Lid sinds

1 maand 1 week

Rol

[YA ] Het Machtsspel

Of de interpunctie goed gebruikt wordt.

Fragment

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht wanneer het bekende deuntje van “Goliath” uit de radioboxen schalt. Mijn hand reikt automatisch naar de volumeknop en zet de radio nog wat harder. Ik werp een blik op mijn moeder die me lachend aankijkt. Haar ogen glimmen van trots voor ze haar blik weer op de weg richt.

     “Here's a story 'bout the ears that never listened. Here's a riddle of the fire in a heart…” Ik zing vrolijk mee met mijn valse zangstem. Mijn moeder barst in lachen uit, maar het maakt me helemaal niets uit. Vandaag ben ik de gelukkigste mens van het land. Nee, van de wereld! Ik heb nog geen vijf uur geleden een belangrijke zwemwedstrijd van mijn leven – tot nu toe – gewonnen. De landelijke kampioene op de 100-meter. Dat ben ik! Het was de autorit van bijna drie uur en alle vreselijke zenuwen zeker waard geweest.

     Ik kijk naar de weg voor me tot zover ik het kan zien. Het is donker buiten en het licht van de lantaarnpalen weerkaatst op de geasfalteerde weg. Sinds we twee uur geleden vertrokken zijn, heeft het non-stop geregend. En niet zo'n klein beetje ook. Het regent pijpenstelen. De ruitenwissers zwiepen als een bezetene heen en weer. “…And then I looked up. Into the giant’s eyes. And I found my strength inside.”

     Hier komt het refrein. Zelfs mam begint mee te zingen en ze zingt nooit! “Now I'm Goliath. I'm standing on the head of a giant. And I won't be silent…” Nu barst ik ook in lachen uit. Ik klink vreselijk. Mam klinkt vreselijk. Samen klinken we nog vreselijker. Maar dat geeft niet, want samen maken we de meeste lol.

     Mama is niet alleen mijn moeder, maar ook mijn zwemcoach. We spenderen veel tijd met elkaar in het zwembad en buiten het zwembad. Veel van mijn vriendinnen vinden hun moeder vooral irritant. Ik niet. Sinds pap ons elf jaar geleden verlaten heeft voor een jongere vrouw is onze band onbreekbaar. Mam heeft mij en ik heb haar. En ja, we kunnen ook goed met elkaar kibbelen, maar dat valt in het niets met de hoeveelheid plezier die we samen beleven.

     Met mijn donkere haar ingevlochten en met mijn zwarte trainingspak aan van de zwemschool SWIMIT, voel ik me het gelukkigst. Niets of niemand kan dit moment van me afpakken.

     “I'm standing on the head of a giant. I'll start a riot. Until you hear me…” Had ik het toch even mis…

     Een luid getoeter laat me schrikken. En mama ook. Snel richt ik mij blik op de voorruit. Het getoeter komt van een vrachtwagen aan de linkerkant van de weg, wiens koplampen me verblinden. Shit. Door de hoeveelheid water op het wegdek, kunnen we de belijning niet goed meer zien. Ik weet niet of mam of de vrachtwagenchauffeur op de verkeerde weghelft zit, maar één ding staat vast; het voertuig komt recht op ons af! Ik verstijf, maar mam niet. Ze trapt op de rem en geeft een harde ruk aan het stuur. Aan het gieren van de wind te horen, missen we de vrachtwagen op een haar. Het gevaar is echter nog niet geweken.

     Door het gladde wegdek raakt de auto in een slip. Ik houd me stevig vast aan het dashboard, wanneer de auto begint te draaien. Er volgt een harde knal. Een onzichtbare kracht duwt me tegen de gordel. Die snijdt pijnlijk in mijn huid. Al de lucht wordt uit mijn longen geperst. Op hetzelfde moment voorkomt de airbag dat mijn hoofd het dashboard raakt. Het schurende geluid van metaal op metaal laat me weten wat er gebeurt. We zijn tegen de vangrail aangebotst. Vanaf dat moment gaat alles in slow motion. Ik besef dat we kantelen. Het is hetzelfde misselijkmakende gevoel, als dat van een achtbaan die meerdere malen achter elkaar over zijn kop gaat. Mijn hele lichaam wordt door elkaar geschud. De glasscherven vliegen om mijn oren. Ik weet niet meer wat boven en onder is.

     Er volgt een laatste klap waardoor het even zwart voor mijn ogen wordt. Het koude water dat over mijn benen stroomt, brengt me langzaam weer bij mijn positieven. Versuft kijk ik naar de pikzwarte vlek voor me. Mijn handen tasten paniekerig de kleine ruimte af. Voor een klein moment weet ik niet meer waar ik ben. Het duurt even voor mijn ogen aan de duisternis zijn gewend. Mijn andere zintuigen lijken het daarentegen fantastisch te doen. Ik proef het bloed in mijn mond. Ik voel de scherpe randen van het kapotte raampje. Ik ruik de geur van de koude lucht. Ik hoor het tikken....

Lid sinds

13 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Als ik het goed begrijp zoek je geen feedback op bovenstaand proefstuk, maar een (onbezoldigd) redacteur?

    Ze vraagt of de interpunctie oké is.

    Kleine feedback: als je een citaat gebruikt, plaats je het tussen 'aanhalingstekens' (*) óf cursief. Gangbaar is cursief. Beide hoeft niet.

    (*) Tegenwoordig gebruikt men dan meestal enkele aanhalingstekens, maar als je die ook bij dialogen gebruikt, kun je voor het onderscheid beter dubbele aanhalingstekens gebruiken bij citaten.