Lid sinds

1 maand 4 weken

Rol

[Ontwikkelingsroman, Psychologisch, Waargebeurd] De zoektocht

Dit korte verhaal, opgedeeld in twee delen, gaat over een jongeman die een emotionele periode probeert te verwerken. Dit is het eerste deel van het verhaal. Hier een paar voorbeeldvragen voor feedback:

Zet her verhaal je aan het denken? Zijn de gebruikte metaforen en symbolieken duidelijk? Is de rode draad in het verhaal te volgen? Zijn de omschrijvingen en verwoordingen mooi of juist storend? En de belangrijkste vraag van allemaal: is het verhaal (in jouw mening) goed/het lezen waard?

Op voorhand bedankt voor de feedback!

Fragment

 

De zoektocht naar vertrouwdheid in het onbetrouwbare

Beste lezer,

Ik stap uit mijn vertrouwde bed. Ik pak mijn trui van de stoel en doe hem aan. Ik zet mijn headset op. Vol volume. De optie noise cancelling staat aan. Ik doe de voordeur achter mij dicht. En ik ren. Ik ren. Naar het onbetrouwbare bos toe. Ik ren.

Het is een donker bos. Ik kan bijna niks zien. Ik beeld mij in dat mijn ogen zich net als een roofdier scherpstellen. Een roofdier op jacht in de nacht. De pupillen groot, zodat al het licht wordt opgenomen. Een jongen van 18 in zijn eentje in een donker bos. Ik lijk wel een prooi. Ik ben eigenlijk ook niet op jacht. Nee, lezer. Ik ben op zoek.

Eindelijk. Het vertrouwde bankje in het onbetrouwbare bos. Donkere, beangstigende bomen achter mijn schouders. Ik kan zien waar de bomen naartoe reiken. Daarom voelt het vertrouwd aan. De bomen houden mij vast. Geven mij steun. Donker, beangstigend water voor mijn benen. Ik kan alleen maar gokken hoe diep het water reikt. Daarom voelt het onbetrouwbaar aan. Maar het water zal mij nog steeds opvangen. Nog steeds steunen. Beste lezer, zoals u misschien al kon raden; ik zit in een dieptepunt. Ik voel mij bedorven onder het water. Verdord tussen de bomen. Ik voel de tranen opborrelen. Ik voel de paniek. Het hyperventileren. Dus ik dans. Het is een dans van verdriet.

Ik kan niet dansen. Ik ben dan niet star, maar ik zit ook niet vol techniek. Ik dans daarom ook nooit. Het voelt onbetrouwbaar aan. Eigenlijk lieg ik tegen mezelf. Ik kan wel dansen. Alleen dans ik op mijn eigen manier. Wél met gevoel en passie. Wél voor mijzelf. De muziekgolven laten mijn oorharen trillen. Ik dans met de vertrouwde vibraties mee. Misschien is het u al opgevallen, beste lezer. De vertrouwdheid is nu al een paar keer benoemd. Dat is ook de reden dat ik nu dans. De onbetrouwbaarheid, om exact te zijn. Dát is waarom ik nu dans. Niet de onbetrouwbaarheid van de technologie. Niet de onbetrouwbaarheid van de overheid. Niet van het nieuws, niet van de natuur en niet van de mens. Eigenlijk lieg ik weer tegen mezelf. Het gaat wél om de onbetrouwbaarheid van de mens en natuur. júíst om de onbetrouwbaarheid van de mens én natuur. Ik draai er te lang om heen. Ik wordt dan ook duizelig van het dansen. Het hart. Het hart van de mens is onbetrouwbaar. Het kan ieder moment stoppen. Mijn moeder weet er alles van af. 

Denk niet zo dramatisch, lezer. Mijn moeder leeft nog! De onbetrouwbaarheid was maar voor een korte duur. Voor 13 minuutjes maar. Eigenlijk lieg ik wéér tegen mezelf. Wanneer u dit omrekent naar aantal gemiste slagen, dan voelt u zich namelijk vast beklemmend. Beste lezer, tel uw eigen hartslagen eens. Probeer maar 13 minuten lang te dansen. Eigenlijk is het best lang. Hoe dan ook, mijn moeder leeft nog. Er is echter een verschil tussen leven en léven. Mijn moeder leeft, maar ze lééft niet. Ze kan niet meer vertrouwt in haar eentje eten. Ze kan niet meer vertrouwt in haar eentje naar de toilet. Niet lopen, niet koken en niet opvoeden. Eigenlijk lieg ik alwéér tegen mezelf. Ze kan nog wel opvoeden, maar niet meer op de vertrouwde manier. Ze kan alleen verbaal opvoeden. Zien kan ze amper. Het is voor haar net alsof ze continu in een onbetrouwbaar donker bos loopt. Via mijn moeder ken ik de onbetrouwbaarheid maar al te goed. Dus ondanks dat ik nooit dans, voelt het tóch vertrouwd.

 

Dit was her eerste deel van het verhaal. Het is aangeraden om gelijk deel 2 (het laatste deel) te lezen, met een vergelijkbare grote als deel 1.

Lid sinds

1 maand 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Hey Diana Silver,

Zou je mij dan daadwerkelijk wat feedback willen geven? Louter het wordt geleuter zal mij niet echt helpen.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Nou, je legt aan alles wat je beschrijft een lading op, die ik als lezer niet zelf mag bedenken. Je vertelt me waar het op lijkt, hoe het voelt, je vertelt me wanneer je liegt, je wijst me erop dat je dingen voor stijleffect herhaaldelijk benoemt... I mean... Denk je dat het een lezer anders niet zou zijn opgevallen dat je een woord 20 (twintig) maal herhaalt?

Ik ben bang dat het niet werkt zo. Als lezer wil niet toegesproken worden, ik wil ook niet dat een verhaal me uitgelegd wordt. Ik wil me inleven in een ander. Ik wil een situatie, een scène zien, en daarna moet de schrijver me erin vertrouwen dat ik zelf conclusies kan trekken.

Alles wat ik nodig heb om je verhaal te begrijpen, is denk ik dit:

Ik stap uit mijn bed. Ik pak mijn trui van de stoel en doe hem aan. Ik zet mijn headset op. Vol volume. De optie noise cancelling staat aan. Ik doe de voordeur achter mij dicht en ren naar het bos.

Het is donker. Ik kan bijna niks zien. Eindelijk, het vertrouwde bankje. Donkere bomen achter mijn schouders. Ik voel de tranen opborrelen. Ik voel paniek. Hyperventileren. Dus ik dans.

Ik kan niet dansen. Ik kan wel dansen. Alleen op mijn eigen manier, voor mezelf. De muziekgolven laten mijn oorharen trillen. Ik dans met de vertrouwde vibraties mee. Ik word duizelig van het dansen. Het hart. Het hart van de mens kan ieder moment stoppen. Mijn moeder weet er alles vanaf. Het waren maar 13 minuten. Maar probeer maar eens 13 minuten lang te dansen. Hoeveel hartslagen zijn dat? Hoe dan ook, mijn moeder leeft nog. Er is echter een verschil tussen leven en léven. Ze kan niet meer vertrouwd in haar eentje eten. Ze kan niet meer vertrouwd in haar eentje naar de toilet. Niet lopen, niet koken en niet opvoeden. Zien kan ze amper. Ze loopt als door een donker bos.

 

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Simon,

Welkom op dit platform! Ook ik plaats soms een proeflees-stuk, doorgaans omdat ik ergens zelf al over twijfel. Je kunt dan directe feedback verwachten. Soms is dat niet leuk om te lezen, het is wel zowat het enige waar je als lerend schrijver wat aan hebt. Wie lieve woordjes zoekt, moet vooral proeflezers werven in de eigen familie ;-).

Diana zegt al een paar zinnige dingen. Als ik je tekst lees, dan moet ik moeite doen om het einde te halen. Het leest als een rafelige koortsdroom, met veel herhalingen, zinloze opmerkingen en weinig wat mij raakt. Deel twee heb ik diagonaal gelezen, ik zie allerlei herhalingen uit deel een.

Je wilt teveel, denk ik. Het recept: schrappen, kill your darlings. Minder vertellen en meer laten zien en voelen. Jezelf afvragen wat je wil. Wat is de essentie van wat je over wilt brengen? Welk gevoel wil je dat je lezer krijgt? 

Ik weet niet of je meer ervaring hebt met schrijven dan dit verhaal. Als je je vaardigheden op wilt bouwen, kun je bijvoorbeeld meedoen aan de wekelijkse schrijfwedstrijd op deze site. En vooral veel sites en boeken over schrijven uitpluizen. En lezen, lezen, lezen.

Groet!
Martin