Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

[Kort verhaal] Babystapjes

Hallo allen,

Normaal schrijf ik in genres als sci-fi, fantasy, en magisch realisme, maar ik oefen nu ook met gewoon realisme - in dit geval drama. Ik vind het lastig in te schatten hoe een verhaal als dit door de lezer wordt ervaren. Dus mijn vragen:

Houdt het verhaal de aandacht vast?

Voel je de emoties van de vader? Komt hij over als een echt persoon?

Komen de onderlinge relaties realistisch over?

Eigenlijk vraag ik me af of je het gevoel hebt dat je bij een gebroken gezin aan de keukentafel zit en getuige bent van een toenaderingspoging. Maar dat is misschien wat vaag en a-specifiek verwoord.

Alle feedback is welkom, dank!

Jezzen

 

Fragment

 

Babystapjes.

‘Ga je dood?’

Tieners zijn lomp, dat is bijna een natuurwet. Maar ik begrijp waarom ze het vraagt, en ‘nee, ik ga niet dood.’

Haar blik zegt dat ik dan beter kan opstaan en de deur uit kan lopen. Vroeger zou ik dat misschien hebben gedaan. Goed, vroeger zou ik überhaupt niet de moeite hebben genomen om hier te zijn.

Dit is de eerste keer dat ik met Lisa en haar moeder aan tafel zit voor een maaltijd. Joyce heeft me meer dan eens uitgenodigd toen onze dochter nog klein was, maar ik had altijd een excuus waarom het niet uitkwam. Uiteindelijk stopte ze met vragen. Nu ik voor het eerst in jaren weer van haar kookkunsten mag genieten heb ik nog een reden om spijt te hebben dat ik haar steeds afwees.

‘Ik hoor van je moeder dat het goed gaat op school,’ zeg ik als mijn mond leeg is. Lisa haalt haar schouders op. Stom onderwerp, ik weet het. Maar het alternatief is dat ik vraag of ze hobby’s heeft.

‘Nog een paar maanden, en dan ga je alweer naar het laatste jaar.’ Joyce kijkt trots. Lisa rolt met haar ogen, maar glimlacht.

‘Weet je al wat je daarna gaat doen?’ Een goede open vraag, al zeg ik het zelf. Ik wil niet het idee geven dat ik van haar verwacht dat ze gaat studeren.

‘Communicatiewetenschappen.’

Ze kijkt me niet aan, haar bord eten is interessanter. Als haar hoofdvak non-verbale communicatie wordt dan slaagt ze cum laude. ‘Daar kan je veel kanten mee op,’ zeg ik.

‘En Lisa kan thuis blijven wonen,’ vult Joyce aan.

Mijn telefoon zoemt. Waardeloze timing voor een appje. Zoem. Twee appjes. Zoem. Drie. Ik pak mijn telefoon om hem op vliegtuigmodus te zetten. Er staan kus-emoji’s en hartjes op het scherm.

‘Geen devices aan tafel, Anton.’

Ik vind het vreselijk als mijn dochter me bij mijn naam noemt, maar ik heb geen recht van spreken. ‘Sorry.’

Ik zet mijn telefoon uit en leg hem aan de kant. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Lisa me afwachtend aankijkt. Natuurlijk heeft ze de emoji’s gezien; de blik van tieners wordt automatisch naar schermen getrokken.

‘Dat was Rian, mijn eh, vriendin.’ Het blijft vreemd, op je achtendertigste praten over je vriendin. Alsof je denkt dat je nog achttien bent. Ik ben op zijn minst eenentwintig. ‘We zijn bijna een jaar samen.’

Lisa gnuift. De betekenis ontgaat me.

‘Lisa en Jermo gaan ruim een jaar met elkaar,’ verduidelijkt Joyce. Ze had me verteld dat Lisa een vriendje heeft, maar dat haar puber-verkering langer is dan mijn relatie wist ik niet. Lekker dan.

‘Dat klinkt serieus,’ antwoord ik, en ik meen een glimlach op het gezicht van mijn dochter te bespeuren.

De waarheid is dat dit mijn eerste echte relatie is. Wat ik met Joyce had was zeker speciaal, maar we waren jong. Nou ja, ík was jong. Joyce was altijd de volwassene van ons twee. Ik was er niet klaar voor om verantwoordelijk te zijn voor een nieuw leven. Dat van mij draaide om werk en feesten. Ja, en vrouwen.

‘Hoe is het met Bart,’ vraag ik.

‘Goed,’ antwoordt Joyce. ‘Hij is aan het kamperen met Marvin en een vriendje.’

Ik ben blij voor haar dat ze gelukkig is. Ook al is het met mijn vroegere beste vriend. ‘Bart het buitenmens, hè.’

‘Papa kan niet stilzitten,’ zegt Lisa.

Ze kijkt betrapt, alsof ze de man die haar heeft opgevoed geen papa mag noemen. Ik wil haar niet in verlegenheid brengen.

‘Niets veranderd dus.’ Ik glimlach. ‘Je kan hem in de wildernis van Borneo droppen met alleen een Zwitsers zakmes en hij bouwt er eigenhandig een eco resort.’

Het is alsof er een spanning uit de lucht verdwijnt. Het blijkt dat Bart een goed gespreksonderwerp is. We delen anekdotes, en zo kom ik meer te weten over het leven van mijn kind. Het steekt dat ze richting volwassenheid gaat en ik haar niet ken. Maar ik ben blij dat ze goed terecht is gekomen. Misschien staat ze zelfs open voor een soort vader-dochter relatie.

Joyce kijkt op haar horloge. ‘Tijd om te gaan, anders kom je te laat.’

Lisa knikt en staat op. Ik kijk Joyce vragend aan.

‘Pianoles.’

‘Ah,’ antwoord ik zonder geluid.

Lisa aarzelt. ‘Ik heb over twee weken een uitvoering.’

‘Wauw. Daar zou ik wel bij willen zijn.’ Zelfs als de hemel op aarde neerstort of de hel dichtvriest.

Lisa knikt, mompelt een ‘oké, doei’ en loopt weg. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Over twee weken zie mijn dochter weer. Ik weet nu al dat het lang gaat voelen, maar ik heb geduld. Mijn dochter is het wachten waard. Babystapjes.

 

Lid sinds

4 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Op je vragen zeg ik zonder meer ja, het is duidelijk waar we zijn (al zou ik zeker wat aandacht besteden aan het beschrijven van tijd en plaats, dat verankert het verhaal in de werkelijkheid en zorgt dat de lezer het voor zich ziet) en wat er gaande is. Wat het mist is drama, je haalt er niet uit wat er in zit. Het kabbelt teveel en de "ontknoping" is een zwaktebod, met die babystapjes opmerking. Je hebt hier een scene (een afgerond verhaal is het niet, vind ik) die ruimte biedt voor veel drama en interessante introspectie, dus ga er eens lekker voor zitten en duik eens diep in het hoofd van die vader. Geef me details, herinneringen, toon me zijn ongemak, zijn wanhoop misschien wel. Laat het schuren. Zinnen als 'dit is de eerste keer dat ik met Lisa en haar moeder aan tafel zit voor een maaltijd,' daar heb ik niks mee, dat zijn lelijke stoplappen die me uit het hoofd van de vader halen. Laat me voelen wat hij voelt in plaats van me te vertellen wat hij voelt. En werk nog aan je dialogen, want die lopen stroef. Er is veel te halen in deze scene, je bent goed op weg.  

Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Hoi Hazel,

dank voor je feedback, daar kan ik zeker wat mee. Het is inderdaad bedoeld als een scene, een momentopname. Maar ik snap wat je bedoelt als je zegt dat er drama mist en dat het mag schuren. Het voelde voor mij ook nog wat te formeel, te afstandelijk. Maar je tips maken duidelijk waar de schoen wringt dus ik ga ermee aan de slag. Super! :)

Groet, Jezzen

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo

Ik ben waardeloos als het over ' nuttige inzichten' gaat in verband met verhalen en teksten. Mijn kennis is te beperkt op dat gebied dus ik lees gewoon. Het is een herkenbaar moment, voor velen onder ons.

Ik moet eerlijk zijn dat ik zelden verhalen lees over 'het gewone leven', net om de reden dat sommige dingen in veel boeken heel erg zwaar worden.  En dat stoort me al snel en dan geef ik het op.

Niet ieder 'gebroken gezin' draagt een zware geschiedenis, dat is mijn visie. Er is totaal geen wrijving tussen jouw personages, net de complete afwezigheid van al die intensiteit was voor mij aangenaam lezen omdat het even realistisch is. Ok, het ongemak van dit moment mag best doordringen. Mee aan tafel met de dochter zal wel voor zenuwen zorgen. 

Maar of het zwaarder, intenser en meer moet worden dan drie mensen die elkaar op het eerste zicht niets lijken te verwijten, dat is geheel aan jou natuurlijk.

Kat.

Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Hoi Kat,

dank voor je reactie! Leuk om ook een andere mening te lezen. 

Ik ben idd nog aan het stoeien met wat precies de intensiteit moet zijn van het verhaal. Ik heb het geschreven als flash fiction dus met een beperking in het aantal woorden. Vandaar dat ik het luchtig heb gehouden. Maar ik ben het wel eens dat het wel iets meer wrijving mag hebben in ieder geval wat betreft de emotie van de vader.

En dat is precies mijn zwakke plek met dit soort verhalen; ik heb de neiging om afstandelijk te schrijven, en dat heb ik zelf niet altijd door. Daarom vind ik het fijn om van anderen te horen hoe zij het ervaren. Dus jouw feedback waardeer ik erg!

Groet, Jezzen

Lid sinds

11 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Dag Jezzen,

Je hebt je heel goed de gedachten en gevoelens bij elke wending van het gesprek verbeeld. Nu zou je jezelf kunnen uitdagen om die gedachten zo raak mogelijk neer te zetten in de tekst.

In de stukjes monoloog/gedachten tussen de gesproken tekst door, staat nu wel erg veel. En niet alles daarvan is nodig, denk ik, om de boodschap over te brengen.

Tip één: stop geen achtergrondgeschiedenis in deze uitleg/dialoog. De lezer weet al - of kan er later ook nog achterkomen - dat Anton nooit eerder op Joyces uitnodigingen is ingegaan, en daardoor heel Lisa's jeugd gemist heeft. Dat is geen detail dat tot zijn recht komt zo tussen deze dialoog door, en veel sterker over zou komen wanneer je het anders, elders verwerkt.

Tip twee: tekst kan ook in de weg zitten van je verhaal.

Kijk eens naar de dialoog alléén:

‘Ga je dood?’
‘Nee, ik ga niet dood.’
Lisa's blik zegt dat ik dan beter kan opstaan en de deur uit kan lopen.
‘Ik hoor van je moeder dat het goed gaat op school,’ zeg ik.
‘Nog een paar maanden, en dan ga je alweer naar het laatste jaar.’ Joyce kijkt trots.
Lisa rolt met haar ogen.
‘Weet je al wat je daarna gaat doen?’
‘Communicatiewetenschappen.’
‘Ah, daar kan je veel kanten mee op.’
‘En Lisa kan thuis blijven wonen,’ zegt Joyce.
Mijn telefoon zoemt. Een appje. Zoem zoem. Drie. Ik pak mijn telefoon om hem op vliegtuigmodus te zetten. Er staan kus-emoji’s en hartjes op het scherm.
‘Geen devices aan tafel, Anton,’ zegt Lisa.
‘Sorry.’
Anton, noemt mijn eigen dochter me. Ik zet mijn telefoon uit en leg hem aan de kant. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Lisa me afwachtend aankijkt. Ze heeft de emoji’s gezien.
‘Dat was Rian, mijn eh, vriendin. We zijn bijna een jaar samen.’
Lisa gnuift.
‘Lisa en Jermo gaan ruim een jaar met elkaar,’ zegt Joyce.
‘Dat klinkt serieus,’ antwoord ik. ‘... Hoe is het met Bart?’
‘Goed,’ zegt Joyce. ‘Hij is aan het kamperen met Marvin en een vriendje.’
‘Bart het buitenmens, hè.’
‘Papa kan niet stilzitten,’ zegt Lisa. Ze kijkt betrapt.
‘Niets veranderd dus,' zeg ik, te snel. 'Je kan hem in de wildernis van Borneo droppen met alleen een Zwitsers zakmes en hij bouwt er eigenhandig een ecoresort.’
Het is alsof er een spanning uit de lucht verdwijnt. Het blijkt dat Bart een goed gespreksonderwerp is. We delen anekdotes en de tijd vliegt plotseling om. Joyce kijkt op haar horloge. ‘Tijd om te gaan, anders kom je te laat.’
Lisa knikt en staat op. Ik kijk Joyce vragend aan.
‘Pianoles.’
‘Ah.’
Lisa aarzelt. ‘Ik heb over twee weken een uitvoering.’
‘Wauw. Daar zou ik wel bij willen zijn.’ Zelfs als de hemel op aarde neerstort of de hel dichtvriest.
Lisa loopt weg. Bij de deur mompelt ze: ‘Oké. Tot dan.'
[einde]

Wat denk jij van deze versie?

Ik vind, persoonlijk, dat je dialoog zónder gedachten meer ruimte laat voor de pijnlijkheid van het gesprek (aangenomen dat je de beladen achtergrond van het gesprek elders subtiel naar voren hebt gebracht). Zo zonder al dat tussendoorgeneuzel komt ook opeens heel helder naar voren hoe goed Joyce het probeer te doen; hoe ze Anton probeert te helpen het gesprek met Lisa gaande te houden - zonder succes. Ik vind het ook heel mooi hoe Anton uiteindelijk zijn toevlucht vindt in het gespreksonderwerp wat hem het meest pijn moet doen: Lisa's nieuwe vader. En dat hoef je, volgens mij, niet te benoemen, want elke lezer zal dat uit zichzelf al begrijpen.

Dus... als tip: probeer je verhaal los te laten. Laat eens de lading in de lucht hangen zonder hem te benoemen. Kijk eens wat je scène uit zichzelf al zegt, ook als de hoofdpersoon in zijn hoofd muisstil blijft.

In ieder geval ben je goed bezig, en succes met verder schrijven!

 

Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Hoi Diana,

excuus voor de late reactie, ik heb vanwege drukte en aansluitend vakantie een tijdje niet deze site gecheckt.

Dank voor je reactie! Het voelt aan de ene kant vreemd om alleen de dialogen te zien, maar tegelijkertijd pakt het voor mij wel de essentie. En het werkt. Het punt in het verhaal waar ik me wel afvraag of het goed overkomt is als Anton over Bart begint. Want zoals je zegt, dat is voor hem een pijnlijk onderwerp.

Wel spannend/verfrissend om zo naar mijn verhaal te kijken, ik zou zelf nooit zoveel dialoog zonder tussenzinnen doen. Maar ik probeer af te stappen van de paden die ik plat treed. Dus dank daarvoor, ik ga hier meer mee experimenteren :)

 

Groet, Jezzen