Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

[kasteelroman] Schuim der aarde

Hoi, 

Ik heb hier eerder al een stuk over gepost, maar nu zit ik al wat verder in het verhaal. 

Ik zit nu aan een stuk waar ik wat vast loop. Eentje waar de gouvernante en de vriend des huizes na een feestje ( de elektriciteit is eindelijk aangesloten) alles opgeruimd achter zich laten en als laatste gaan slapen.

Wat ik wil weten over het stuk: Ik verwacht geen horror te creëren, maar ik wil wel een bepaalde spanning die vragen achter laat. Ik weet alleen niet of het zo over komt. 

 

Fragment

 

Iets na middernacht had ze de laatste stukken aan kant. De eetkamer had er de laatste weken nog nooit zo proper uitgezien. Bailey hing de laatste pannen aan de haken en keek voldaan naar het resultaat. Lisa was steendood en verlangde naar haar bed.

Samen sloten ze de ruimte, liepen ze de trappen op en bleven beiden in het midden staan bij het horen van een vreemd geluid. Lisa ging dichter tegen Bailey aanstaan. Een vlaag ijskoude wind sloeg hen in het gezicht en deed de wandtapijten opbollen in de hal. Gevolgd door een hart verstillende kreun. Lisa keek bezorgd om zich heen en haar blik bleef op Bailey liggen. Deze wist duidelijk ook niet wat er aan de hand was. Het geluid zwol aan en leek het hele kasteel te vullen. Een harnas voor hen viel met een luid gekletter uiteen op de grond. Lisa viel bijna van de trap, maar Bailey nam haar nog net op tijd vast.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Geen idee, blijf dicht bij mij. We mogen hier niet zo onbeschermd blijven staan.’

Op hun hoede liepen ze de trappen verder op, de koude wind drong tot diep in Lisa’s botten door. Een luid gerommel deed de stenen onder hun voeten trillen en er ontsnapte haar een gil.

‘Het is maar onweer!’ Bailey kneep in haar hand.

‘Ik vind dit maar niets.’

‘Er zal een deur opengewaaid zijn waardoor het zo hevig tocht hier.’

Zijn antwoord klonk rationeel en zinnig, maar diep vanbinnen wist ze dat er meer aan de hand was.

Een luid gekras uit de portrettenhal rechts van hen deed hen beiden opschrikken. ‘Shit!’ Hij liet haar hand los, spurtte de laatste treden op en verdween in de gang.

‘Bailey!’ Lisa was doodsbang, nu ze alleen achter bleef en liep hem achterna. Ze was dankbaar voor de elektriciteit die al aangesloten was, anders had ze nu in het donker gezeten. Een kreet en een bonk deden haar versnellen. Aan het einde van de gang en aan de voet van twee schilderijen die aan flarden gescheurd waren, zag ze Bailey op de grond liggen. Bezorgd knielde ze neer en streek het donkere haar uit zijn ogen. Een zachte kreun ontsnapte hem. Ze nam haar sjerp die ze omgeslagen had en propte hem onder zijn hoofd. Hij kwam weer bij en knipperde met zijn ogen.

‘Lisa?’  

‘Ssst.’ Met haar handen tastte ze zijn hoofd af en voelde een grote bult bovenop.

‘Wat is er gebeurd?’ Grimassend duwde hij haar hand weg.

‘Je hebt een buil ter grootte van een ei. Je gaat dit nog wel even voelen.’

‘Iemand sloeg me neer.’

‘Heb je kunnen zien wie het was?’

‘Nee,’ kreunend ging hij rechtzitten. ‘Het ging te snel.’

Spijtig keek ze naar de schilderijen boven hen. ‘Iemand heeft de portretten beschadigd.’

‘Welke?’

Ze stond recht en ging het van dichterbij bekijken. ‘Meneer Archany en zijn vrouw.’ Voor de rest leek er geen schade te zijn. De doeken waren voorbij enige kans op herstelling.

Er klonk gestommel achter haar en ze voelde Bailey achter zich komen staan. ‘Alsof iemand met een gigantische klauw de doeken uit elkaar gereten heeft.’

‘Waarom zou iemand dat doen?’

‘Geen idee, maar misschien kan je maar beter even bij de kinderen gaan kijken. Ik loop wel met je mee.’

‘Wat moeten we nu doen? De politie bellen?’

Bailey schudde zijn hoofd. ‘Wat gaan we hen zeggen? Het spookt hier? Ik zal het morgen aan Alastair vertellen als hij hier komt. Hij is de baas hij doet ermee wat hij wilt.’

‘Geloof jij me nu als ik zeg dat het hier spookt?’ Beschuldigend keek ze hem aan. Bezorgd tuurde hij in de verte en liet haar op het antwoord wachten. ‘Wel?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik geef toe dat er iets verontrust wekkend is, maar of het spookt dat laat ik in het midden.’

‘Dan ben je een dwaas.’

Grinnikend kneep hij in haar schouder. ‘Waarschijnlijk wel ja.’

 

Lid sinds

2 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Mystic,

Ik vind het niet echt eng dus geen horror. Als je dat wilt voorkomen, kun je misschien de dialoog wat luchtiger maken. Daar zou je mee kunnen experimenteren, bijvoorbeeld dat ze lachen om het omvallende harnas.

Over de tekst zelf, heb ik ook nog wat opmerkingen. Ik vind er een paar mooie beeldvormende stukjes in zitten, zoals de 'laatste pannen aan de haken' en 'opbollen van wandtapijten'. Maar er zijn ook een aantal plaatsen waar je uitleggerig bent en waar het bondiger kan. Bijna alle voorkomens van 'nu' en 'wel' kunnen weg.

'Iets na middernacht', vermijdt altijd nuance, dus geen 'iets'. Als de tijd er niet echt toe doet 'Het was al een paar uur donker, er naderde een onweer'.

>'had ... aan kant'.
Geen mooi werkwoord.

 

>‘Ik vind dit maar niets.’ ‘Er zal een deur opengewaaid zijn waardoor het zo hevig tocht hier.’
Nu moet je hem een uitleg zin geven. Als je het haar laat zeggen, wordt het denk ik beter:
'Ik vind dit maar niets, waar komt die tocht vandaan?', 'Er zal een deur opengewaaid zijn'.

>Bezorgd knielde
Knielen is een prachtig woord, dat al bezorgdheid en dienstbaarheid toont, en met 'Bezorgd' doe je er ketchup op. Schrappen.

>Ze nam haar sjerp die ze omgeslagen had
Ze wikkelde haar sjerp (van haar hals) af

>De doeken waren voorbij enige kans op herstelling.
Lelijke zin, toon het. En het is niet erg om de lezer te laten gissen of het hersteld kan worden.

De tweede paragraaf kun je ook zo schrijven (ik doe dit ook als schrijfoefening voor mijzelf, bedankt voor het materiaal :-)


Samen sloten ze de ruimte en liepen ze de trappen op. Er klonk een vreemd geluid en ze bleven halverwege staan. Lisa schoof naar Bailey toe. Een vlaag ijskoude wind sloeg hen in het gezicht, de wandtapijten in de hal bolde op, gevolgd door een hart verstillende kreun. Lisa keek bezorgd om zich heen en haar blik bleef op Bailey liggen. Het geluid zwol aan en galmde door het kasteel. Een harnas viel met een luid gekletter voor hen uiteen. Lisa verloor haar evenwicht, maar de sterke arm van Bailey rukte haar overeind.

Tenslotte 'steendood', ik heb even opgezocht, maar het lijkt me een beetje Vlaams, als je 'erg moe' bedoelt. Ik weet niet of de meeste Nederlanders dat meteen begrijpen, maar dat kan aan mij liggen.

Succes,

Lucas

Lid sinds

12 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Mijn advies: maak alles wat ertoe doet, specifiek - en houd het tegelijkertijd compact. Een voorbeeld:

Samen sloten ze de ruimte, liepen ze de trappen op en bleven beiden in het midden staan bij het horen van een vreemd geluid.

Hoe sloten ze de ruimte? Zat er een slot op de deur? Zo ja, dan kan dit belangrijk zijn voor wat volgt in het verhaal.
Of deden ze de deur gewoon dicht? Is het dan belangrijk om dat te vermelden?
(...) liepen ze de trappen op.

Hoe moet de lezer dat precies voor zich zien? Om hoeveel trappen gaat het? Twee? Drie? Vier?
Waar leiden de trappen naartoe? Hoe zien de trappen eruit? Zijn ze van hout, van ijzer, van marmer? Zijn het brede trappen? Lopen ze dan naast elkaar de trappen op? Hoe? Hand in hand? Armen om elkaar geslagen? Of zijn het smalle trappen en lopen ze achter elkaar? Wat moet het 'de trappen oplopen' uitdrukken?
(...) bleven beiden in het midden staan bij het horen van een vreemd geluid

In het midden van wat? Van 'de trappen'? Of in het midden van een tree? Laat het de lezer zien.
Bleven ze beiden tegelijkertijd staan? Of eerst de een en dan de ander? Hier kun je interactie tussen beide aangeven.

En dan een vreemd geluid. Wat voor geluid? Gebonk? Gefluit? Gekras? Geknars? Laat het de lezer ook horen. Maak bijvoorbeeld een vergelijking: een geluid als van ... 

Als je zo dicht mogelijk bij de beleving van de personages blijft en deze zo concreet mogelijk beschrijft, geef je de lezer alle kans om mee te gaan in die beleving. Hij kan zich inbeelden wat er gebeurt - hij ziet, hoort, voelt mee met de personages.

Lid sinds

1 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik heb het herschreven met de tips die ik van jullie kreeg. Leest dit al vlotter? 

Halverwege de trap naar boven bleven ze abrupt staan. Een kreunend geluid vulde de trappenhal. Gevolgd door een vlaag ijskoude wind die hen in het gezicht sloeg en de wandtapijten deed opbollen in de hal. Lisa keek bezorgd om zich heen. Haar blik bleef op Bailey liggen. Deze wist duidelijk ook niet wat er aan de hand was. Het gekreun zwol aan en leek nu het hele kasteel te vullen. Een harnas voor hen viel met een luid gekletter uiteen op de grond. Lisa schrok en mis trapte zich, waardoor ze bijna van de trap viel. De stevige greep van Bailey zijn hand hield haar gelukkig tegen.  

‘Wat gebeurt er? En van waar komt al die tocht?’ Haar stem klonk schril uit haar keel.

‘Geen idee, blijf dicht bij mij. We mogen hier niet zo onbeschermd blijven staan.’

De koude drong nu diep in Lisa’s botten. Even lichte heel de ruimte fel op, waarna een luid luid gerommel de stenen onder hun voeten deed trillen. Er ontsnapte haar een gil.

‘Het is maar onweer!’ Bailey kneep in haar hand. ‘Er zal ergens een deur opengewaaid zijn.’ Zijn antwoord klonk rationeel en zinnig, maar waarom stond het haar in haar nek dan recht overeind?

Bibberig lachte ze hem toe. Een lach die haar snel weer verging bij het opschrikken van een gekras uit de portrettenhal rechts van hen. Het klonk alsof iemand tegelijkertijd meerdere messen aan het slijpen was op steen.

 ‘Shit!’ Bailey liet haar hand los en liet haar achter in de trappenhal.  

‘Bailey!’ Lisa was doodsbang en liep hem achterna. Een gedempte kreet deed haar haar pas versnellen. Aan het einde van de gang zag ze Bailey op de grond liggen. Ze knielde naast hem neer en streek het donkere haar uit zijn ogen. Een zachte kreun ontsnapte hem. Ze nam haar sjerp van haar schouders en propte hem onder zijn hoofd. Hij kwam weer bij en knipperde met zijn ogen.

‘Lisa?’  

‘Ssst.’ Met haar handen tastte ze zijn hoofd af en voelde een grote bult bovenop.

‘Wat is er gebeurd?’ Grimassend duwde hij haar hand weg.

‘Je hebt een buil ter grootte van een ei. Je gaat dit nog wel even voelen.’

‘Iemand sloeg me neer.’

‘Heb je kunnen zien wie het was?’

‘Nee,’ kreunend ging hij rechtzitten. ‘Het ging te snel.’

Spijtig keek ze naar de schilderijen boven hen. ‘Iemand heeft de portretten beschadigd.’

‘Welke?’

Ze stond recht en bekeek hen van dichterbij. ‘Meneer Archany en zijn vrouw. De rest lijkt gevrijwaard van enige schade.

Er klonk gestommel achter haar en ze voelde Bailey achter zich komen staan. ‘Alsof iemand met een gigantische klauw de doeken uit elkaar gereten heeft.’

‘Waarom zou iemand dat doen?’ Haar vinger volgde de kartelige randen van het linnen. Er liep een rilling over haar rug. De gewelddadigheid van het voorval choqueerde haar.

‘Geen idee, maar misschien kan je maar beter even bij de kinderen gaan kijken. Ik loop wel met je mee.’

‘Wat moeten we nu doen? De politie bellen?’

Bailey schudde zijn hoofd. ‘Wat gaan we hen zeggen? Het spookt hier? Ik zal het morgen aan Alastair vertellen als hij hier komt.’

‘Geloof je me nu als ik zeg dat het hier spookt?’ Schuin keek ze hem aan.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik geef toe dat er iets verontrust wekkend is, maar of het spookt dat laat ik in het midden.’

‘Dan ben je een dwaas.’

Grinnikend kneep hij in haar schouder. ‘Waarschijnlijk wel ja.’

Lid sinds

5 maanden 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Hey Lisa

Er kan aan jou tekst nog wel wat gesleuteld worden.

Halverwege de trap naar boven bleven ze abrupt staan. Een kreunend geluid vulde de trappenhal.

Ik veronderstel dat ze eerst het geluid horen en dan blijven staan. 

en de wandtapijten deed opbollen in de hal.

en de wandtapijten in de hal deed opbollen. Deze volgorde klinkt voor mijn gevoel beter.

- Lisa keek bezorgd om zich heen. 

angstig in plaats van bezorgd? Dat is iets sterker.

- Lisa schrok en mis trapte zich, waardoor ze bijna van de trap viel.  

Lisa schrok zo dat ze haar evenwicht verloor. Ze stonden immers stil, bovendien vind ik mis trapte niet mooi.

‘Wat gebeurt er? En van waar komt al die tocht?’ Haar stem klonk schril uit haar keel. 

'Wat is dat voor geluid en waar komt die wind vandaan?' zei ze met een stem die haarzelf schril in de oren klonk, of gewoon: met schrille stem.

‘Geen idee, blijf dicht bij mij. We mogen hier niet zo onbeschermd blijven staan.’

Ze mogen hier niet zo onbeschermd blijven staan, maar dat doen ze wel. Bailey zou haar mee kunnen trekken de trap op of iets anders doen.

Ze stond recht en bekeek hen van dichterbij,

Ze ging staan ..

-  ‘Ik geef toe dat er iets verontrust wekkend is, maar of het spookt dat laat ik in het midden.’

- De rest lijkt gevrijwaard van enige schade.

Over deze zinnen zou ik nog even nadenken, niemand gebruikt zulke taal in deze situaties. Misschien probeer je het te mooi te zeggen, maar vaak is eenvoudige taal het beste.

Dit zijn nogal wat punten, maar laat je hierdoor niet ontmoedigen. Het wordt hierdoor wel steeds beter. Jan Wolkers schreef zijn boeken wel zeven keer over voordat hij tevreden was. Als je een tekst geschreven hebt dan begint pas het echte werk.

Succes Chris

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat mij opvalt is vooral in het begin de disbalans tussen de beschrijvingen en de dialoog. Ik zou het zelf meer gemengd hebben. Iets als:

Een kreunend geluid weerklonk in de trappenhal en een ijskoude windvlaag sloeg in hun gezicht. Ze bleven abrupt staan.
‘Wat gebeurt er? En van waar komt al die tocht?’ zei Lisa met schrille stem. Ze keek angstig naar Bailey.
Het gekreun zwol aan en leek het hele kasteel te vullen. Een harnas viel met een luid gekletter uiteen op de grond. Lisa schrok en mis trapte zich, waardoor ze bijna van de trap viel. Bailey greep haar stevig vast.
‘Geen idee, blijf dicht bij mij. We mogen hier niet zo onbeschermd blijven staan.’ 


Ik snap dat je een kasteelroman wilt schrijven, maar dan nog: wees spaarzaam met clichés (Er ontsnapte haar een schreeuw (ipv: Ze schreeuwde), een rilling liep over haar rug) en met uitleggerige beschrijvingen (kreunend ging hij zitten, grinnikend kneep hij, bibberend lachte ze etc). Af en toe is het niet erg, maar ik lees ze nu wel erg vaak. Kan ook een smaakdingetje zijn hoor. Succes!