Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

[Kort verhaal] Lena

Voor een kort moment wilde ik dit fragment zo koel mogelijk schrijven, maar ik ben op mijn schreden teruggekeerd: ik wil nu juist deels een tekst waarin in elke zin de emotie te lezen is. Dit om te laten zien hoe een rationeel, rustig, normaal gesproken weldoordacht persoon kan veranderen door verlies. Is dit een beetje geslaagd?

Verder zou ik graag de gebruikelijke opmerkingen horen, zoals aanmerkingen op taal, spelling, ritme, zinslengte etc. 

Fragment

Op de een of andere manier denk je altijd alles gezegd te hebben tegen iemand tot het moment aanbreekt dat diegene sterft. Hoeveel zinnige dingen heb ik haar verteld? Niet één! En nu vielen mijn gedachtes continue te prooi aan die ene vraag: heeft ze geweten dat ik net zoveel van haar hield als zij van mij? 
Haar hele lichaam had die nacht liefde voor mij uitgestraald, en ook haar hart, alles trouwens, er was een enorme kracht van haar uitgegaan, die over mij heen spoelde en me lam legde, en had ik deze liefde goed  beantwoord, dan was onze liefde sterker geweest dan alles in de wereld, misschien zelfs wel sterker dan de dood. Maar nu waren we gescheiden en tussen ons lag een heel mensenleven.

 

Lid sinds

4 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

It's a fine line tussen drama en melodrama. Voor mij valt je verhaal in de laatste categorie. Ik lees al deze grote woorden maar ze hebben geen enkel effect, ik voel er niets bij. Ik mis details, ik mis plaats en tijd, ik mis show - ik mis iets wat me zou kunnen raken of ontroeren. 

Sowieso zou ik de eerste zin weghalen. Die is te lang en omslachtig en schept meteen afstand.

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Bedankt voor het commentaar. Ik heb jullie te weinig tekst gegeven om het goed te laten beoordelen, realiseer ik. Aangezien Lena nogal onverwacht sterft, dacht ik dat het realistischer zou zijn om pas na het hele gebeuren mijn hoofdpersoon er op te laten reflecteren. Eerst komt de shock. Die details, plaats, tijd & en show zitten allemaal in die scene. Ik heb jullie dus het meest dode stukje laten lezen. 

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Hmm... ik ben ook niet helemaal mee met de flow hier

Op de een of andere manier denk je altijd alles gezegd te hebben tegen iemand tot het moment aanbreekt dat diegene sterft. Hoeveel zinnige dingen heb ik haar verteld? Niet één! En nu vielen mijn gedachtes continue te prooi aan die ene vraag: heeft ze geweten dat ik net zoveel van haar hield als zij van mij?

- Dit stuk zou denk ik beter in een roman passen als je het specifiek op je personage betrok:

Ik heb altijd gedacht alles tegen haar gezegd te hebben. Tot het moment dat ze stierf. Hoeveel zinnige dingen heb ik haar verteld? Heeft ze geweten dat ik net zoveel van haar hield als zij van mij?

En in die laatste zin voel ik nog een probleem zitten: hoe kan hij weten hoe veel zij van hem hield? En dus of dat 'evenveel' was als hij van haar? Ik vraag me af of je die zin kunt herschrijven naar iets dat zijn gedachten en zijn twijfel vangt.

Haar hele lichaam had die nacht liefde voor mij uitgestraald, en ook haar hart, alles trouwens, er was een enorme kracht van haar uitgegaan, die over mij heen spoelde en me lam legde

- dit vind ik mooi. Het is specifiek en intiem en gaat echt over zijn gevoel

en had ik deze liefde goed  beantwoord, dan was onze liefde sterker geweest dan alles in de wereld, misschien zelfs wel sterker dan de dood. Maar nu waren we gescheiden en tussen ons lag een heel mensenleven.

- dit vind ik leeg. Dit is een rits aan clichés, die niet echt over hem en zijn gevoelens voor haar gaan.

Hopelijk heb je hier wat aan. Groet,
Silver

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

(...) om te laten zien hoe een rationeel, rustig, normaal gesproken weldoordacht persoon kan veranderen door verlies. Is dit een beetje geslaagd?

Verder zou ik graag de gebruikelijke opmerkingen horen, zoals aanmerkingen op taal, spelling, ritme, zinslengte etc.

Fragment

Op de een of andere manier (*) denk je altijd alles gezegd te hebben tegen iemand tot het moment aanbreekt dat diegene sterft. Hoeveel zinnige dingen heb ik haar verteld? Niet één! En nu vielen mijn gedachtes continue te prooi (**) aan die ene vraag: heeft ze geweten dat ik net zoveel van haar hield als zij van mij? 
Haar hele lichaam had die nacht liefde voor mij uitgestraald, en ook haar hart, alles trouwens, er was een enorme kracht van haar uitgegaan, die over mij heen spoelde en me lam legde, en had ik deze liefde goed  beantwoord, dan was onze liefde sterker geweest dan alles in de wereld, misschien zelfs wel sterker dan de dood. Maar nu waren we gescheiden en tussen ons lag een heel mensenleven.



Als je wilt dat iemand verandert door verlies, moet er ook een switch zijn van het begin naar het eind. Die switch kan sterker. Dat kun je bereiken door wat je jezelf ten doel hebt gesteld:
(...) een tekst waarin in elke zin de emotie te lezen is.

Maar waar zit de emotie? Is het misschien het idee dat de lezer die zelf uit de zinnen plukt en transporteert naar zijn eigen gevoel? Maar dan moet de emotie wel in de woorden van de zinnen zitten.

Naar mijn idee komt het dus op sterk woordgebruik aan, dat diepe emoties weerspiegelt. Dat kun je doen door gewoon concreet te zijn: benoem wat de personages doen en voelen. Daarvoor moet je als schrijver zelf de emoties kennen, ze voelen of gevoeld hebben en ze kunnen vertalen. En vertel dan gewoon wat er gebeurd is.
Haar hele lichaam had die nacht liefde voor mij uitgestraald, en ook haar hart, alles trouwens, er was een enorme kracht van haar uitgegaan, die over mij heen spoelde en me lam legde

Dit is best vaag en niet specifiek. Als je het concreet maakt (wat is bijvoorbeeld liefde uitstralen, hoe ervaart het personage dat, hoe straalt een hart liefde uit, alles trouwens, en om wat voor enorme kracht gaat het), maak je de lezer deelgenoot van wat er gebeurd is, en dan kan hij meeleven.

Dat ontbreekt hier een beetje: zowel de concrete taal als de switch. Ik denk dat het daardoor moeilijk te zien is hoe dat rationele, rustige personage verandert door verlies. Waar zit de verandering? Om welke emoties gaat het?

---

In de kern is het eigenlijk een fragment waarin níet verteld wordt:

* het personage heeft niet één zinnig ding gezegd (maar wat heeft hij wél gezegd?, dan kan de lezer zelfstandig de conclusie trekken: zo hee, wat een onzinnige dingen heeft die gast uitgekraamd, wat heeft zijn liefje daar nu aan?)

* het personage heeft de liefde niet goed beantwoord (wat deed hij wél?, en ook dan kan de lezer zelf conclusies trekken - uiteindelijk schrijf je voor de lezer, toch?)

Wat zou er gebeuren met je fragment als je datgene wat je niet vertelt, wél vertelt? Zou dan de switch van A naar Z scherper zichtbaar worden? Je kan het altijd proberen.

---

Verder nog een paar dingetjes op microniveau:

(*) Om de een of andere reden
(**) continu ten prooi

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Op de een of andere manier denk je altijd alles gezegd te hebben tegen iemand tot het moment aanbreekt dat diegene sterft.

Ik heb dit nog niet/nooit gedacht. Waarom schrijf je; "denk je"?

En nu vielen mijn gedachtes continue te prooi aan die ene vraag: heeft ze geweten dat ik net zoveel van haar hield als zij van mij?

Vreemd om zoiets te willen/kunnen weten. Want, is houden van, uit te drukken in net zoveel? Doet een ieder dat op eigen wijze? 

Haar hele lichaam had die nacht liefde voor mij uitgestraald, en ook haar hart, alles trouwens, er was een enorme kracht van haar uitgegaan, die over mij heen spoelde en me lam legde, en had ik deze liefde goed  beantwoord, dan was onze liefde sterker geweest dan alles in de wereld, misschien zelfs wel sterker dan de dood.

Hoe weet je zeker dat die liefde uitstraalde naar "mij" en waarom legde het "me" lam? Kan "onze" liefde sterker zijn dan alles in de wereld? De schrijver zet zich door deze woorden heel erg centraal - egoïstisch - op.

Maar nu waren we gescheiden en tussen ons lag een heel mensenleven.

In oprechte liefde is een scheiding niet mogelijk en ligt een mensenleven niet energieloos tussen "ons". Dus ja, als de "ik" in staat was geweest liefde te beantwoorden ... dan is de dood niet sterker. 

Is het fragment een poging van een schrijver om gevoelens invoelbaar te vertalen naar de lezer? Ik vrees dat er velen zijn die zich herkennen in dit fragment.