Lid sinds

6 jaar 10 maanden

Rol

[SciFi/Thriller] Inciting incident

Beste allemaal, ik ben begonnen aan een nieuw verhaal, waarvan dit fragment het eerste hoofdstuk is. Ik ben vooral benieuwd wat u van de schrijfstijl vindt en of het nieuwsgierig maakt om verder te lezen. Elke andere tips of opmerkingen zijn ook meer dan welkom!

Fragment

 

De kraai kwam uit het niets.

Die zin moet ik minstens een miljoen keer in mijn hoofd hebben herhaald. Hij kwam ook uit het niets, alleen wist ik dat nog niet. Toch dacht ik het.

Tot aan die flits was eigenlijk alles perfect. Ik was gelukkig in onwetendheid. Ik voelde Eva trappen in de warme buik van mijn vrouw. Mijn andere hand op het stuur, de teller op tachtig, groot licht dat de donkerte voor ons uit joeg. We waren alleen op de weg. Alleen in het niets, zo leek het. Ons eigen wereldje, met zijn drietjes. Alleen ik, met de liefde van mijn leven en de vrucht ervan. Nog maar twee maanden... Ik keek opzij. Naar haar. Sophie. Die blik waar ik nog zo vaak op zou terugkijken. We lachten. Ik boog naar haar toe. Zij naar mij. Mijn ogen op haar lippen, de hare op de mijne.

Het gekras was zo luid als de knal die het beest weer even abrupt de snavel snoerde toen die zich door de voorruit boorde en de glassplinters in het rond spatten. Het ging te snel, zo snel dat ik nauwelijks tijd had om op de rem te springen. Ik schreeuwde, zij gilde en de banden piepten tot de auto op de vangrail en de airbag in mijn gezicht klapte, die niet kon verhinderen dat mijn schedel op het stuur beukte.

Voor wat voelde als een eeuwigheid – ik weet nu dat het niet meer dan een minuut was – lag ik verstijfd in het luchtkussen. Ik duwde het omlaag en veegde het bloed uit mijn ogen. Zwarte duisternis. De auto was stil, de lampen waren uit en de kraai hing in een web van barsten door de krater in de voorruit, zijn dode oog glanzend in het donker.

‘Lief…’ Sophie tastte naar mijn arm.

Ik greep haar hand en kneep erin. ‘Ben je oké?’

‘Het is gebroken –’

Haar woorden drongen maar half tot me door. ‘Wat…?’

‘M’n water – shit – start – ziekenhuis.’

‘Mijn God.’

Ik heb het nooit gecheckt, maar toch durf ik te zweren dat dat het moment in mijn leven was waarop de meeste emoties door mijn lijf gierden, terwijl ik de auto probeerde te starten. Opnieuw en opnieuw. Ik bleef het bloed uit mijn ogen wrijven en ik bleef het proberen, steeds wanhopiger, steeds paniekeriger.

‘Victor – dwars op de weg – au!’

‘Schat–?’

‘Het gaat – gaat, het – au! Moeten nú – ziekenhuis. De baby –’

‘We moeten eruit.’

‘Wát?’

‘Hij is stuk. Godver… Ik kom je halen, schat.’

‘Lief…? Victor – Victor!

Glas rinkelde op het asfalt toen ik het portier openklapte en naar buiten viel. De wereld draaide en piepte in mijn oren en ik strompelde overeind en om de auto heen, rochelde en spuwde bloed, steunde op de kofferbak, sleepte me erlangs. Het enige stuk van de auto dat nog op de goede weghelft stond. Vanaf daar keek ik hijgend door mijn hangende witte haren naar haar, terwijl ze zichzelf al uit de auto probeerde te hijsen en haar gegil steeds duidelijker in mijn oren schalde. En er was nog iets… Vruchtwater liep glinsterend vanonder haar galajurk over haar blote benen. Haar witte benen. Steeds witter. Ik keek haar aan. Zag haar oogwit in de koplampen van de vrachtwagen.

Victor!

Ja, dat was mijn naam. Maar wie ben jij eigenlijk?

 

Lid sinds

4 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik vind het een prima begin. Ik zou een volgend hoofdstuk zeker lezen. Wat suggesties en opmerkingen heb ik wel.

Misschien kun je overwegen om de alinea na de kraai kwam uit het niets weg te halen. Ik vind hem omslachtig, met die vooruitwijzing, dat haalt meteen de vaart eruit.

Je gebruikt clichés die voor mij de spanning uit het verhaal halen. De minuut die voelt als een eeuwigheid bijvoorbeeld, de emoties 'die door mijn lijf gieren,' de 'zwarte duisternis.' Ook vind ik 'steeds wanhopiger, steeds paniekerig' te afstandelijk. Dat kun je vast beter. Kijk de zin over de airbag nog even na. Het moet klaptezijn en ook al begrijp ik het wel uit de context, het is met deze constructie niet duidelijk waarnaar het woord 'die' verwijst. Het woord 'beukte' suggereert voor mij een actie (iets of iemand beukt), misschien kun je 'knalde' overwegen. 

Ik vraag me af of je vruchtwater dat langs een wit been loopt ziet glinsteren, zelfs in het licht van koplampen. 

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

De schrijfstijl lijkt mij op zich tamelijk oké, maar er zit wat te veel uitleg in, waarschijnlijk te veel eigen gedachten, terwijl je beter kunt uitgaan van de gedachten en beleving van je personage. Less is more; daarom:

De kraai kwam uit het niets.

En dan meteen door met:
Het gekras was zo luid als de knal die het beest weer even abrupt de snavel snoerde toen die zich door de voorruit boorde en de glassplinters in het rond spatten.

Dan houd je de actie erin. Wel zou ik van die zin twee zinnen maken, omdat je in feite twee onderwerpen hebt (het gekras en de glassplinters):

Het gekras was zo luid als de knal die het beest weer even abrupt de snavel snoerde toen die zich door de voorruit boorde. De glassplinters spatten in het rond.

En verder ook de tekst compact houden, de lezer ziet met kortere zinnen die in een dergelijke gebeurtenis passen, de gebeurtenis net zo goed of zelfs beter voor zich (in deze lange zin gebruik je ook weer diverse onderwerpen, wat het lezen gecompliceerd maakt):
Ik schreeuwde, zij gilde en de banden piepten tot de auto op de vangrail en de airbag in mijn gezicht klapte, die niet kon verhinderen dat mijn schedel op het stuur beukte.

Ik schreeuwde, Eva gilde. De banden piepten tot de auto op de vangrail klapte. De airbag vloog in mijn gezicht. Mijn voorhoofd beukte op het stuur.
Ik vraag me af of je vruchtwater dat langs een wit been loopt ziet glinsteren, zelfs in het licht van koplampen.

Mij lijkt zeker van wel.