Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

[gedicht] Niet Praten Maar Wegduwen, Niet Denken Maar Voortstuwen

Ik heb nogal de neiging om te rijmen met eindrijm. Ook hier weer maar ik heb er binnenrijm van gemaakt. Alweer wat subtieler naar mijn smaak. ik ben er content mee. Ik ben er wat vrijer mee omgegaan (voor mij een hele overwinning) met veel halfrijm en soms is er (bijna) helemaal geen rijm  Maar wat vindt de lezer? Vooral weer de vorm, want dat is voor mij belangrijk.

Voor als het niet duidelijk is: Het gaat over sociaal maatschappelijke botsingen en ergernissen in onze samenleving. Zelfs een klein beetje politiek. Het is een tamelijk agressief gedicht.

Fragment

 

Niet Praten Maar Wegduwen, Niet Denken Maar Voortstuwen 

De schenen bloedrood trappend de stenen traptreden op

Omhoog almaar hoger, blauwe betonbruggen, bogen

Massieve deuren dichtslaan, kneuzen in het voorbijgaan

Afsnijden en verscheurt dat wat van lijfelijkheid meurt

Het tussen wanden vermorzelen als zieke wantsen

Tot razernij gebracht, onze kwetsbaarheid afgeslacht

Onze broosheid vertrapt, onze weerloosheid dood getrapt

Edele schoonheid uitgejouwd, besmeurd, onteerd, onttroond,

vernederd en verlinkt, bespuugd met vuisten vuil verminkt

Want ze hadden de kans gehad, hadden de kans gehad

 

In een keurslijf gedwongen kleingemaakt en verwrongen

Verwachte volgzaamheid, geïndoctrineerde slaafsheid

Wetmatigheid lokt uit tot totale tegendraadsheid

Zijn spelenderwijs opvolgbare regels uitgespeeld

Niet nageleefde regels als loze regels beleefd

Omdat het ontbreekt aan samenhang, kloven ons opbreekt

Geen verbinding bestaat uit de onverschillige staat

De staat verziekt als het honend breekt en sporen verdiept

En geen verbinding zoekt omdat het ontbreekt aan binding

Om stil te staan, het ontbreekt aan wil; liever door te gaan