Zou ik het redden?

Ik trok mijn rugzak strak om mijn schouders en begon te klimmen. Met één voet tussen twee latten drukte ik me omhoog. De schutting veerde zachtjes op een neer. Ik had spijt. Ik keek naar achteren en toen omhoog. Ik was er bijna. Ik weet niet meer hoe, maar een tel of twee later zat ik bovenop de schutting.

‘Mevrouw Vroman? riep ik. Ik keek in haar tuin. Hoe moest ik eraf? In de verte hoorde ik voetstappen naderen. Wat als iemand mij hier zag? Ik bleef muisstil zitten. Misschien dat ik onopgemerkt zou blijven.

‘Reda Simons, wat ben jij daar aan het doen? Ik keek omlaag. Ik telde vier voeten onder een veel te grote roze paraplu.

‘Ben je aan het inbreken?’ vroeg Danielle.

‘Zijn thuis de koekjes op?’ grinnikte Ida.

Mijn maag trok samen en mijn hoofd voelde licht. Ik wilde schreeuwen,dat ze me met rust moesten laten. Maar ik keek ze aan en zei, ‘mijn beste vriendin is in nood en ik ben haar aan het redden, fijn weekend,’ en toen sprong ik in de tuin van mevrouw Vroman. Ik moest wel.

Ik bleef zitten op de grond met mijn rug tegen de schutting. Dat zou ze leren. Ik was een held en dat zou iedereen maandag horen.

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik vind de stijl van schrijven niet echt aantrekkelijk. Het begint met het ontbreken van alinea's. Een muur van letters is ontmoedigend en maakt de tekst lastiger leesbaar.

Je gebruikt bovendien veel woorden om iets te zeggen, schrappen komt de leesbaarheid ten goede. Een voorbeeld:

‘Reda!’   Ik keek op.  ‘Jij bent aan de beurt. Pak het touw,’ zei meester Mike. Ik pakte het vast en keek ernaar. Het leek wel vijftig meter hoog. Het zat met een metalen ring vast aan het plafond van de gymzaal. Mijn armen voelde slap en mijn handen klam. Wat als iedereen een stukje van mijn blote buik zou zien als ik naar boven klom? In mijn ooghoek zag ik Danielle en Ida al grinnikend naar me wijzen. Ik kon ze wel wurgen. Dat deed ik natuurlijk niet. Ik trok mijn legging over mijn buik heen en mijn gymshirt over mijn billen. Zo zat het beter en kon ik onopgemerkt mijn klamme handen ergens aan afvegen. Vanmiddag zou gezellig worden, mevrouw Vroman en ik gingen samen koekjes bakken. ‘Opschieten Reda,’ riep meester Mike. 

Mijn versie:

‘Reda, jij bent,' zei meester Mike.
Ik pakte het touw vast. Het leek wel vijftig meter hoog. Mijn armen voelden slap, mijn handen klam. Straks zagen ze mijn blote buik. In mijn ooghoek zag ik Danielle en Ida grinnikend naar me wijzen. Ik trok mijn legging over mijn buik heen en mijn gymshirt over mijn billen. Zo zat het beter en kon ik stiekem mijn klamme handen afvegen. 
‘Opschieten,’ riep de meester. 

Zoals je ziet heb ik die zin over 'koekjes bakken' eruit gehaald, die staat daar m.i. volkomen verdwaald.

Geloofwaardig... het thema is herkenbaar, maar ook vaak gebruikt. Het zal gaan om je verhaal en hoe goed je het schrijft. Over dat tweede heb ik dus wat kanttekeningen, over het eerste kan ik nog niet zoveel zeggen.

Cheers!
Martin

Lid sinds

1 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank voor je feedback, Martin. Ik heb de muur netjes opgedeeld in alinea's. En dank voor je waardevolle opmerking wat betreft het schrappen. Er is denk ik wel nog verschil tussen a.woorden weglaten en b.content verwijderen. Dank voor de tip om overbodige woorden te schrappen. Groet, Kerman

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Er is weinig verschil tussen het schrappen van overbodige woorden en hele zinnen. Beide hebben tot doel je verhaal te stroomlijnen, beter leesbaar te maken. Simpel gezegd: alles wat geen functie heeft om het verhaal te vertellen, mag cq. moet eruit. Kill your darlings!

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Schrijven voor kinderen is een vak apart, en de specificatie 9+ lijkt me wat vaag: in de jaren 9 tot 12 veranderen kinderen erg. Ik kan niet goed aangeven waar het precies aan ligt, maar bij het lezen denk ik: zo vertelt een kind van 9 niet. 

Begin de stijl concreter te maken, directer en persoonlijker:

"In mijn klas zeiden ze dat ik sprekend leek op een bosolifant op stelten." -> Danielle zegt: "je lijkt op een bosolifant op stelten."

Misschien helpt dat soort dingen al. Indien niet voldoende, laat Reda het verhaal aan iemand anders vertellen, en dan zoals kinderen het doen: direct ter zake, minder opbouwend of chronologisch

-> 
"Dag Resa. Hoe was het op school?"
"Kut. Ida en Daniella ..."
"Hebben ze je weer geplaagd? Waarmee nou weer?"
"Touwklimmen. Me hemd floepte uit me broek en Ida zegt ... Mama, mag ik een nieuw hemd?"
"Je hebt net een nieuw hemd. Wat zegt Ida?"
"Ach niks. Mama, bestaan bosolifantein op stelten wel?"