Lid sinds

2 maanden 2 weken

Rol

[Feelgood roman] fragment de buitenlandse gast 1

Dit is de eerste keer dat ik echt aan het schrijven ben, dit is een fragment uit het eerste hoofdstuk. Graag hoor ik jullie opmerkingen. 

Rosa ontmoet twee mensen, de tweede, Tom,  is belangrijk voor het verhaal. De ontmoeting met Karin, brengt wat kleur en legt uit wat voor tuinen het zijn die Rosa bezoekt. Te veel? 

Verdere vragen:

  • Hoe gaat het met de dialogen? Belangrijk om de lezer te laten voelen hoe de personages zich voelen, maar is dat gelukt?
  • Zie je jeukwoorden?
  • Vloeit het lekker?
  • Ben je verveeld of juist benieuwd naar hoe het verder gaat met Tom?

Fragment

Met Sam op de achterbank, zijn kop buiten het raam, zo toert ze 's middags naar De Weringe. Het  is een prachtige rit met zijn afwisselende velden, bossen en huizen hier en daar alsof ze uitgestrooid zijn in het landschap.

'Hartelijk welkom, u wilt de tuinen in? Hier is een folder van de indeling van de tuinen met wat uitleg over de verschillende delen,' ratelt een meisje aan de balie. Rosa heeft haar één keer eerder gezien. Met een glimlach drukt ze haar seizoenskaart onder de neus van het meisje.

Het jonge ding bloost een beetje. 'O, sorry, u komt hier wel vaker dus? Wilt u dan de folder wel hebben?'

'Niet nodig, of zijn er nog nieuwe dingen? Is het stuk tegen het weiland al weer ingericht? Daar waar eerst de grassen stonden.' Het meisje kijkt wat hulpeloos om zich heen of ze een collega ziet en stottert dat ze dat niet weet. 'Geeft niets hoor, ik zie het vanzelf wel. Zal ik het je vertellen wanneer ik rondgeweest ben? Dan weet je dat ook weer. Hoe heet je?'

'Karin, mevrouw. En het zou wel goed zijn wanneer ik dat soort dingen wist, dus graag. Veel plezier,' roept ze Rosa nog na wanneer die haar vrolijk toezwaait.

Met Sam aan de riem slentert ze van de ene tuin over in de andere. Een bos deel, met veel schaduwrijke planten, waar het heerlijk koel is, gaat over in een rozentuin met priëel. In het berkenbosje blijft ze even staan. Ze wilde dat hier een bankje stond zodat ze in alle rust kon genieten van het gefilterde licht dat door het dunne bladerdek schijnt. Ze moet lachen wanneer ze ziet dat Sammie helemaal een gestippelde zonlichtvacht  lijkt te hebben. Wanneer ze doorloopt komt haar lievelingstuin, de cottage garden. Aan de rand staat de prachtige rietgedekte schuur, waar zich het winkeltje en het restaurantje zich in bevind. Zo kun je er voor kiezen om halverwege wat te gaan drinken.

Haar hond trekt aan de riem om naar een andere bezoeker te gaan, hij is gek op knuffeltjes, een echte allemans-vriend. De man zakt op zijn hurken om hem aan te halen en met hem te kroelen. 'Nee Sammie,' lacht Rosa, 'niet likken,' voegt ze er aan toen wanneer de hond de man in zijn gezicht wil likken.

'Hé's nice, or... she?' vraagt de man opkijkend.

'No, it's a boy,' antwoord Rosa zonder moeite, een beetje verbaasd. 'You're  English?' vraagt ze.

De man kijkt met een stralende grijns naar haar op. Hij heeft een stoere look, met zijn haar korte, wilde haar en een baardje van een paar dagen.

'Yes I am,' antwoord hij. En dan wijst hij op Sam die al geen aandacht meer voor hem heeft, en in plaats daarvan zijn snuit in een vijver steekt.

De man gebaard naar het terras. 'Do you want tea? En water for you dog?' vraagt hij.

Rosa's maag draait een slag om, zo lijkt het, en voor ze het weet knikt ze ja.

 

Wordt vervolgd.

 

 

Lid sinds

4 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Leuk dat je voor het eerst echt aan het schrijven bent. Je fragment straalt dat wel een beetje uit. Je staat nog wat onwennig op de schaatsen, zogezegd.

De tweede zin doet vreemd aan. Ik doe een suggestie tot verbetering:

Het is een prachtige rit door dit afwisselende landschap met zijn groene velden en bossen, met de schaarse huizen die willekeurig over het land uitgestrooid lijken. 

De dialoog komt een beetje uit de lucht vallen. Ook loopt hij stroef. Ik doe weer een suggestie: 

Aan de balie (n.b. welke balie?) staat een jong meisje. Rosa heeft haar eerder gezien.

"Hartelijk welkom," zegt het meisje. "U wilt de tuinen in?" Ze pakt een folder uit een rek. "Hierin vindt u alle informatie die u nodig heeft."

Met een glimlach legt Rosa haar seizoenskaart op de balie. 

Het meisje bloost. "Dus u komt hier vaker. Dan zult u de folder niet nodig hebben."

"Tenzij er iets nieuws te zien is," zegt Rosa. "Is het stuk weiland waar eerst de grassen stonden bijvoorbeeld alweer ingericht?"

Het meisje kijkt een beetje paniekerig om zich heen, misschien zoekt ze een collega (n.b. we zitten in het hoofd van Rosa en zij kan niet weten wat het meisje denkt of voelt), maar uiteindelijk geeft ze stotterend toe dat ze het niet weet.

"Geeft niets," zegt Rosa. "Als ik terugkom zal ik het je vertellen, oké? Hoe heet je?"

"Karin, mevrouw. En graag. Ik moet die dingen natuurlijk wel gewoon weten."

Rosa zwaait ten afscheid.

"Veel plezier!" roept Karin haar nog na.

De tekst als geheel doet kinderlijk aan. Ook zie ik nogal wat taalfouten (bevind m.z. bevindt; antwoord m.z. antwoordt; gebaard m.z. gebaart). Daarom moet ik op de vraag of ik verveeld ben, ja antwoorden. Je fragment biedt (nog) niet genoeg om mijn aandacht vast te houden. 

 

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

De ontmoeting met Karin, brengt wat kleur en legt uit wat voor tuinen het zijn die Rosa bezoekt. Te veel? (...) Ben je verveeld of juist benieuwd naar hoe het verder gaat met Tom?

Ik vind het niet onprettig geschreven. Het vloeit best; alle handelingen sluiten logisch op elkaar aan, de scène heeft genoeg alledaagse sfeer en details zodat ik het voor me zie.

Wat misschien nog ontbreekt om het echt een verhaal-scène te maken, is wat wrijving, wat verwachting of dreiging. In de scène zoals die nu is, is dit een gewone saaie dag voor Rosa, waarin ze wel iets leuks maar niets bijzonders doet. Ze heeft wel een onverwachte ontmoeting maar er staat daarbij niets voor haar op het spel.

Om een verhaal spannend en aangrijpend te maken, moet er iets op het spel staan. Rosa heeft een probleem, een pijnlijk verleden, een kriebelende herinnering, een onbereikbare wens, een onontkoombare schaamte of een hopeloos gebrek. Ze zoekt iets, wil iets of probeert iets te ontwijken.

Zoiets mis ik in deze verhaalopening. Alleen als je hint naar iets dat mis is in Rosa's leven, kun je me overtuigen dat ze de spil van een interessant en aangrijpend verhaal gaat worden. Pas als ze iets te winnen of verliezen heeft, zal ik willen weten of ze in Tom zal vinden wat ze nodig heeft, of dat hij de boel alleen maar erger zal maken.

Lid sinds

2 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Bedankt voor jullie opmerkingen. 

Het is een fragment midden uit mijn eerste hoofdstuk en daarom mis je denk ik het voorafgaande en ook het vervolg. Omdat je een bepaald aantal woorden mag plaatsen heb ik dat zo gedaan. Maar misschien niet handig. 

Het grappige is dat hazel zich stort op het deel van de cassiere, en dat had ik op het laatst toegevoegd. Idd. niet nagekeken op spelfouten en ook niet tig keer over gelezen. Maar evengoed goede tips. 

De voorbeeld zinnen van Hazel zijn wel erg mooi. 

Ik zal nog een stuk oploaden.