Lid sinds

1 jaar 9 maanden

Rol

[Fantasy Young Adult] De zeven koninkrijken van Theratibia deel 1 Primavera

Beste lezers, 

Ik heb jullie hulp nodig. 

1. Hoe is het begin? Leest het lekker weg?

2. Wat vinden jullie van de titel?

3. Leest het fragment makkelijk weg?

Fragment

 

‘Hoogheid, u ziet er echt prachtig uit in die jurk. Het volk zal versteld staan,’ zei mijn dienstmeisje Alexis.

‘Dank je, Alexis.’ 

‘Hoogheid, ik hoop dat u het bal leuk zal vinden. Ik heb gehoord dat iedereen een cadeau bij zich heeft.’

‘Waar heb je dat gehoord?’ 

‘Wij dienstmeisjes horen vaak de gekste roddels als het aankomt op het volk. Bedienden roddelen vaak onder elkaar.’ 

‘Dat wist ik niet.’ 

‘Er is zoveel dat u nog niet weet, Hoogheid. Uw ouders beschermen u tegen de werkelijke wereld.’ 

‘Wat bedoel je precies?’

‘De wereld is hard, uwe Hoogheid. Uw vader moet de problemen van het volk oplossen. Het vijandelijke land Pruenia heeft Theratibia bijna de oorlog verklaart.’ 

‘Oorlog?’ 

‘Uw vader heeft u niets verteld? Ik dacht dat hij het u wel zou vertellen. U bent oud genoeg om de vergaderingen bij te wonen.’ 

‘Vader wil me het liefst buiten al dat gedoe houden. Hij zegt altijd dat als de tijd rijp is ik eindelijk een vergadering mag bijwonen.’ 

‘Hoogheid. De koning van Pruenia heeft zijn wapens klaar staan op boten. Er zijn mensen uit Verona, die naar Pruenia gevaren zijn met hun boot en daar gevangengenomen werden. Hun families hebben sindsdien niets meer van hen gehoord.’ 

‘Dat is vreselijk. Hoe weet je dat allemaal?’ 

‘Een vriendin van me uit Verona heeft me dat verteld, toen ik haar laatst zag. Haar broers hebben de oversteek gemaakt, maar zijn nooit teruggekeerd. Ze is bang dat ze niet meer in leven zijn.’ 

‘Dat is echt verschrikkelijk. Er moet iets aan gedaan worden, anders zal er oorlog komen.’ 

‘Uw vader en de andere koningen willen oorlog het liefst vermijden. We zijn niet bepaald in de meerderheid. Er worden ieder jaar zevenhonderd jongens zestien jaar die naar Nafonia gaan in de stad Amesmore.’ 

‘Nafonia?’ herhaalde ik verbaasd. 

‘Nafonia is de school waar de wachters worden opgeleid.’ 

‘Hoe weet je dat allemaal?’

‘Mijn vriend werd toen we zestien jaar waren met geweld meegenomen naar Nafonia omdat hij weigerde het koninkrijk te dienen. Hij wilde liever bij me blijven, maar ik wist wat de straffen waren op het negeren van de dienstplicht.’

‘Wat zijn de straffen?’ 

‘Meestal de doodstraf, maar je lot hangt af van wat de koning beslist.’ 

‘Heeft mijn vader hem gestraft?’ 

‘Nee, hij zag het door de vingers, maar in ruil daarvoor moest ik hier komen werken als dienstmeid. Mijn ouders vonden dat allemaal geen probleem, omdat ze een vergoeding kregen voor mijn diensten hier. We zijn ondertussen zeven jaar verder en ik heb niets meer van mijn familie vernomen. Mijn vriend is uiteindelijk akkoord gegaan met de dienstplicht, zodat mij niets zou overkomen.’ 

 

‘Dat is heftig. Ik wist niet dat je al zoveel hebt moeten doorstaan.’ 

‘Ik ben opgegroeid met zeven broers. Als enige meisje weet je wel je plaats te vinden. Mijn broers en vader zijn allemaal wachters ergens in Primavera. Mijn moeder is vlak na mijn geboorte overleden. Mijn broers hebben me de dood van onze moeder nooit kunnen vergeven.’ 

‘En je vader?’ 

‘Mijn vader geeft helemaal niets om me. Hij denkt dat hij het beste met me voor heeft, maar hij heeft een hekel aan me.’ 

‘Hoe heten je broers? Ik kan misschien na vragen waar ze dienst draaien momenteel.’ 

Mijn persoonlijke wachter kwam binnen. Ik keek naar Alexis, die schrok toen ze de jongen zag.

‘Milo?’ Alexis haar stem brak van emotie.

‘Alexis?’ Milo keek haar aan.

Ik zweeg even om hen een momentje te geven.

 

‘Dat is lang geleden.’ 

‘Ja, inderdaad. Zeven jaar.’ 

‘Waarom hebben jullie niets meer van jullie laten horen?’ 

‘We hadden het allemaal erg druk en we hadden geen idee wat er met jou gebeurd was.’ 

‘En vader?’ 

‘Vader is als spion naar Pruenia overgeplaatst, maar we kregen zijn hoofd terug als reactie toen hij drie dagen later werd ontmaskerd.’ Vertelde Milo. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond.

Alexis ademde diep in en uit. 

‘Ik ben blij dat je nog leeft.’ 

‘Wat is er allemaal gebeurd?’ 

‘Mijn vriend en ik werden uit elkaar gehaald en we hebben elkaar sindsdien niet meer gezien.’ 

‘Je vriend is overleden, Alexis.’ 

‘Wanneer?’ 

‘Vijf jaar geleden. Ik heb samen met hem op de opleiding gezeten in Nafonia. Hij was een goede jongen. Na de opleiding moest hij in dienst gaan van prinses Theresa. Na twee maanden werd zijn hoofd afgehakt.’

 

Toen keken ze mij allebei aan.

‘Ik ken mijn tante niet. Mijn vader zegt dat ze heel erg wreed en onrechtvaardig is,’ antwoordde ik. 

‘Uw vader wil u spreken in zijn werkkamer,’ zei Milo. 

‘Dat is goed, dank

Lid sinds

3 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Aster,

De zinnen lopen op zich en het leest vlot. Ze zijn compact zonder veel onnodige woorden.

Echter, het is wel een infodump. Een infodump verpakt in een dialoog, maar het blijft een infodump.

Ik kan het ook allemaal niet volgen. In dit korte stukje worden iets van 7 personen geintroduceerd, de ik-persoon, de hoogheid, wachters, het dienstmeisje, Milo, Alexis, broers, vaders (zonder dat je veel hulp geeft met namen). Dat is echt te veel om te bevatten. Misschien kun je eerste de ik-persoon goed introduceren.

Het is goed dat je al deze informatie hebt, maar ga eens na welke informatie belangrijk is voor het volgende hoofdstuk. Laat de rest weg en introduceer die informatie stap voor stap.

Informatie geven via een dialoog heeft als nadeel dat de dialoog daardoor minder echt wordt. Je kunt daar af en toe wel mee smokkelen, maar als je hele stukken via dialoog gaat doen, dan begint dat op te vallen.

Succes ermee,

Lucas

Lid sinds

3 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Ik vind dat er te veel dialogen zijn en, jammer genoeg, inderdaad te veel informatie.
Als ik verhalen lees, dan beeld ik me altijd hele scènes in en hier zie ik eigenlijk gewoon twee mensen tegenover elkaar staan die aan het praten zijn. Er zijn weinig tot geen handelingen.

Laat zien dat de prinses geschrokken is, laat haar woedend de kamer uitlopen naar haar vader en eisen dat hij haar vertelt wat er allemaal gaande is. Laat de emoties bij mensen omhoog komen. Niet te veel praten, maar doen. Zoals het bekende zinnetje: Show, don't tell.

" ‘Uw vader wil u spreken in zijn werkkamer,’ zei Milo. " Plaats deze zin vóór dat de ik-persoon Milo en Alexis een moment samen geeft, in de zin van: "Huh, jullie kennen elkaar? Oh dat is je broer?! Ja, neem maar even een moment samen, dan ga ik even uitzoeken wat er allemaal aan de hand is." (Verwerk zo'n soort gedachte in de scène.) Het klinkt heel ongeloofwaardig dat een soldaat zomaar de kamer van de prinses binnenkomt, zonder iets tegen haar te zeggen of haar aan te kijken en gelijk alleen maar bezig is met zijn zusje en een kwartier later even tussendoor zegt: "oh ja, je vader wilde je even spreken". Dit is helemaal niet slecht bedoeld, ik probeer alleen maar te helpen!

Ik vind het wel spannend en ik zou wel graag meer willen weten over wat er allemaal gebeurd is!

Heel veel succes, je kent het!

Janneke