Lid sinds

1 maand 2 weken

Rol

[Biografie] Flaptekst

Ik ben onlangs lid geworden van Schrijven online en dit is mijn eerste bijdrage. Graag ontvang ik feedback over de twee flapteksten die ik gemaakt heb. Ik twijfel enorm welke van de twee meer nieuwsgierig maakt. Welke "professioneel genoeg" overkomt. Zijn de zinnen niet te ingewikkeld, leest het wel vlot weg. Vriendelijke groet, een beginnend schrijver.

Fragment

 

Vlak bij de grens van Drenthe met Friesland ligt het dorpje Boschoord, één van de zeven, door de Maatschappij van Weldadigheid en onlangs door Unesco bekend geraakte, gestichte kolonien. Daar bevind zich Hoeve Boschoord, tegenwoordig een tbs-kliniek en vermaard binnen de geestelijke gezondheidszorg in Nederland.

In de Tweede Wereldoorlog was Hoeve Boschoord een boerderij waar tientallen onderduikers uit handen van de Duitsers trachten te blijven: werkweigeraars, evacué’s, verzetsmensen en Engelse vliegers.

Verantwoordelijk hiervoor was Lambert ten Oever, bos- en landwachter in dienst van de Maatschappij van Weldadigheid en met zijn gezin woonachtig op Hoeve Boschoord. Als lid van het verzet steelt hij voedselbonnen voor de onderduikers uit het gemeentehuis, houdt hij door de Engelsen gedropte wapens verborgen in zijn bos waar met enige regelmaat leden van het verzet wapenles krijgen. Ook houdt hij de auto die gebruikt wordt tijdens gewapende overvallen door de K.P. (afkorting van knokploeg, de verzetsorganisatie) verborgen in zijn schuur.

Op 31 december 1944 voltrekt zich een vreselijk gezinsdrama. Zijn nog geen 2-jarig zoontje komt plotseling te overlijden. Enkele dagen later wordt Lambert uit de begrafenisstoet gehaald en gevangengenomen door de Duitsers. Hij overleeft gevangenis Crackstate, ook wel “de hel van het Noorden” genoemd, kamp Amersfoort en vier concentratiekampen in Noord-Duitsland: Neuengamme, Schandelah, Porta Westfalica en Wöbbelin. Op 2 mei wordt hij in kamp Wöbbelin bij Ludwiglust door Amerikaanse militairen van het 82nd US Air Born division bevrijd.

In 1947 wordt zijn verhaal opgeschreven door medewerkers van het Afwikkelingsbureau Concentratiekampen die zijn verhaal in hun archief opbergen. Verder laat hij nooit meer iets los over zijn gevangenschap en de periode in Duitsland. Deze brieven uit het archief zijn onlangs gevonden bij het NIOD en inspireerde de schrijver, kleinzoon van Lambert ten Oever, tot het schrijven van dit boek.

OF

Het was op 5 Januari 1945 dat mijn zoontje werd begraven op de begraafplaats bij Wilhelminaoord. Ik keerde juist van deze begraafplaats naar mijn woning terug, toen er enkele leden van de Sicherheids Polizei uit Heerenveen afkomstig, mij uit de begrafenisstoet weghaalden en mij arresteerden. Ik kreeg geen gelegenheid meer om mij eerst nog naar mijn woning te begeven, doch werd direct meegenomen en overgebracht naar de gevangenis Crackstate te Heerenveen en daar ingesloten.

In Crackstate aangekomen werd mijn naam etc. in een register opgeschreven. Omdat alles zo vlug was gegaan en ik nog onder de indruk was van de begrafenis van mijn zoontje, nam ik waarschijnlijk in de ogen van die persoon, die mij in dat register schreef, een nonchalante houding aan. Deze persoon stond op een gegeven moment op en gaf mij enkele klappen links en rechts in mijn gezicht. Dit slaan gebeurde met kracht en veroorzaakte hevige pijn. Ik moest volgens deze persoon in de houding gaan staan. Later heb ik deze persoon leren kennen als te zijn de hoofdbewaarder van de gevangenis met de naam Emile Steylaerts.

Dit verklaart verzetsman Lambert ten Oever op 7 mei 1947 tegenover mej. A. Timminga van het Afwikkelingsbureau Concentratiekampen. Hij beschrijft zijn gevangenschap in Nederland en Duitsland en inspireerde de schrijver tot dit boek.

 

Lid sinds

2 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik vind de tweede tekst aanzienlijk sterker. De eerste vind ik te veel opsomming van feiten.

Ik vind het wel een beetje verwarrend dat pas aan het eind duidelijk is dat het een verklaring is uit 1947. Als je begint te lezen, denk je dat het een boek is dat in de 'ik' vorm geschreven is van iemand die het nu allemaal beschrijft (qua leeftijd kan dat niet helemaal meer). 

Verder een zin als: "Hij beschrijft zijn gevangenschap in Nederland en Duitsland" Dat is een beetje onnodig. In de verklaring is duidelijk genoeg waar het over gaat.

Lucas

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Eens. Absoluut de tweede. Misschien kun je, om het tijdsbeeld eenduidig te maken, met een datum beginnen...?

5 Januari 1945. Vandaag wordt mijn zoontje begraven etc. etc.

(Tegenwoordige tijd om het nog directer te maken? 't Zijn maar ideetjes.)

Lid sinds

7 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Eens met de vorige reacties. De 2e tekst is veel sterker.

 

Het was op 5 Januari 1945 dat mijn ...en daar ingesloten.

 

Door de datum te noemen zet je de lezer meteen in een bepaalde setting dat dit aan het einde van de oorlog is. Ik vroeg me af of zijn zoon door de bezetters was gedood of dat er iets anders was. (De suggestie van Diana past heel mooi!)

Bij het lezen snap ik de impact van uit de stoet gehaald te worden, meteen schurken en wat een *** gevoel. goed gedaan! Mijn voorkeur / smaak is om net iets langer in spanning te blijven door de datum niet meteen te noemen maar te verwerken in een dialoog. 

 

Bijvoorbeeld aan het einde:

 

Dit verklaart verzetsman Lambert ten Oever op 7 mei 1947 tegenover mej. A. Timminga van het Afwikkelingsbureau Concentratiekampen. Hij beschrijft zijn gevangenschap in Nederland en Duitsland en inspireerde de schrijver tot dit boek.

 

Daar zit ook al een datum in van na de oorlog. Als lezer weet je dat dit al is geweest maar is het boek een verslag (hij beschrijft zijn gevangenschap...) van die periode, of het begin van het verhaal wat we gaan lezen dat die kampbewaarder door Timminga en de organisatie gaat worden opgespoord e.d. 

 

Welke "professioneel genoeg" overkomt. Wat mij betreft is het een nette flaptekst. 

Zijn de zinnen niet te ingewikkeld, leest het wel vlot weg. Het las goed weg en neit ingewikkeld. Door de toevoeging van de datum heb je een idee wat er aan de hand is.

 

Lid sinds

1 maand 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank voor de reacties. De tweede pakt je inderdaad meer dat is en zeker voor een flaptekst belangrijk. Maar een andere dilemma dat ik heb zit in het volgende: de schriftelijke verklaring van mijn grootvader uit 1947 gebruik ik door heel het boek heen. Als reactie op Diana 'Misschien kun je, om het tijdsbeeld eenduidig te maken, met een datum beginnen...? 5 Januari 1945. Vandaag wordt mijn zoontje begraven [...] Ik voel (terecht of niet) dat ik niets van die verklaring kan of mag veranderen, woord voor woord gebruik ik zoals hij het heeft gezegd. Ik wil niets van zijn verhaal nog gaan aandikken, het zou de geloofwaardigheid kunnen aantasten en meer een door mij ingevulde roman worden ipv een biografische streekroman wat ik voor ogen had. Maar met alleen zijn 'teksten' is natuurlijk geen boek te maken. Maar zelfs in de flaptekst en nu mede door jullie merk ik dat zijn eigen woorden 'aansprekender' zijn. Dan zoals Lucas (dank!) zei, de opsomming van feiten. De juiste balans hierin vinden is op dit moment het lastige. Misschien wel gaan inbreken in zijn teksten (niet iets erbij gaan verzinnen) maar af en toe met de volgorde spelen, of iets andere woorden gebruiken, of datum weglaten of toevoegen, zoals DarkValley voorstelt. 

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik snap je dilemma. Het lijkt me dat je voor jezelf moet beslissen wat je doel is. Wil je het verhaal van je grootvader simpelweg het verhaal bewaren voor de geschiedenis, zodat het niet verloren gaat? Of wil je het delen met een publiek, zodat het mensen raakt?