Lid sinds

4 weken 1 dag

Rol

[Fantasy (jeugdboek)] Stap vooruit

Dit is mijn eerste boek dat ik al zelf meermaals opnieuw gelezen heb maar nu graag eens wil delen met een proeflezer

Ik zoek vooral naar schrijf- en taalfouten. Voor het volledige boek (ongeveer 50.000 woorden) zoek ik ook personen die hiaten opmerken en/of taalfouten er uit kunnen halen.

Het eerste hoofdstuk gaat nog een 500tal woorden verder dan hetgeen hieronder mocht geplaatst worden

Fragment

De val van een Planeet

Het was een nacht zoals er al veel waren geweest in Aktar, donker en stil. Het enige licht dat op de stad scheen, was dat van de maan die zijn baan rond de planeet Cynope deed.

In het maanlicht was de heuvel waarop de stad Aktar lag, goed zichtbaar. Onderaan de heuvel waren struiken en een paar bomen en langs de steile helling omhoog was er een bos langs de rechterzijde van het pad. Op het hoogste punt van de berg torende een kasteel uit boven de muren die de stad omwalden. Van zodra je de grote ingangspoorten van Aktar binnenwandelde, kon je de torens van het kasteel zien boven de daken van de huizen in de stad. Het middenplein, waar de meeste activiteiten plaatsvonden tijdens de dag, lag er nu verlaten bij. Normaal was het hier overdag altijd gezellig druk maar op dit uur ’s nachts liepen er enkel maar een paar bewakers rond om de wilde dieren uit de stad te houden en om een paar dronkaards naar huis te sturen. Iedereen binnen de stadsmuren van Aktar sliep na een lange dag werken.

Plots klonk er een kort geritsel tussen de onverlichte bomen onderaan de heuvel. Geruisloos bewoog zich een grote groep mannen in zwarte pakken in de richting van de toegangspoort die hen in de burcht van Aktar kon brengen. Ze versnelden van boom tot boom maar maakten geen lawaai. Uiteindelijk hielden ze halt in het bos op de heuvel, waar ze een goed zicht hadden op de bewakers die hen nog niet hadden opgemerkt.

Hun leider stak een hand in de lucht om teken te doen naar zijn soldaten om halt te houden en om zich stil te houden. De soldaten bleven gehurkt zitten achter een paar struiken. Het was wachten op een signaal die het volgende deel van hun plan ging doen starten. Hier hadden ze allemaal naar uitgekeken, hier waren ze voor ingehuurd! Ze hadden een duidelijke opdracht gekregen: verover het toestel of kom niet meer terug! Het was nog maar een kwestie van tijd en dan was het apparaat van hen. Het enige wat ze dan nog moesten doen, was het apparaat afleveren en hun beloning ophalen. De gedachte aan die beloning, zoveel geld dat ze bijna alle huizen in een stad konden opkopen om hun eigen stad te stichten, deed hun leider al glimlachen. Hij zette de gedachte nog even uit zijn hoofd want hij had nu zijn volle aandacht nodig om hun opdracht te doen slagen, het toestel was nog niet van hen.

Het geluid van een mazkle die luid zijn dierenstem liet horen, verbrak de stilte van de nacht. Dit was het signaal! Iedere soldaat verliet zijn schuilplaats en liep in formatie geluidloos de heuvel op naar het koninkrijk van Koning Jack. Het pad lag vol kleine losliggende stenen en zand maar het leek alsof deze groep zweefde over het pad, zo weinig lawaai werd er gemaakt.

De eerste obstakels, een paar wachters die half aan het slapen waren, werden snel overmeesterd.

Ze kwamen dichter bij de toegangspoorten van het koninkrijk. Er was nog altijd geen alarm afgegaan dus ze hadden nog het verrassingseffect aan hun zijde. Onderweg hadden ze enkel nog maar slachtoffers gemaakt zonder zelf gewonden te hebben. Het ging lukken!

Vanuit het niets klonk er een oorverdovend geluid van binnen de stadsmuren van Aktar. Iemand had hen gezien en had alarm geslagen. De soldaten versnelden hun pas. Ze waren bijna aan de ingang van de burcht. Ze hoorden de alarmen luid afgaan binnen de stadsmuren en tot ver daarbuiten was het waarschijnlijk ook hoorbaar. Alle lichten gingen aan, iedereen werd wakker van het lawaai en kwam op straat kijken wat de oorzaak was van hun verstoorde nachtrust.

De Zwarte Mannen liep nu in volle sprint naar de stad maar het was te laat. Nog voordat ze de toegangspoorten tot het koninkrijk konden bereiken, stonden er hen al een groep gewapende mannen op te wachten. Dit zou uitdraaien op een zwaar gevecht.

Met man en macht werden de toegangspoorten verdedigd. Soldaten met zwaarden en boogschutters van langs boven, probeerden hen te beletten om in het kasteel te geraken. De ene na de andere soldaat sneuvelde, aan beide zijden stapelden de doden en de gewonden zich op. Het geluid van kermende soldaten en het gekletter van zwaarden was de ganse nacht hoorbaar.

Toen de Solus zich aan de hemel verrees en met zijn lichtbundel de donkere uren van de nacht deed verdwijnen, veranderde het landschap van de planeet Cynope in zijn kleurrijke omgeving. Maar de twee legers merkten niet dat de nacht voorbij was. Ze bleven maar vechten, zonder vooruitgang te boeken. Uiteindelijk was iedereen doodop.

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Max,

Je vraagt om signalering van taal- en schrijffouten, ik heb een meer algemeen commentaar. Ik heb (vroeger) veel fantasy gelezen. Cruciaal voor de geloofwaardigheid is de zorgvuldigheid waarmee een niet-bestaande wereld voor de lezer wordt opgebouwd. Naar mijn mening wil je te snel te veel vertellen. Je verhaal heeft 50.000 woorden, dan mag je best de rust en tijd nemen om de lezer je wereld in te leiden. Nu lees ik het en ik geloof er geen moer van...

Op zich schrijf je best lekker. In de tweede alinea neem je mij mee, van buiten naar binnen de stad. Dat zou je uit kunnen spinnen. De opening van dit stuk is echter clichématig: nachten zijn nagenoeg altijd donker en stil en ik kan mij geen ander licht voorstellen dat een stad in de nacht kan beschijnen dan een maan.

Verderop noem je de stad 'het koninkrijk'. Ik neem aan dat een koninkrijk meer is dan alleen een stad?

Dat een overval door een groep mannen uit kan monden in een uren durende veldslag met blijkbaar grote legers is voor mij ook bevreemdend.

Ik wil maar zeggen, je taalvaardigheid is het probleem niet. Het rustig en geloofwaardig opbouwen van het verhaal wel.

Cheers,
Martin

Lid sinds

10 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Max.

Het verhaal leeft voor mij niet echt. Het is een wat gevoelloze opsomming van feiten. Het is ook wat gemakkelijk. Ineens is er iemand die iets heeft gezien? Wat heeft hij gezien, wie is het?

Neem jouw derde alinea.

Plots klonk er een kort geritsel tussen de onverlichte bomen onderaan de heuvel. Geruisloos bewoog zich een grote groep mannen in zwarte pakken in de richting van de toegangspoort die hen in de burcht van Aktar kon brengen. Ze versnelden van boom tot boom maar maakten geen lawaai. Uiteindelijk hielden ze halt in het bos op de heuvel, waar ze een goed zicht hadden op de bewakers die hen nog niet hadden opgemerkt.

 Zo zou ik dat aanpakken.

Er klonk geritsel tussen de bomen onderaan de heuvel. Een grote groep mannen sloop de heuvel op. Ze waren geheel gekleed in zwarte pakken, zelfs de scheden waarin ze hun zwaarden hadden waren omkleed met zwarte doeken. Het enige gekleurde waren de ogen die glinsterden achter hun maskers. Ze waren op weg naar de poort die toegang gaf tot de stad. De twee poortwachters liepen verveeld en slaperig heen en weer voor de ingang van de stad. Ze hadden geen enkel benul van het gevaar dat snel naderde. Aan de rand van het bos hielden de mannen halt.

Ik hoop dat je hier wat mee kunt,

Chris

Lid sinds

4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Max,

De spanning zit er al snel goed in! Ik sluit me ook aan bij de eerdere feedback. Vooral bij fantasy en world-building is 'show don't tell' echt een lastige opgave. Lees bijvoorbeeld eens de boeken van Rima Orie ter inspiratie, zij is daar heel goed in. Ik heb ook wat specifiekere feedback:

 

In het maanlicht was de heuvel waarop de stad Aktar lag, goed zichtbaar.” – hier merk ik dat ik me afvraag vanuit welk perspectief er verteld wordt. Voor wie is het zichtbaar? En vanaf waar is het zichtbaar? Kijk ik van bovenaf naar de stad? Of sta ik ergens in een toren door een raam te kijken?

“Van zodra je de grote ingangspoorten van Aktar binnenwandelde, kon je de torens van het kasteel zien boven de daken van de huizen in de stad.” – deze zin loopt niet helemaal lekker. Ik weet niet goed wat je bedoelt, maar ik denk dat het eerste woord (van) niet klopt.

“Het middenplein, waar de meeste activiteiten plaatsvonden tijdens de dag, lag er nu verlaten bij. Normaal was het hier overdag altijd gezellig druk maar op dit uur ’s nachts liepen er enkel maar een paar bewakers rond om de wilde dieren uit de stad te houden en om een paar dronkaards naar huis te sturen.” – het ligt er verlaten bij, maar er lopen wel bewakers, wilde dieren en dronkaards rond. Dat klopt niet helemaal met elkaar.  

“Ze versnelden van boom tot boom maar maakten geen lawaai.” – ik zou een ander woord zoeken dan ‘versnelden’, misschien ‘snelden’ of ‘slopen’? Als je 'slopen' kiest, hoef je ook niet meer te zeggen dat ze geen lawaai maakten. Want dat zit al in het woord 'slopen'.

“Koning Jack” – ik merk dat ik de naam ‘Jack’ niet vind passen bij de andere namen en termen die je in jouw wereld benoemt, zoals Mazkle, Aktar, Solus en Cynope. Dat maakt het wat minder geloofwaardig. Misschien is dat ook wel juist je bedoeling, dat weet ik niet. Doe ermee wat je wil. 

En dan wil ik graag afsluiten met een compliment: 

“Het was wachten op een signaal die het volgende deel van hun plan ging doen starten. Hier hadden ze allemaal naar uitgekeken, hier waren ze voor ingehuurd! Ze hadden een duidelijke opdracht gekregen: verover het toestel of kom niet meer terug! Het was nog maar een kwestie van tijd en dan was het apparaat van hen. Het enige wat ze dan nog moesten doen, was het apparaat afleveren en hun beloning ophalen.” – mooi hoe je hier vertraagt! Dat bouwt spanning op. Ik zie aan het stuk dat je dat al heel goed doet: vertragen om spanning op te bouwen. Een aandachtspunt daarbij is wel dat je vooral bij jeugdboeken ook genoeg tempo moet hebben. 

Hopelijk kun je daar verder mee. Succes!

Marthe