Lid sinds

1 jaar 5 maanden

Rol

[Kort verhaal] Perron (deel 2)

Dit is deel twee van "Perron". Zorg dus dat je eerst deel een hebt gelezen, anders is het denk ik nogal verwarrend, haha.

Fragment

Zoals altijd begon het met een soort vallende sterren voor zijn ogen, waarvan hij wist dat niemand anders ze zag. Ook exclusief voor hem was de daaropvolgende kloppende hoofdpijn, die aanvoelde alsof een wild beest gevangen zat in de aderen aan de zijkant van zijn hoofd. Zover was het nog niet, dus voor nu was de enige uitdaging om aan de massa mensen te ontsnappen. Hij keek om zich heen, maar dat was zo makkelijk nog niet, als je zicht een waas van veel te drukke lichtjes was.

Ineens realiseerde hij zich dat hij nog maar alleen op het perron stond. Zijn hoofd voelde leeg, alsof hij dronken was. Zonder dat hij het wilde zette zijn benen stappen in alle kanten die ze konden. Hij viel op zijn knieën, en gaf over. Tussen de lichtjes door zag hij dat hij over het spoor had overgegeven.

Al zijn spieren spanden zich aan toen hij zich plotseling realiseerde dat hij op het spoor stond, en dat hij geen idee had wanneer de volgende trein aan zou komen. Ergens in zijn achterhoofd wist hij dat hij het op een van de borden gezien had, maar helder denken was precies wat hij nu niet kon.

Hij begon te gillen, zonder dat hij wist waarom, en even later stootte hij zijn hoofd tegen een prullenbak. Als gevolg viel hij neer op de rode tegels. Het verkrampte gevoel van doodsangst dat hij had gehad loste iets op, toen hij zich realiseerde dat hij zich weer op het perron bevond.

Hij beval zichzelf om niet meer op te staan, en om gewoon te gaan liggen. Slapen hielp altijd tegen zijn aanvallen. Hij zakte weg in een soort roes die niet slapen was, maar ook niet echt wakker. Toen hoorde hij een knal.

Met enorme pupillen kroop hij zo snel als hij kon om de prullenbak heen, want de knal kwam van achteren. De waas was iets opgetrokken, en geschrokken dacht hij de blauwe pet van de agent te zien vallen. Hoe waren de agent en de schutter hier gekomen?

Hij probeerde zich te verstoppen achter de prullenbak, maar hij kon nog steeds niet helder denken.

 

De adrenaline zweepte hem op. Doden gaf zo’n ontzettend goed gevoel. Met de glimlach die hij associeerde met de psychopaten uit zijn geschiedenisboeken rende hij verder over het perron. In de verte hoorde hij gegil; precies hoe hij zich het bedacht had. Hij keek naar links en zag een dronken man vanachter een prullenbak bang naar hem kijken. Bang! De terugslag gaf hem nog een adrenalinestoot. De dronkenlap viel als een zak naar achteren. Even voelde hij medelijden, maar toen bedacht hij zich dat er toch niemand was die hem zou missen. Hij grijnsde weer, slachtoffer nummer twee. Schaterlachend rende hij verder

 

Lid sinds

1 week 4 dagen

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Jeg.

Zeker geen onverdienstelijke aanzet maar ik denk dat je er nog wat meer aan moet polijsten voordat het een echt verhaal is. Ten eerste vind ik dat je teveel woorden gebruikt. Probeer nog eens door de tekst te gaan om je af te vragen of elk woord nodig is. Vraag je ook af of alles op zijn plaats staat. Bijv waarom komt hij vloekend uit de trein? Wat is de functie van het driegesprek en van de boete die de agent oplegt. Die komen niet meer terug in je verhaal. Begrijp ik het nu goed dat het perspectief in de laatste alinea plotseling dat van de schutter is? Die kennen we niet en we weten niets van hem. Als het een kort verhaal is verwacht ik ook een clou. In die zin vond ik het verhaal niet af. Het is meer een scène uit een groter verhaal. Ook de momenten op het spoor en dan weer op het perron vond ik wel inventief maar niet zo functioneel. Het zijn losse op zichzelf staande gebeurtenissen Probeer zo weinig mogelijk te vertellen maar meer te laten zien. Succes met het vervolg!