Lid sinds

1 maand 2 weken

Rol

[Gedicht] Storm in mij

Dit is de eerste keer dat ik iets post als nieuw lid, en ik ben erg benieuwd naar jullie reacties! Alvast bedankt :)

  • Werkt de ongestructureerde opbouw of zorgt dat ervoor het geen gedicht meer is?
  • Is dit soort werk boeiend om te lezen voor een neutrale lezer, of alleen interessant voor mijzelf omdat het me nauw aan het hart gaat?

Fragment

 

Ik zie mezelf van ver
als een figuur in een film
een figuur die ik niet snap

Want waarom doe ik wat ik doe?|
Volg ik de stroming of volg ik mezelf?
Wie ben ik als ik niet die figuur ben?
Vertel me, hoe kom ik erachter

Want als ik altijd alleen maar de stroming heb gevolgd
Hoe verander ik dan van richting
Hoe leer ik kiezen in deze oceaan van meningen
Waar moet ik naartoe?

Zo zonder horizon
Zo zonder duiding
Oneindig veel keuzes
Oneindig veel parallelle levens

De stroming blijft, hij zwelt aan
Mensen blijven roepen
Maar mijn lichaam schreeuwt
Verander voor je jezelf verzuipt

Ik wil geen advies
Ik wil dat de storm
de storm in mijzelf
gaat liggen

 

Lid sinds

4 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Een gedicht kun je het wel noemen. 

Boeiend vind ik het niet. De gestelde vragen zijn vaag en algemeen, wat pathetisch en zelfs verongelijkt. Het is een beschrijving van een identiteitsvraag, maar ik kan me niet goed inleven. 

Ik denk dat je je best concentreert op een facet van het klaarblijkelijke lijden en niet een algemeen gevoel ventileert.

Lid sinds

1 maand 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Hey Rob! Ik ben ook nieuw hier, het lijkt alsof gebruikers op dit forum nogal cynisch lezen en wel heel strak becommentariëren. Dat vind ik zelf ontmoedigend. Maar goed, dat is mijn mening. Je schrijft uiteindelijk altijd voor jezelf, of je nou een kind bent of Remco Campert (RIP).

Ik vind het mooi dat je überhaupt je gevoel onder woorden brengt en het dan ook nog eens voorlegt aan anderen. Het is niet niets, want wat je schrijft hier is behoorlijk intiem. Dat waardeer ik, dus bedankt voor dat kijkje in je gevoelsleven!

Je kan natuurlijk heel kil naar stijl gaan kijken, en in de traditionele poëzie is het niet gebruikelijk om heel direct een gevoel of gedachte te uiten. Het eigenlijk een beetje vermomd zijn, want anders krijg je een reactie zoals die van GoedGeest hierboven. Niets mis mee overigens, lekker direct, dat hoort er ook bij. Die vermomming is niet (altijd) om pretentieus te doen, het is om te zorgen dat het gedicht 'open' genoeg blijft voor meerdere interpretaties. Je gedicht is nu in die zin een beetje 'gesloten', want het is heel duidelijk wat je voelt (voor mij) maar ik kan mijn eigen gevoel er niet in kwijt. Het is van jou, het is jouw gevoel, het is jouw formulering. Begrijp je wat ik bedoel?

Mijn antwoorden op je vragen:

  1. Ja, natuurlijk. Wat is je definitie van een gedicht? Poëzie als genre is moeilijk af te bakeren.
  2. Als je graag je gedichten wil delen en ook wil dat anderen het boeiend vinden, dan zou ik aanraden om onbestemde gevoelens of gedachten te verkennen die jezelf ook niet helemaal begrijpt. Als je zelf ook niet precies het antwoord weet, dan blijven de formuleringen open en heeft ook de lezer een ingang om zijn eigen betekenis toe te kennen.

Lid sinds

13 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Misschien ... als je de ik-vorm verlaat en de hij-vorm toepast (aannemend dat Rob V een man is), het afstandelijke tussen de mens en zijn perceptie nog duidelijker naar voren komt.

De lezer zal wel begrijpen dat het om een ik gaat. Tegelijkertijd maak je het voor de lezer mogelijk zichzelf in de tekst te herkennen (hij kan via een hij/zij-vorm de tekst op zichzelf betrekken, terwijl hij bij een ik-vorm meer moet afgaan op de persoon die het gedicht geschreven heeft).