Lid sinds

2 maanden

Rol

[fantasy] De erfenis van Terfga

Dit is mijn eerste poging om een langer fantasy verhaal te schrijven. Het hele verhaal is al af en diverse delen zijn herschreven met feedback uit mijn omgeving maar ik heb het idee dat men te lief is.

Door het met jullie te delen hoop ik op opmerkingen van andere schrijvers zodat het verhaal beter gaat worden. 
- Hoe pakkend is dit begin?
- Is de verteltrant van het verhaal goed.

Alle op en aanmerkingen zijn welkom.

Fragment

 

Gedachten schieten door hem heen en hij sluit zijn ogen, ziet de beelden, hoort weer de kreten van hen die het niet haalde. Hij opent zijn ogen, richt zijn blik op de horizon en huivert als hij nog meer rookpluimen ontdekt. In het zachte oranje licht van de ondergaande zon verplaatst hij zijn blik naar zijn voeten en verder, verder naar beneden, naar het dal. Velden en weiden, smalle zandpaden en een enkel verhard weggetje doorkruisen het landschap. Hier en daar een plukje werkmanhuizen en boerderijen.

De herberg waar hij vorig jaar nog logeerde valt uit de toon. De feloranje dakpannen zijn een schreeuwende aanwezigheid in het verder troosteloze landschap. Het dak glanst van de regenbui, die in het noordwesten van de vallei nog steeds zijn water laat vallen. Na maanden zonder regen komt deze als geroepen. De stoffige vallei zal de komende dagen weer een groene oase worden en de rivier is van een onbeduidend stroompje veranderd in een brede waterweg. Maar helaas zal niemand ervan kunnen genieten, er is geen beweging te zien in de vallei, geen spoor van enig levend wezen. Zelfs niet van de vijand. Het is wat hij verwachte, maar niet hoopte aan te treffen. De inval is voorbij realiseert hij zich. Het was een ongelijke strijd. Zijn blik dwaalt voor de laatste keer over de vallei. Niemand, niets. Iedereen in de vallei is weg. Hij is de laatste en kon maar ternauwernood wegkomen.

Een zucht van vermoeidheid ontsnap hem, als hij van de richel opstaat en zich omkeert naar het pad dat hem verder de Graatberg in moet leiden. De ruige bergketen, die samen met de rivier de Zompu de grens is tussen Aigah en Inoka, met maar een paar begaanbare paden. Ooit kwam het pad voorbij aan een wachttoren, een prachtige glanzende toren van paars kwarts, op de bovenste richel. Eeuwen geleden gebouwd door Terfga-priesters met een macht waarvan men nu alleen nog kan dromen. Maar nu ligt de toren verspreid over de helling, waardoor het vanaf een afstand lijkt alsof er viooltjes tussen de grijze rotsen groeien. Wat voor kracht moet dat zijn geweest, om massief steen zo te verpulveren dat er alleen nog stukjes rots over zijn. De fel paarse kleur van het kwarts valt op tussen de grauwe grijze rotsen van de berg zelf. Hij bukt en raap een stukje toren op. Zelfs in dit kleine stukje steen zit nog de kracht die de toren ooit eens bezat.

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ujex,

Ik vind dat je mooi de situatie beschrijft. Het is heel beeldend geschreven. Of het verhaal ook aantrekkelijk is, kan ik op basis van dit fragment niet echt zeggen, omdat het vooral een beeld is wat je schept.

Een paar opmerkingen. Je eerste zin vind ik niet echt lopen, omdat je 'hem' als meewerkend voorwerp gebruikt, en daarna hij als onderwerp. Het stuk 'Gedachten schieten door hem heen en' kun je naar mijn mening weglaten, want je zegt eigenlijk wat erna komt.

verwachte -> verwachtte

'Na maanden zonder regen komt deze als geroepen. De stoffige vallei zal de komende dagen weer een groene oase worden en de rivier is van een onbeduidend stroompje veranderd in een brede waterweg.' Vind ik niet lekker lopen. Omdat de volgorde niet klopt, je hebt regen -> brede waterweg -> oase. Misschien kun je er van maken: 'Na maanden zonder regen komt deze als geroepen. Het onbeduidend stroompje verandert (een 't' hier) in een brede waterweg en de komende dagen zal de stoffige vallei weer een groene oase worden.

een toren. Aangezien het nogal speciale toren is zou ik meteen 'de toren' zeggen.

Je begint met een rustig beeld wat op zich kan. Als je dramatischer wilt beginnen, dan zou je ook met de laatste twee zinnen kunnen beginnen. Maar dat is een suggestie die je uit kunt proberen.

Ik wil wel meer lezen,

Lucas 

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Korte feedback:

Gedachten schieten door hem heen en hij sluit zijn ogen, ziet de beelden, hoort weer de kreten van hen die het niet haalde. Hij opent zijn ogen, richt zijn blik op de horizon en huivert als hij nog meer rookpluimen ontdekt. In het zachte oranje licht van de ondergaande zon verplaatst hij zijn blik naar zijn voeten en verder, verder naar beneden, naar het dal. 

Veel kijken in deze eerste zinnen, terwijl gedachten door hem heen schieten - maar de lezer weet niet welke gedachten. Misschien die gedachten dan weglaten, en het vele kijken ook (of dit wijzigen in een beeld dat de lezer zélf voor zich ziet), zoals:
Velden en weiden, smalle zandpaden en een enkel verhard weggetje doorkruisen het landschap. Hier en daar een plukje werkmanhuizen en boerderijen.

De herberg waar hij vorig jaar nog logeerde valt uit de toon. De feloranje dakpannen zijn een schreeuwende aanwezigheid in het verder troosteloze landschap. Het dak glanst van de regenbui, die in het noordwesten van de vallei nog steeds zijn water laat vallen. Na maanden zonder regen komt deze als geroepen.

Dit kan ook een goed begin zijn.

Verder valt op dat je goed formuleert (hier en daar niet correct spelt), maar dat het net iets compacter zou kunnen, waardoor je de lezer gemakkelijker mee krijgt in de setting.
Maar helaas zal niemand ervan kunnen genieten, er is geen beweging te zien in de vallei, geen spoor van enig levend wezen.

Niemand, niets. Iedereen in de vallei is weg. 

Soms kan herhaling versterkend werken, maar in dit geval heeft de lezer al het beeld van een verlaten vallei, dat hoeft niet twee keer aangeboden te worden. Less is more.

En het zou mooi zijn als er meteen iets gebeurde wat triggert, iets waarmee je de lezer 'dwingt' om verder te lezen. 't Is nu meer een sfeerbeschrijving, het verhaal moet wel op gang komen. Is er iets wat je als handvat kan gebruiken om het personage in een onmogelijke positie te drukken? Hij overschouwt nu het landschap, terwijl gedachten door hem heen schieten - misschien kun je daar tóch iets mee: gedachten aan zijn beminde, zijn moeder, zijn kind, zijn beste vriend, iemand die daar ergens in dat landschap voor dood moet liggen (er heeft een strijd gewoed, dus er zullen slachtoffers zijn).

Waaraan denkt een mens in zo'n positie, zo'n setting? Aan het landschap? De herberg (waarom logeerde hij daar eigenlijk, met wie, wat gebeurde er toen)? De rivier? De toren? Of ... aan mensen?

Lid sinds

2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Bedankt voor het lezen. Nu al betere feedback dan al die maanden met kennissen.
@lkruijsw:  Je opmerking over de eerste zin is treffend. Zelf heb ik die al enkele keren herschreven en heb deze nu veranderd in: 
Hij sluit zijn ogen en ziet de beelden weer voor zich, hoort de kreten van hen die het niet haalde. Als hij zijn blik weer op de horizon richt ontdekt hij nieuwe rookpluimen. Een koude rilling loopt over zijn rug als hij bedenkt wat daar is gebeurd.
De volgorde van de regen is een hele goede opmerking, had ik zo nog niet bekeken en neem hem gewoon zo over, bedankt.
En de toren is inderdaad DE toren.

@Therese, samen met de opmerking van lkruijsw heb ik het kijken proberen te verminderen. De tweede zin over de verlaten vallei kan inderdaad gewoon weg. 
In de eerste zin gebruik ik "hen die het niet haalde" als gebeurtenis trigger. Als je deze opmerking plaats dan concludeer ik daar uit dat dit niet duidelijk is.Ik moet nog even bedenken hoe dit in de eerste alinea te verwerken. Wat verder in inleiding maak ik wel duidelijk wat er gaande is.

Wel fijn om te horen dat de stijl goed is.

Bedankt voor de goede feedback,

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Zeker een gaaf beeld dat je schetst. Mooi geschreven.

Naast de opmerkingen van Thérèse en Lucas, misschien nog dit: ik mis inhoudelijk een beetje wat de vallei voor de hoofdpersoon betekent. Hij heeft er een keer in de herberg overnacht, leer ik. Tegelijkertijd lijkt hij de vallei beter te kennen dan een reiziger die er één keer eerder geweest is, want hij kent de geschiedenis van die toren. Al met al: ik kom er niet echt achter waarom deze vallei zo veel voor hem zou betekenen, en ik denk dat het aangrijpender zou zijn als je daar wel een hint naar zou geven.

Is het zijn thuis? Woonde zijn familie er? Kwam hij hier toen hij klein was? Of heeft hij alleen maar over die toren gehoord? Is hij hier heengekomen samen met kameraden die hier om het leven zijn gekomen? Is hij hier op een belangrijke missie, die nu in puin ligt?

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

In de eerste zin gebruik ik "hen die het niet haalde" als gebeurtenis trigger. Als je deze opmerking plaats dan concludeer ik daar uit dat dit niet duidelijk is.

Het kan een trigger zijn als je 'hen die het niet haalde(n)' concreet maakt: wie haalden het niet? Is daar iemand bij die van speciaal belang is voor het personage? Dan kun je die iemand noemen, bijvoorbeeld

... hoort weer de kreten van hen die het niet haalden, van zijn moeder, zijn broer en Rosa.

En dan past daar even een emotie bij, die je mooi via show, don't tell kunt laten zien. En je hebt de betekenis van de vallei voor het personage aangegeven, zoals Diana aanreikte. Want daar moet natuurlijk iets gebeurd zijn wat het personage bijzonder heeft getroffen, anders zou hij daar niet zijn - tenzij hij een oorlogsverslaggever of anderszins journalist is, dan is er sprake van een heel andere beleving.
 

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ujex,

Mijn (beperkte) ervaring met feedback is dat je een beetje twee soorten van feedback hebt.

De eerste is van mensen die zelf nooit iets geschreven hebben. Zij geven aan wat ze leuk vinden. De dingen die ze noemen doen dus wat en moet je proberen te houden of uit te breiden. De dingen die ze niet noemen, die gaven kennelijk geen emotie en daar kun je nog eens naar kijken. Deze groep mensen denkt bij 'herschrijven' alleen aan verbeteren van zinnen, voor hun is een verhaal iets onveranderlijks. Ze zullen niet zo snel zeggen dat iets 'slecht' is, het zijn 'consumers' die het fantastisch vinden dat er iets is. Probeer uit deze mensen niet meer te halen dan er in zit. Je gebruikt deze mensen om te kijken hoe het overkomt.

De tweede groep mensen heeft wel ooit iets met schrijven gedaan, of wel het is de 'expert' groep. Hier krijg je meer feedback wat goed of slecht is, meer in technische zin, en hoe je het kan veranderen. Deze groep begrijpt beter waar je mee bezig bent, hoeveel werk het is en hoe moeilijk het is om iets goeds te maken. Echter, deze groep is weer minder geschikt om te testen hoe het in zijn geheel overkomt. De consumers kunnen een stuk steengoed vinden, terwijl de experts het maar matig vinden. In zo'n geval kun je beter naar de consumers luisteren.

Lucas

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Over 'hen die het niet haalde', vind ik zeker wel kunnen mits in de rest van het verhaal dat duidelijk wordt. In een eerste hoofdstuk wil je de lezer aan de haak slaan ('the hook' in het Engels zoals op de verschillende YouTube filmpjes wordt uigelegd).

Met 'hen die het niet haalde' geef je heel compact aan dat er een drama is gebeurd. De lezer wil dan weten wat. Die belofte moet je als schrijver op een gegeven moment wel inlossen, anders voelt de lezer zich bedrogen.

Lucas

Lid sinds

2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Allemaal bedankt voor de goede feedback, ik ga er zeker mee aan de gang.

Misschien had ik nog wat meer regels moeten toevoegen, maar dat roept dan denk ik weer meer vragen op. Die zullen verder in het verhaal duidelijk worden. Ik probeer zoals Lucas al aangeeft meerdere hooks te zetten zodat je verder wilt lezen. 

Dit is het begin van het volgende stukje:

Zonder verder na te denken stopt hij het brokstukje in zijn zak. Waar zouden de bewakers uit de torens zijn? Konden ze net als hij ontsnappen? Uitzoeken heeft geen zin, de felle regenbui heeft alle sporen gewist. Morgenavond, aan de andere kant van de Graatberg, op de oostelijke oever van de Zompu, in Ynoka, zal hij overlevende aantreffen, dat hoopt hij in elk geval. Want nog nooit was een Sjalist een grote rivier overgestoken maar ook nog nooit was er een toren verwoest.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Dit is het begin van het volgende stukje:
(...)

Hm.... Met dit stuk vul je wel dingen in over de mechaniek van de wereld, van de toren, de situatie van de vallei na de ramp. Niks mis mee. Maar ben je het met me eens dat je nog altijd niets nieuws over je hoofdpersonage hebt prijsgegeven? Als lezer lees ik verhalen in eerste instantie om de personages. Dat zijn degenen met wie ik urenlang moet gaan meeleven, degenen die betekenis moeten geven aan alle gebeurtenissen in jouw verzonnen wereld, en ik wil op de eerste bladzijdes door hen overtuigd worden.

Het openingsfragment noch dit stukje beantwoordt voor mij de vraag 'wie is hij en wat is belangrijk voor hem'?

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Weer even kort:

Zonder verder na te denken stopt hij het brokstukje in zijn zak.

En vervolgens doet hij niet anders dan nadenken:
Waar zouden de bewakers uit de torens zijn? Konden ze net als hij ontsnappen? Uitzoeken heeft geen zin, de felle regenbui heeft alle sporen gewist. Morgenavond, aan de andere kant van de Graatberg, op de oostelijke oever van de Zompu, in Ynoka, zal hij overlevende aantreffen, dat hoopt hij in elk geval.
 
En ondertussen weet de lezer nog steeds niet wie hij is, wat hij daar doet in die vallei, hoe hij er gekomen is en waarom. Als je dat wél aangeeft met een paar concrete hints heb je - samen met de beschrijving van de vallei - een intrigerende start. M.a.w.: betrek de lezer bij het personage.

Want als hij alleen maar blijft denken en kijken komt het verhaal niet op gang.
Morgenavond (...) zal hij overlevende(n) aantreffen, dat hoopt hij in elk geval.

Morgenavond is nog ver weg, misschien komt het verhaal niet tot morgenavond. Maak het actueel: wat gebeurt nú?

Lid sinds

2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Diana, ik ben het volledig met je eens. 

Ik ben zoekende tussen het omschrijven van situatie en het hoe/waarom van de hoofdpersoon. In de volgende alinea komt naar voren dat de hoofdpersoon lid is van een elite groep die dit deel van het land moeten beschermen. Verder komt naar voren wie de vijand is en wat er allemaal gaande is.

Het blijft zoeken waar en hoeveel info je moet geven. 

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ujex,

Hoewel ik je stuk mooi geschreven vond, realiseer wel, dat wat je beschrijft vanuit fantasy oogpunt tamelijk standaard is. Een valei, een rivier, een toren een oorlog. Je start is een sfeerbeschrijving, een decor, maar het is nog geen interessante scene. Omdat zoals Diana het beschrijft je nog niet in de persoon komt.

Je nieuwe stukje vind ik minder goed.

Waar zouden de bewakers uit de torens zijn? Konden ze net als hij ontsnappen? Uitzoeken heeft geen zin, de felle regenbui heeft alle sporen gewist.

Met zulke vragen wil je interesse wekken bij de lezer, maar het ligt er teveel bovenop. 'Uitzoeken heeft geen zin,' is verklaring/uitleg van wat er volgt. Dit moet je altijd vermijden, conclusietrekken moet de lezer doen. Je kunt dat zinsdeel helemaal weglaten.

Je kunt ook zoiets schrijven:

Hij moest het lot weten van de bewakers. Hij zocht naar sporen, maar de regen had van alles een grote modderpoel gemaakt.

Op deze manier wil de hoofdpersoon wat (hij moest weten) en iemand die iets wil, maakt hem interessanter. Denk aan het eekhoorntje van de tekenfilm Ice Age, die een eikel wil pakken.

Morgenavond, aan de andere kant van de Graatberg, op de oostelijke oever van de Zompu, in Ynoka,

Dat is teveel een infodump. 

dat hoopt hij in elk geval

Wat wil je nu eigenlijk zeggen? Dat hij het eigenlijk niet verwacht, maar een sprankje hoop heeft? Of dat hij er juist zeker van is?

Want nog nooit was een Sjalist een grote rivier overgestoken maar ook nog nooit was er een toren verwoest.

Probeer dit vanuit de persoon te schrijven. Iets van:

Hij begrijpt niet hoe de toren, die er al duizenden jaren staat, vele gevechten heeft overleefd verwoest is.

Nog een laatste tip. Bedenk eens wat je de eerste interessante scene vindt in je verhaal. Een scene waar dus iets gebeurt en niet alleen maar beschrijving is. En ga dan eens na wat de lezer qua info nodig heeft voor die scene. Mijn eerste poging tot een boek mislukte falikant, omdat ik uitging van een concept in plaats van scenes. 

Lucas

Lid sinds

2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Lucas,
Ik denk dat mijn eerste poging ook niet helemaal geslaagd is, zal alles nog een vanuit het scene standpunt gaan bekijken.

Over een tijdje zal ik een herschreven stuk plaatsen.

Bedankt voor alle tips, werk aan de winkel.