Lid sinds

1 maand 3 weken

Rol

[Kort Verhaal] Meesterschap is reiken, niet bereiken

Ik wil graag weten of ik je meeneem in het verhaal.
Hoe breng ik meer beleving in het verhaal?
Wat kan ik doen om meer emotie in het verhaal te krijgen?
Is de les (meesterschap is reiken, niet bereiken) duidelijk overgekomen?

Fragment

 

Plof. De discus kwam net voor de streep neer.

“Jezus Serge, wat een worp. Probeer je het überhaupt wel?” vroeg Gio.

“Haha! Dat was inderdaad niet heel ver, maar volgens mij begin ik het door te krijgen!”, antwoorde Serge.

“Ach, volgens mij snap jij er nog helemáál niks van.”, zei Gio.

“Nou, jij hebt anders nog helemaal niet gegooid vandaag. Laat zien dan!”, riep Serge terug naar Gio.

“Komt ie”

Gio gooide het grassprietje op waarmee hij stond te spelen weg en pakte de discus op. Hij liep zelfverzekerd op de discusring af. Hij klemde de discus vast tegen zijn onderarm, sprong met zijn rechterbeen naar voren en haalde zijn linkerbeen middels een flinke draai achter zich langs, naar voren. Hij verzette zijn evenwicht van het rechter- naar het linkerbeen, dat nu voor stond, en draaide zijn zware bovenlichaam met kracht bij. In deze draai, strekte hij zijn arm en transporteerde de centrifugaal kracht zo door naar de discus. Deze vloog met een enorme vaart zijn hand uit door de lucht. Serge en Gio keken aandachtig naar de discus. De één met bewondering, de ander met zelfgenoegzaamheid. Plof. Ver achter de lijn waarop beide mikte kwam de discus neer.

“Ik zei toch dat ik veel beter was.”

“Je hebt gelijk. Veel beter..”

“Ik ben gewoon een natuurtalent.”

“Ik geloof je meteen.”

“Nou, ik ben er weer weg van. Zie ik je vanavond nog bij t feest?”

“Nee, ik ga morgen weer trainen.”

“Trainen? Waarvoor? Toch niet voor die wedstrijd? Je kan je energie beter ergens anders in steken.”

“Misschien. Ik vind het vooral erg leuk. Veel plezier vanavond”.

“Oké. Zelf weten. Bedankt, hè. Zie je!”

Vol van zichzelf liep Gio terug naar zijn brommer. Halverwege draaide hij zich nog een keer om. Hij kon zien hoe Serge was begonnen aan zijn volgende worp. “Ja!” riep Serge, naar een leeg veld. Weer keken beide gezichten gespannen naar de discus. De één hoopvol, de ander met afgunst. Weer haalde hij de lijn niet.

Jaren later, op een schoolreünie, kwamen ze elkaar weer tegen. Het enige wat ze nog van elkaar wisten, is dat ze beide aan de discus hadden gedaan. Daarom was dit het eerste onderwerp dat ze bespraken.

“Heb jij er eigenlijk nog iets mee gedaan?”

“Ja, ik heb het altijd leuk gevonden. Nu nog coach ik jongeren.”

“Jij!? De discus coachen?”

“Ja, waarom niet?”

“Omdat jij de slechtste discuswerper bent die ik me kan herinneren”

“Nou, ach.. Mijn elleboogblessure gooide roet in het eten, maar anders..”

“Oh. Wat anders?”

“Dan had ik op het Nederlands kampioenschap gestaan”

“Echt waar? Hoe is het afgelopen?”

“Ik kon niet deelnemen en heb daarna nooit meer op hoog niveau mee kunnen doen.”

“Je meent het”

“Kijk. Ik kon niet stoppen met trainen. Toen de pijn te veel werd, moest ik wel. Het enige wat ik nog had was mijn verlangen naar de discus. De jaren daarna heb ik kennis over kunnen brengen op talloze jongeren. Zo ben ik toch op de juiste plek terecht gekomen.”

 

Lid sinds

7 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Chiem

De boodschap komt zeker over. Een mooie boodschap, leuk gebracht in een onverwachte context. 

Wat me wel opviel was de zeer technische beschrijving van de worp van Gio. Om er meer emotie in te leggen zou je die beweging misschien vanuit Gio kunnen beschrijven, wanneer spant hij zich aan, hoe focust hij zich op zijn doel, wat voelt en ziet hij op dat moment...? Dat maakt die passage misschien wat levendiger voor de mensen die niet aan discuswerpen doen, want op dat puntje was je me even kwijt.

Ik hoop dat het steek houdt wat ik zeg, het is een gevoel ;-)

Fijne avond

Amanda

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Serge en Gio keken aandachtig naar de discus. De één met bewondering, de ander met zelfgenoegzaamheid. Plof. Ver achter de lijn waarop beide mikte kwam de discus neer.

Gio kijkt met zelfgenoegzaamheid.

Serge, de latere jeugdcoach, met bewondering. 

Weer keken beide gezichten gespannen naar de discus. De één hoopvol, de ander met afgunst.

Ik denk - Serge, kijkt hoopvol, maar waarom kijkt Gio met afgunst? 

“Nou, ach.. Mijn elleboogblessure gooide roet in het eten, maar anders..”

Die 2 punten mag, of 1 punt zijn, of 3 punten zijn. 

Meesterschap is reiken, niet bereiken 

Ik voel wel de bedoeling van de titel, maar kan de verdieping die daar voor nodig is niet ontdekken in je verhaal.