Lid sinds

1 jaar 9 maanden

Rol

[kort verhaal] Bestaan

Waar ik benieuwd naar ben:
1. roept dit verhaal emotie(s) bij je op? Zo ja, welke en waarom?
2. wat vind je van het einde?
3. vind je dat ik een paar 'denkt ze'-toevoegingen weg kan laten? Het is immers duidelijk dat ze deze dingen denkt.

En verder, wat je erover kwijt wil.

Thanks,
Martin

Fragment

 

‘Zal ik wat muziek voor je opzetten?’ Ilse weet het antwoord al, toch vraagt ze het elke keer voordat ze weggaat. Zonder haar aan te kijken schudt haar vader zijn hoofd. Zijn blik is gevestigd op het kruispunt beneden het appartementencomplex. Het getik en geratel van de voetgangerslichten, het zware gebrom van passerende bussen, het gedender van een vrachtwagen die over de brug rijdt, hoge kinderstemmen, tinkelende fietsbellen, flarden luide muziek uit een openstaand autoraam, een kakofonie van straatrumoer vormt het akoestische behang van zijn bestaan, waarin monotone dagen zich aaneenrijgen. Op dinsdag en vrijdagochtend helpt de thuishulp hem met douchen. De andere doordeweekse ochtenden is Ilse er. Op woensdag knipt hij zijn snor bij. Verder verloopt elke dag als de vorige. Om twaalf uur eet hij een bruine boterham met kaas en een half sneetje krentenbrood met een glas melk. Na een middagdutje maakt hij een ommetje met zijn rollator, als het niet regent tenminste. Daarna gaat de televisie aan, op Nederland 1. Ilse weet niet of haar vader ooit een andere zender kijkt. Ze heeft het hem ook nooit gevraagd. Om kwart over vijf gaat de maaltijd van Uitgekookt in de oude magnetron, die een groot deel van het bescheiden aanrecht in beslag neemt. Hij kan niet wennen aan de nieuwe inbouwmagnetron, daarom heeft Ilse na de dood van haar moeder de oude uit haar kelderbox gehaald. Toen ze nog leefde stond de radio altijd zachtjes aan. Mam neuriede mee met de liedjes die ze kende. Sinds een jaar is het stil in het appartement, behalve als de TV aan staat.
‘Ik ben weg hè?’ zegt Ilse in de deuropening. Haar vader draait zijn hoofd om en steekt zijn hand op.
‘Dag,’ zegt hij.
‘Dag,’ zegt Ilse.

Het duurt eventjes voor de bus komt. Bij de halte scrolt Ilse op haar telefoon door haar Facebook tijdlijn. Het is fijn om te zien hoe het met haar vrienden gaat. Zelf plaatst ze niet zoveel meer. Ze kijkt naar het appartement van haar vader. Hij is niet te zien. Zal hij naar mij kijken, vraagt ze zich af. Ilse glimlacht en zwaait naar de derde verdieping. Voor alle zekerheid, denkt ze.

De rit met de bus duurt zo’n twintig minuten. Vanaf de halte is het een paar minuten lopen naar haar flat. In een half uur is ze uit en thuis. Zo dicht bij haar ouders wonen vond ze fijn. Nu is het vooral praktisch. Met mam is ook haar ouderlijk huis verdwenen. Ze konden altijd fijn praten, ook met vader erbij, al zei hij nooit veel. Hij knikte af en toe, zuchtte op gepaste momenten, schudde soms zijn hoofd. Mam was altijd heel aanwezig, Ilse vond het daarom niet vreemd dat vader wat stiller was. Na haar dood ontdekte Ilse dat hij gewoon zo is. Er is geen gesprek meer. Nu ze erover nadenkt, wanneer heeft ze eigenlijk voor het laatst goed met hem gesproken? Staande voor haar flat, met de deursleutels in de hand, fronst ze. Ze kan het zich niet herinneren.

Met een boterham met chocoladepasta en een glas sinaasappelsap installeert Ilse zich achter de laptop. Er moet weer gesolliciteerd worden. Ze zucht. Alsof mantelzorgen voor haar vader niet belangrijk is. En alsof er nog een werkgever op haar zit te wachten, met haar tweeënvijftig jaar en na tien jaar bijstand. Maar nee, regels zijn regels, zo moet dat van onze regering. Een uurtje later heeft ze twee sollicitaties de deur uitgedaan. Tegenwoordig kan dat allemaal online, wel zo makkelijk. Even tijd voor mezelf, denkt ze, dat heb ik wel verdiend. In de keuken opent ze het kastje waar ze de chips bewaard. Leeg, ook dat nog. Ze schudt haar hoofd en kijkt nog eens. Nee, niks. Nou ja, ze kan er niemand de schuld van geven, het zal wel. Uit de koelkast pakt ze de kaas en snijdt er een flink stuk af. Morgen moet ze toch boodschappen halen voor vader, dan kan ze gelijk nieuwe kaas en chips voor zichzelf meenemen. Dat doet ze wel vaker. Hij merkt het toch niet en bovendien, mag ze iets terug hebben voor alles wat ze voor hem doet? Zo breed heeft ze het niet. Met de kaas en een groot glas cola nestelt ze zich op het ribfluwelen bankstel. Het nieuwe seizoen van Catfish is begonnen, dat kijkt ze graag. Het gaat over mensen die online verliefd zijn geworden op iemand die niet is wie hij of zij zegt te zijn. Ze vindt de bedriegers meestal meer eenzaam dan gemeen en de mensen die erin trappen een beetje dom.

Het is donker als ze wakker schrikt. De TV heeft zichzelf uitgezet. Ze wrijft haar ogen uit en zoekt haar telefoon. Gelukkig, geen belletjes of appjes gemist denkt ze. Wel zijn er vier updates op Facebook.

Lid sinds

4 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

'... denkt ze...' is inderdaad wat overbodig en storend; we zitten immers al in Ilses hoofd. 

Ik vind je schrijfstijl best goed, alhoewel weinig origineel, en ook vind ik dit meer een fragment dan een verhaal.

Ik merk dat ik naarmate ik vorder wat geïrriteerd raak door het zelfmedelijden van Ilse. Moet ze al mantelzorgen en solliciteren, en nu is de chips ook nog op! Boohoo. Je gedetailleerde beschrijving van de gezapige monotonie van haar vaders leven draagt bij aan een sfeer van lamlendigheid, en ik neem aan dat dit ook je bedoeling is, maar mij boeit dat niet zolang er niet iets gebeurt, verandert, opdoet, uit de lucht valt desnoods. Het zogenaamde inciting incident, daar is het wachten op. 

Lid sinds

1 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@Hazel: dank! Ik wacht even of er meer reacties komen. Mijn reactie op de jouwe kan de eerste indruk van anderen namelijk beïnvloeden.

Lid sinds

13 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Ofschoon 'keurig' geschreven mist er urgentie in het verhaal. Er is geen drive, geen doel, geen streven.

Het is niet erg als er niets gebeurt in een verhaal, maar gebruik dan intrigerende woorden, uitdrukkingen, zegswijzen, gedachtes die het verhaal sjeu geven. Nu gaat het eigenlijk op een slappe manier nergens over.

Ik hoop dat je het hebben kunt. :-)

Lid sinds

1 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik hoop dat je het hebben kunt. :-)

Haha, uiteraard! Graag zelfs. Ik plaats dit verhaal hier niet voor niets.

Het zogenaamde inciting incident, daar is het wachten op. 

Er is geen drive, geen doel, geen streven.

Precies. Dit is mijn experiment met dit verhaal: de (soms pijnlijke, soms ergerlijke) leegte van hun bestaan wil ik reflecteren in de tekst. Er gebeurt geen ene moer in het verhaal, juist omdat er in hun levens geen ene moer (meer) gebeurt. Waar ik op mik is niet zozeer een plezierige leeservaring creëren, maar de leegte invoelbaar maken.

Nu gaat het eigenlijk op een slappe manier nergens over.

Inderdaad. En daarmee juist wel. De vraag is: komt dat goed genoeg over. Een verhaal hoeft van mij geen allemansvriend te zijn, maar misschien is het gewoon mislukt, werkt het niet. Dat is mijn zoektocht.

De inspiratie hiervoor heb ik opgedaan door het lezen van het boek van George Saunders, Een duik in een vijver in de regen. Hierin analyseert en bespreekt hij zeven korte verhalen van Russische schrijvers als Tjechov, Gogol en Toergenjev. Voor mij is er een wereld open gegaan.

gebruik dan intrigerende woorden, uitdrukkingen, zegswijzen, gedachtes die het verhaal sjeu geven.

Hier ga ik over nadenken. Misschien is de tekst té kaal. 

Dank jullie wel, allebei! En als je wilt reageren op wat ik hierboven schrijf, graag.

 

Lid sinds

13 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Ook wanneer er niets gebeurt in een verhaal is er nog altijd de psychologie van de personages (zodat de lezer met hen mee kan voelen). En hun uiterlijk (zodat de lezer ze voor zich kan zien).

Ook kleuren, geuren en geluiden zijn bepalend voor de kracht van een verhaal. Details kunnen het (érg) sterk maken. Kijk de kunst maar af bij de grootmeesters. :-)

Lid sinds

1 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Details kunnen het (érg) sterk maken.

Die oude Russen kunnen zich inderdaad echt uitputten in details. Op dat spoor ga ik verder. Dank!