Lid sinds

2 weken

Rol

[Thriller] En dan huilen ze

Wat vinden jullie van dit verhaal?

Wat kan beter?

Hoe kan ik het verbeteren?

Welke woorden zouden jullie op mijn schrijfstijl plakken?

Fragment

Proloog

"En nu is genoeg! Mijn huis uit, nu! Ik zei mijn huis uit! NU!" 

Dat was het laatste wat ik hoorde toen ik het huis werd uitgesmeten. De deur werd achter mij dicht gesmeten en daar stond ik dan. Alleen in deze koude, donkere nacht die gezellig had moeten zijn. Niemand die zou beseffen dat er iemand op kerstavond uit het huis zou worden gesmeten. Niemand die zich zorgen zou maken over iemand die geen plek had om de nacht te overleven. Ik hoorde nog de muziek die opstond in het huis. Het huis van mijn ouders, waar ik enorme ruzie mee had gemaakt. Ik heb geen spijt over wat ik daarjuist had gezegd. Ik heb er wel spijt van dat ik hun zoon ben en wat ik voor hun had gedaan. Ik voel haat, maar vooral de koude wind. Gelukkig heb ik nog de sleutels van mijn auto, maar mijn portefeuille ligt nog binnen. Waarschijnlijk pakken ze nu al het geld wat erin zit. Ik besluit om naar mijn auto te wandelen en ondertussen te bedenken waar ik zou kunnen overnachten.

Ik wandelde een stukje en besloot mijn beste vriend te bellen. "Hoi, Mark. Met mij, Don."

"Hallo Don waarom bel je me op kerstavond?"

"Mark sorry dat ik het moet vragen, maar kan ik vannacht bij je komen slapen?"

"Don, wat is er gebeurd?"

"Ik ben het huis uit gegooid."

"Hoezo wat is er gebeurd?" 

Ik zucht en zoek naar de juiste woorden om te zeggen dat ik ruzie heb gehad omdat mijn ouders die mij niet wouden terug betalen. Ik had hun een maand geleden 50 euro geleend omdat ze het 'erg hard nodig hadden'. Ze zeiden dat ze het me zo snel mogelijk gingen betalen, maar dat hadden ze tot nu toe nog steeds niet gedaan. Wat ze wel hadden gedaan was dat ze in een maand tijd een nieuwe televisie, koffieapparaat en tickets naar Parijs hadden gekocht en nu hadden ze geen geld meer over om mij terug te betalen. Ik werd toen boos en maakte ze uit voor een achterlijke  trut en  een achterlijke debiel en zei dat ik naar de rechter zou stappen.  

"Don, ga je het mij nog uitleggen?"

"Veel te lang om uit te leggen, maar het komt erop neer dat ik hun geld heb geleend en ze het niet konden terug betalen omdat ze andere dingen belangrijker vonden en toen heb ik hun uitgescholden en gedreigd om naar de rechten te stappen. Daarna hebben ze me er gewoon uitgegooid! Kan ik nu bij jou overnachten of niet!?"

"Het spijt me Don, maar..."

Ik legde meten af. Wat een fucking sukkel. Heb ik mijn ganse verhaal kort uitgelegd voor hem en dan kan hij me niet eens helpen. Had dat dan in het fucking begin gezegd, dan had ik minder tijd verloren. Ik wandelde gefrustreerd naar mijn auto, maar opeens hoorde ik gehijg. Ik draaide me om en ontdekte dat dat het laatste zou zijn wat ik ooit zou zien. 

Lid sinds

10 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Goed verhaal. Het einde maakt nieuwsgierig naar de rest. Ik vind het jammer om niet te weten wat er verder gebeurt. Dat is een goed teken. Er zijn volgens mij nog wel wat verbeterpuntjes te vinden. Twee keer achter elkaar 'Mijn huis uit, nu.. Al staat bij de tweede keer Nu apart. Toch zou ik de eerste nu weglaten. 

Dan gebruikt je in de volgende vier regels, drie keer het woord gesmeten.

En de tijd is volgens mij niet helemaal logisch. eerst verleden tijd, Dat was het laatste.... Dan tegenwoordige tijd. Ik heb geen spijt... Dan weer verleden tijd. Ik wandelde..

En dan nog iets Je hebt je ouders vijftig euro geleend en dan geven ze vele honderden euro's uit. Is het wel logisch dat ze dan die vijftig euro niet willen terugbetalen? Dat zijn wel heel vreselijke ouders.

Maar verder een goed begin. Het lijkt erop dat je ik figuur al in de eerste pagina het loodje legt. Zeker verrassend.