Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

[Kort verhaal] Weerzien (fragment)

Dit korte verhaal (ca. 2000 woorden, waarvan de eerste 560 in dit fragment staan) heb ik vooral geschreven als oefening voor mijzelf. Ik ben zelf geen dame op leeftijd, bovendien heeft ze een manier van spreken die de mijne niet is. Wat ik graag wil weten, als je dit gelezen hebt:

Hoe ervaar je de meer archaïsche woorden en complexere zinnen?
Blijft het prettig lezen of is het storend?
Als het uit hebt - ben je er dan klaar mee, of heb je zin om de rest ook te lezen? (Nb. dit is geen verkapte oproep voor proeflezers hoor!)

Fragment

 

Op de dag van zijn dood kwam ik tot leven. Dit is een bekentenis, beste lezer, een biecht van formaat. Natuurlijk vergoot ik ogenschijnlijk hete tranen bij zijn kist, riep ik ach en wee en hoe nu verder. De waarheid is dat ik dat laatste al wist en naar deze dag had uitgekeken, zodat ik daarmee een aanvang kon maken. De enige echte treurnis had ik over het feit dat ik daar pas in de late herfst van mijn bestaan aan toe was gekomen.

Laat ik bij het begin beginnen. Heeft u mijn echtgenoot gekend en trof hij u als een correct, ja zelfs aardig mens? Mij ook, althans in de dagen dat onze relatie aanving. Een man van de wereld, charmant, gesoigneerd zonder pronkerig te zijn en uiterst voorkomend bovendien. Bij de bekendmaking van onze verloving toonden mijn ouders zich zeer verheugd dat hun wildebras van een dochter getemd zou gaan worden door dit heerschap. Geen kans hadden ze voorbij laten gaan om mij te wijzen op het heilloze pad waar ik mij, volgens hen, tot dan toe op bevond.

De waarheid was dat ik toen al geen keuze meer had. Had u mijn trouwfoto gezien, hetgeen onmogelijk is aangezien ik ze altijd verborgen heb gehouden en gelijk na zijn crematie bij wijze van vreugdevuur in de haard heb opgestookt, dan had u op mijn keurig opgemaakt gelaat een bevroren glimlach gezien, met daarboven twee doods starende ogen. De lach op het gezicht van mijn kersverse gemaal daarentegen toonde triomf, vreugde dat hij met het huwelijkssacrament de macht die hij al veel eerder over mij had weten te verkrijgen had bestendigd.

Macht, lieve lezer, dat is waar het in mijn leven om draaide. Mijn vader liet mij de zijne voelen als ik, onnozel kind die ik was, het waagde hem te ontrieven, hetgeen naar ik moet erkennen geregeld voorkwam. Zijn machtsuitoefening veranderde aanzienlijk van karakter vanaf het moment dat mijn lichaam onmiskenbaar vrouwelijke trekken begon te vertonen, hoewel ik zeer gedreven was om deze te verhullen. Van moeder heb ik weleens vermoed dat ze niet onverdeeld ongelukkig was met het verschuiven van zijn aandacht van haar naar mij, al zal ik dat nooit met zekerheid weten. Nimmer heeft ze er enig woord aan gewijd, noch er anderszins blijk van gegeven dat ze kennis droeg van zijn strapatsen. Zijn nachtelijke uitstapjes naar mijn slaapkamer konden haar toch niet ontgaan zijn. Nee, ze verkoos te vertoeven in haar zelfgecreëerde realiteit, waar de verwerpelijke activiteiten van haar echtgenoot niet bestonden. Dat dat zonder twijfel een eenzaam bestaan is geweest, is wellicht het enige overeenkomstige tussen haar en mijn leven.

U vraagt zich ongetwijfeld af waarom ik in eerste instantie belangstelling voor mijn echtgenoot had opgevat. Deze vraag heb ik ook, met grote regelmaat, aan mijzelf gesteld. Het enige antwoord dat ik kan bedenken is dat ik dacht dat hij mij zag. Gezien worden, lieve lezer, is waar wij allen, u ook, door leven. Wie niet gezien wordt, is levend dood. De ongeziene leidt een overbodig bestaan, extra pijnlijk in de wetenschap dat ons aller bestaan toch al niet meer is dan een zuchtje in een orkaan, een dwarrelend pluisje in de uitgestrekte oneindigheid van verstreken en toekomstige tijd. Tegen de tijd dat ik ontdekte dat hij, in plaats van mij, zijn eigen ego in mij weerspiegeld zag, was het te laat.

 

Lid sinds

4 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik vind dit leuk en onderhoudend geschreven (het doet me een beetje denken aan de Tante Poldi boeken van Mario Giordano), al moet je uitkijken dat je de archaïsche taal en de lengte van de zinnen beteugelt. Naarmate het fragment vordert dreig je in dat opzicht wat uit de bocht te gaan vliegen. De zin "Zijn machtsoefening ... verhullen" is daarvan een voorbeeld.

Waar ik moeite mee heb, is om uit te maken of dit grappig dan wel humoristisch bedoeld is. De barokke taal en het zo direct aanspreken van de lezer heeft iets onmiskenbaar komisch. De passage over de nachtelijke uitstapjes van vader doet me dan ook ineens naar adem happen van schrik - ik had zoiets totaal niet zien aankomen. 

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Hazel,

Dank voor het lezen en je feedback.

al moet je uitkijken dat je de archaïsche taal en de lengte van de zinnen beteugelt.

Precies hierom post ik het hier, dank dus. Ik ga later nogmaals met de schoffel door de tekst.

De mild komische toon is bewust, al zal de hoofdpersoon het zeker niet zo bedoelen. Het vergroot het contrast met wat er verderop gaat gebeuren. Reliëf dus.

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Eigenlijk houd ik wel van dit soort teksten ... (*)

Natuurlijk vergoot ik ogenschijnlijk hete tranen bij zijn kist

ogenschijnlijk kan ook wel weg.
De waarheid is [...] De waarheid was ...

Je zou voor een van de twee De waarheid een synoniem kunnen bedenken.

(*) hoewel de tekst wel een beetje boven het personage blijft zweven; ze wordt vrijwel nergens concreet, en dat zou gerust mogen.

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Ja je kunt niet ogenschijnlijk hete tranen vergieten, tenzij je met slangetjes en neptraanvocht in de weer gaat.

Hoe ervaar ik de taal? Tja. Het is wel vermakelijk, dergelijke archaïsche stijloefeningen, maar dienen zij ergens toe? Waarom heeft deze hp deze ouderwetsche stem? Bevinden wij ons in de 19e eeuw? Is het ironisch bedoeld? Wil de schrijver zijn schrijfspierballen tonen? Wij krijgen in dit fragment geen antwoord op de vraag. Als wij ons inderdaad in het verleden bevinden, zou een kleine indicatie daarvan prettig zijn: een voorbijkomende koets, een dienstmeisje dat de haard aansteekt, een vrijer die Vader om de hand zijner dochter vraagt, het is toch niet moeilijk om ons een aanwijzing te geven.

Als wij ons niet in het verleden bevinden weet ik niet waarom ik zulke 'oude' taal zou moeten lezen.

En ik moet zeggen: je komt er bijna mee weg, met dat belegen taalgebruik. Bijna, want op mij komt het toch behoorlijk gekunsteld over. En daardoor wat potsierlijk. Dat wordt pijnlijk als de verteller over haar misbruikende vader vertelt - daar willen we toch geen laconieke toon zien? Of is dat juist je bedoeling? Bedenk dan dat je jezelf daarmee op zeer glad ijs begeeft waar je snel doorheen kan zakken.

Enfin. Je kunt schrijven, dat is duidelijk. Misschien zou het beter werken als je met je eigen stem zou praten. Maar het is ook leuk om stijloefeningen te doen. Als ik mij enige pedantie mag veroorloven: het schrijven van deze fictieve brief uit de 17e eeuw gaf mij veel voldoening.

Succes!

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank voor de reflecties! Zoals ik in het intro heb vermeld, dit is inderdaad een stijloefening. Ik ben gewend om met mijn eigen stem te schrijven, maar wil dat oprekken. Gekunsteld/potsierlijk moet het natuurlijk niet worden :-). Het bevindt zich op, misschien wel over die grens begrijp ik van jullie. Althans, gebaseerd op dit fragment (waarom ze wat wereldvreemd is, blijkt uit de rest van het verhaal).

@Therese: terechte slotopmerking, ik zie het probleem nu ook. Misschien scherpere keuzes maken, misschien mijzelf permitteren het een langer verhaal te laten worden, misschien het met een glimlach in de prullenbak gooien - food for thought. 'Ogenschijnlijk' sneuvelt in ieder geval!

Lid sinds

5 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Het is goed leesbaar geschreven, ik struikel nergens over niet-kloppende zinnen en het maakt ook nieuwsgierig naar wat er verder nog komt. Het lijken wel grote onderwerpen voor een kort verhaal. Er komen zowel een incesteuze vader en een nare echtgenoot langs, hoe ga je dat verder uitwerken in 2000 woorden?

Nog een detail: Het schrijven is gericht aan ''beste lezers'', maar wie worden daarmee bedoeld? Is er een bepaalde context aan wie het gericht is, of wil je daarmee een ouderwets gevoel geven aan het verhaal?

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Cocky,

Dank voor je feedback! Een (goed) verhaal roept bij de lezer vragen op, die de schrijver in de rest van het verhaal gaat beantwoorden (met dank aan George Saunders). Als ik inga op je vragen, vertel ik je eigenlijk wat in het verdere 2/3e deel van het verhaal gaat gebeuren. Ik leid uit je feedback af dat je nieuwsgierigheid is gewekt ;-).

Het rechtstreeks aanspreken van de lezer is functioneel: ze wil uiteindelijk iets van die lezer, zo zal blijken aan het einde.

Groet!
Martin

Lid sinds

1 maand 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Een literair stukje tekst, met hoogdravend woordgebruik dat (nog) niet irriteert.
Het aanspreken van de lezer met 'lieve lezer' vind ik wel wat ongemakkelijk.
En 'onnozel kind die ik was' moet volgens mij gewoon 'onnozel kind dat ik was' zijn.
De laatste twee alinea's moest ik tweemaal lezen voordat ik goed begreep wat ik aan het lezen was. Kan natuurlijk ook mijn tekortkoming zijn. Of het komt doordat de zinnen regelmatig vrij lang zijn, waardoor je aan het eind soms de draad kwijt bent (ik althans).
Ben ik benieuwd naar de rest van het verhaal? Ik ben geneigd om 'Ja' te zeggen, maar weet niet goed waarom. Misschien hoop ik op een onverwachte ontboezeming of wending in het verhaal, misschien ben ik wel nieuwsgierig naar de miserabele jeugd van de verteller.
Het verhaal heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik zelf ook binnenkort een verhaal op dit forum plaats, want leerzaam is het zeker.

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Dankjewel Cornelis! 

Eén van de redenen dat ik het hier plaats, is dat dit een andere schrijfstijl is dan waarmee ik normaal gesproken schrijf. Een experiment, voor mij bedoeld om te leren. O.a. die lange zinnen... ze kloppen (grotendeels) wel, maar of het nou prettig leest...

En geleerd heb ik. Met name dat dit verhaal-in-wording flink op de kop gaat en ik dichter bij mijn natuurlijke stijl wil blijven.

Ik zie uit naar jouw proefleesstuk! 

Lid sinds

2 weken 1 dag

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik ben nieuwsgierig naar het vervolg, dat in elk geval! En ik kan je weinig tips geven behalve dat ik meteen het idee had dat een oudere dame tegen me aan het vertellen was in haar taal, die zij gebruikt. Dus wat mij betreft is het geloofwaardig. En ik ben de gemiddelde lezer die ook graag wil schrijven maar daar geen enkele ervaring mee heeft (Zelf net een eerste proefstukje geplaatst). Succes met zoeken naar jouw stijl enne.. wanneer komt de rest? Of mag dat via een privébericht of zo :)?