Lid sinds

4 jaar

Rol

[Poëzie] Levenslust

Dit zijn de eerste gedichten uit mijn debuutbundel ''Levenslust''. Ik zou graag willen weten of lezers mijn gedichten aansprekend vinden, of ze meer willen lezen of dat het eigenlijk toch niet zo interessant is als waar ik eigenlijk op hoop. Mijn gedichten zijn allemaal abstract en ik vraag me af of dat als storend ervaren wordt of juist als verrijkend. Op deze punten zou ik graag feedback ontvangen:

- Is het aansprekend?

- Is het taalgebruik correct? 

- Is het origineel/creatief?

- Waar valt de meeste winst te behalen?

- Wat is de grootste kwaliteit van de gedichten?

Fragment

 

Buiten mijn zintuigen

Een zinloze staar in de leegte
Wanhopige armen die niks kunnen bewegen
De eenzaamheid voelend van het constante missen
Van geluk door zegen en zegen door geluk,
De harde menselijke waarheid is dat we altijd zullen blijven gissen
Wat mij betreft valt deze zoektocht nu in duigen
Want er is geen controle buiten mijn zintuigen






















 

Echt

Je eet schranzend de bak leeg
Je maakt het oorverdovend stil
Omdat je vanbinnen niks horen wilt

Neem nog maar een hap,
Staar naar het plafond en doe alsof
Je nog nooit iets horen kon

Hoor nu het gekraak
Proef je eindelijk de smaak?
Heb je het eindelijk helder voor de geest?
Want je echt was nog nooit zo droom geweest




















 

Briefjes

Aandachtsmuggen zuigen
De briefjes die ik maar blijf schrijven
Waarover vervolgens
Geen enkele mug kan zwijgen

Al snel komen ze in horden
Met hun krassende gezoem
Prikken ze de waarheid in mijn oren
Maken ze me bang

Zoekend in paniek
Naar iets in het verschiet
Luister ik naar hun lelijke gezang en
Stuur ik weer een aandachtsbrief

Zodra ze dan weer weg zijn
Smeek ik dat ze niet meer komen
Dit kan zo niet voor altijd blijven
Ik wil stoppen met briefjes schrijven.





 







­Met jou

Praten zoals met jou
Heb ik nog niet vaak meegemaakt
Problemen bespreken
Tot de bodem
Nog dieper gaat
Zoals er
Met jou
Praten
Geen limiet bestaat
Met jou

 

Klootzak

Kon ik maar zonder
Zonder die klootzak die ik zo bewonder
Die altijd liet zien hoe alles zit
Die ik heb achtergelaten
Voor dit
Is er dan altijd wel iets mis
Want dit is niet de eerste rotte vis






 

Onze gloriedagen

Vaak denk ik terug aan onze gloriedagen

Hoe wij als trio onverslaanbaar waren

Strijd na strijd

Avontuur na avontuur

Onze band werd steeds sterker

In onze glorietijd

Maar zonder dat we het wisten

Groeide een muur

En werden we ingehaald

Door volwassenheid













 

Ernaast

Ik zit ernaast

Bij de lunchpauze

In de klas

Op de voetbaltraining

Zit ik er constant naast

Kijk ik toe

Hoe de rest het beter doet

Hoe de rest zoveel leuker is

Het enige wat steeds door mijn hoofd raast

Ik zit ernaast

 

 

Hoe durf je

Hoe durf je te zeggen

Dat het wel goedkomt

Als ik elke dag pijn lijd

Elke dag zeven kleuren stront schijt

Alle katten uit de boom kijk

Onder alle bestaande angsten bezwijk

Mijn doelen steeds net niet bereik

Maar toch blijf je zeggen

Dat ik slechts wachten moet

Want het komt wel goed













 

Zij

Zij verleidt me met haar vurige ogen

Maar ze steekt me in mijn hart zonder enig mededogen

Ze doet wat ze wil

Voor haar is nooit iets te veel

En ze weet dondersgoed

Met een simpele lach

Maakt ze mijn hele dag

Voor die lach werk ik en sterf ik

Voor zo'n lach ga ik door het vuur van haar ogen

Blijven haar imperfecties gedogen

Verlies ik me in al haar verblindende warme gevoel

Zij is mijn levensdoel










 

Einde

Een schemering introduceert het aanbreken van de laatste uren

De zon verdwijnt terwijl er langzaam aan een maan verschijnt

Het natuurlijke licht van de dag lost langzaam op in de duisterheid van de nacht

Het wordt kouder

En kouder

Totdat ik een warme hand voel op mijn schouder

Ik kijk om en zie de dood

Hij zegt: ''Gaat dit gedicht over mij, idioot?''
















 

De bom

Als de wereld ooit vergaat

En dan vroeg of laat

Een bom inslaat

Laat me dan niks meer zien

Laat me niks meer weten

Laat het pijnloos zijn

Zeg me dat ik dat verdien




 

Perfect

Is het niet vreemd
Alles is een perfect systeem
Het klopt altijd precies
Elk lichaam, elke stad, elke steen
Is een volmaakte verzameling van elementen

Hoe komt het dat
Alles altijd zo perfect is voor de mensen
Of is perfectie maar een mythe
Waar wij zo heilig in willen geloven
Maar een idee dat we stiekem allang achterlieten





 

De waarheid

Je gooit je eigen glazen in
Als je ooit over de waarheid begint
Je hebt geen idee wat je staat te wachten
Als je om de waarheid ooit moet lachen

Hij raakt je als een kanonskogel
Je zit er maanden mee
Ach, je bent zo breekbaar
Dat is nou eenmaal waar.





 

Een leugen

In dit gedicht ga ik eens liegen
Want ik geniet best wel van mijn lezers bedriegen
Je kan vergeten wat je leest
Het is immers nooit waar geweest

In dit gedicht hou ik je voor de gek
Geloof me maar, het is echt
Dit gedicht moet je niet geloven
Dat kan ik je met hart en ziel beloven