Lid sinds

4 weken 1 dag

Rol

[Fantasy (jeugdboek)] Stap vooruit (deel 2 van hoofdstuk 1)

Hieronder het vervolg van hoofdstuk 1 uit mijn eerste boek 'Stap vooruit'. Deel 1 is gepubliceerd op 28/10

Fragment

Ondanks hun instructies om niet zonder het toestel terug te keren naar hun opdrachtgever, staakten de Zwarte mannen toch hun aanval. Iedereen had door dat ze vandaag niet in het kasteel zouden geraken, ze waren nog met te weinig soldaten over. Na het teken van hun leider draaide het overgebleven groepje zich om en rende de helling af. De krijgers liepen elk in een andere richting weg, op zoek naar de mazkles die ze aan bomen hadden gebonden om te vluchten. De manschappen van Koning Jack van Aktar konden nog enkele vijanden vermoorden maar het merendeel ontsnapte op de rug van hun mazkles. Het had geen zin om er achter aan te gaan dus keerde het Aktariaans leger terug naar de beschermende muren van de stad.

Toen de soldaten terug de stad inwandelden, werden ze opgewacht door hun Koning Jack die zijn gevechtsuitrusting nog aan had en het bloed van zijn zwaard veegde.

“We hebben ze kunnen tegenhouden, Jack.” zei een Oppersoldaat toen hun Koning iedereen bedankte om de indringers weg te jagen.

“Ik vermoed dat dit niet hun laatste poging zal zijn om binnen te breken.” zei Jack op rustige toon. “Breng de gewonden naar het kasteel en begraaf de doden op onze gedenkplaats. Ik kom, zodra ik hier klaar ben, helpen graven. Ga daarna allemaal maar naar jullie huis. Probeer uit te rusten want het zullen nog enkele zware dagen worden. We spreken straks af in de troonzaal voor een bespreking met ontbijt.”

De soldaten van Aktar verspreidden zich en Jack en de Oppersoldaat bleven alleen achter.

“Wat moeten we nu doen, Jack? Het toestel is hier niet meer veilig. Kunnen we het ergens anders plaatsen, waar ze het niet zullen vinden?”

“Ze zullen altijd de locatie van het toestel te weten komen, soms door dom toeval of door iemand van ons te dwingen de locatie te vertellen. Dan heb ik nog liever dat het nu op zijn plaats blijft liggen, hier in dit kasteel. Op die manier kunnen we het zelf beschermen.”

De Oppersoldaat bleef even stil en Jack zag hoe hij nadacht over iets.

“Vertel me je gedachten, Elyo. Waar denk je aan?” Vroeg hij hem.

Elyo keek hem aan alsof hetgeen hij nu ging vertellen zeer belachelijk zou zijn.

“Denk je dat dit het moment is waarover de eeuwenoude profetie verteld?”

Jack keek hem met verbazing aan. Hoe kon Elyo daar net nu aan denken? Jack had hier namelijk al tijdens het gevecht steeds moeten aan denken.

De profetie was een vertelling die al generaties meeging en iedereen al in zijn kindertijd leerde opzeggen. Iedereen dacht dat het gewoon een leuk rijmpje was maar nu moest Jack daar toch anders over denken, en Elyo blijkbaar ook.

Uiteindelijk antwoordde Jack:

     “Je hebt een scherp geheugen, Elyo. Ik heb hier namelijk zelf ook al aan gedacht. Ik denk dat we de profetie niet meer als een kinderrijmpje moeten beschouwen maar als een toekomstig verhaal. We kunnen hierin geen risico’s nemen. We hebben hulp nodig!”

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha Max,

Zie mijn commentaar bij je eerdere post. Ook hier: show, don't tell en neem je tijd om het verhaal op te bouwen.

Cheers,
Martin