Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

[kort verhaal] Marith

Is het verhaal interessant genoeg? Ik heb de neiging gebeurtenissen vrij uitvoerig te omschrijven. Hindert dat hier en daar? Ik vind alles nl ertoe doen. Zijn er nog aanwijzingen te bedenken?

Misschien voeg ik het laatste stuk nog toe omdat dat nu niet past.

Fragment

 

Marith

Het moet 1976 zijn geweest. Ik was 6 jaar. In het ouderlijk huis in Alphen aan den Rijn, in het Groene Hart, stond ik voor mijn slaapkamerraam te dromen. Vanuit het raam had ik uitzicht over een weiland. Het was begin van de avond.  Het schemerde.  Piepjong was ik, maar mijn hart liep over.  Zoals wel vaker zou gebeuren in mijn jonge leven koesterde ik gevoelens voor een meisje in het diepst geheim. Je wilde niemand deelgenoot maken van je intiemste gevoelens. Het ging niemand wat aan en je wilde niet gekwetst worden, of ermee worden gepest. Dus je keek wel uit het geheim met iemand te delen.

Hoewel, ik herinner me dat ik is een balletje had opgegooid bij mijn broer. Het meisje waar ik op verliefd was zat namelijk bij hem in de klas. Mijn broer was een jaar ouder. En nogal een pestkop. Dus ik was op mijn hoede. Ik zei dat ik Marith wel leuk vond of misschien zei ik zelfs wel dat ik verliefd op haar was.

“Op Marith?” had hij gereageerd, en hij keek me verbijsterd aan. “Dat is zó een stom kind”. Hij reageerde wel vaker in die trant. Hij vond andere kinderen op school, en dan vooral meisjes, nogal snel ‘stom’. Het deerde me niet. Wel besloot ik het daarbij te laten, gunde hem geen glimp meer in het allerpersoonlijkste  domein van mijn intiemste gevoelens en hoopte dat hij het snel weer zou vergeten. Dat is waarschijnlijk ook zo gebeurd. We hebben er niet meer over gesproken.

‘Stom kind’, tsja, wat ik in haar zag. Ik had nog nooit een woord met haar gewisseld. Ik vraag me af of ik haar überhaupt een keer iets heb horen zeggen. Haar stem had ik nog nooit gehoord. Of misschien heel zacht.  Maar het deed er helemaal niet toe. Ze was perfect voor mij. Ook als zou blijken dat ze helemaal niet in staat was om te spreken. Ze had iets vrouwelijk, iets stoÏcijns, dromerigs en een natuurlijke charme. Haar blik, de manier waarop ze bewoog, iets onverstoorbaars en onbereikbaars. Daarin school haar kracht. Ik vond dat ze persoonlijkheid had. Ze maakte indruk op me. En elke keer als ik haar zag, kreeg ik vlinders in mijn buik. Waarom specifiek zij en niet iemand anders, dat wist ik niet. En wanneer die verliefdheid was begonnen en wat de aanleiding  was zal altijd een mysterie blijven.

In die tijd gingen we nog schoolzwemmen. De klas van mijn broer, 2a, was op dezelfde dag als wij, 1a aan de beurt alleen net voor ons. Dus steeds als wij, gereed stonden twee aan twee op het schoolplein om in colonne naar de bus te lopen die ons naar het zwembad zou brengen, moesten we eerst wachten tot de klas van mijn broer terug was. Uit dezelfde bus. langs ons, de school weer in. Ik keek uit, naar mijn broer natuurlijk, maar veel belangrijker, naar: Marith! Waar was ze! Daar liep ze. Ik voel nog de heerlijke sensatie door mijn lijf als ze me, perfect negerend, passeerde. Ze had zo een mooie blik met haar iets afhangende ogen.

Verliefdheid had iets magisch. Het ïs magie. Want zomaar ineens is het er. Er kan een aanleiding zijn, maar het hoeft helemaal niet. En als het er is. Neemt het bezit van je. En ben je verzekerd van een soms wat zwaar gevoel , maar met regelmaat ook hoge pieken van de aller zoetste sensaties waarvan je het bestaan nog niet kende. Ik beleefde het intens maar ook als iets vanzelfsprekends. Iets wat gewoon bij het leven hoorde.

Ik was er vol van, die avond, voor mijn slaapkamerraam. En het voelde alsof ik uiting MOEST geven aan mijn hartstocht. Ik moest iets doen. Ik vond een fluoriserend geelgroen papiertje op mijn bureau. Ik schreef mijn geheim op: ‘Marith’ met een hartje. Dat was het. Dit was mijn boodschap aan haar. Kon ik haar maar bereiken vanaf de plek waar ik was. Op dat moment, of later. Ik besloot mijn ‘briefje’ aan een ballon te bevestigen en hoopte zo mijn liefdesverklaring door de lucht te verzenden, zoals een heliumballon door de lucht afstanden kon afleggen en zo ergens, iemand kon bereiken.  Iemand zou van mijn liefde en bewondering op de hoogte moeten worden gebracht. Het zou mijn hart verlichten. En misschien, als bij een wonder, bereikte het haar. Via omwegen, direct, hoe dan ook. Geef het een kans, dacht ik. Als het gebeurt dan heeft het zo moeten zijn.

 Maar zo een ballon had ik niet. Wel een oud ballonnetje waar de lucht grotendeels al uit was ontsnapt. Het voldeed niet. Maar ik had geen andere opties. Ik moest roeien met de riemen die ik had. Ik bevestigde het briefje aan de ballon, opende mijn raam en liet mijn boodschap los. Het viel direct onder

Lid sinds

5 maanden 4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Hey Boyard,

Leuk verhaal, je kan je gevoelens goed verwoorden. Ik ben nieuwsgierig hoe het verder gaat en dat is een goed teken. Een paar opmerkingen. Kijk nog even naar de komma's volgens mij staan die niet overal op de juiste plaats. Dan nog het volgende:

Je wilde niemand deelgenoot maken van je intiemste gevoelens. Het ging niemand wat aan en je wilde niet gekwetst worden, of ermee worden gepest. Dus je keek wel uit het geheim met iemand te delen. Ik zou je veranderen in ik, dan wordt het meer persoonlijk.

Waar was ze! Daar liep ze. Waar veranderen in daar, dat is logischer, of een vraagteken erachter.

Verliefdheid had iets magisch. Het ïs magie. Verliefdheid heeft iets magisch.

Je schrijft op een paar plaatsen zo een, ik zou daar zo'n van maken.

Succes met je verhaal.

Chris

Lid sinds

2 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Boyard,

Je schrijft op zich uitvoerend, maar ik kan er wel in mee gaan. Het is mooi intens geschreven.

Als je het echt een verhaal wilt maken, dan zou ik beginnen met iets waar je naar toe schrijft, in Engels een 'hook' genoemd (in het Nederlands, een 'haak', maar dat klinkt niet). Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=XF6yysxS5z8&list=…

Je zou ook zo kunnen beginnen: Met een oud rimpelig ballontje stond ik voor mijn slaapkamerraam te dromen. 

Dan vraag je meteen af, waarom dat ballonentje. Dit is waarschijnlijk niet goed, maar je begint bij het slaapkamerraam, en komt daar aan het eind weer terug, maar dat is niet helemaal goed uitgewerkt.

Verder slordigheden met komma's en missende woordjes.

Als je in de verledentijd schrijft, dan geef je de gevoelens van toen, en in de tegenwoordige tijd de gevoelens van nu. Zoals Chris al opmerkte, is 'Verliefdheid is iets magisch' logischer, omdat je toen het onderging en er niet zo over nadacht. Ook de zin "Waarom specifiek zij en niet iemand anders, dat wist ik niet.", kan naar mijn mening beter in de tegenwoordige tijd, omdat het waarschijnlijk niet een gedachte is van toen, maar van nu.

In '“Op Marith?” had hij gereageerd' ga je naar voltooid verleden tijd, zonder reden. 

"Hoewel, ik herinner me dat ik is een balletje had opgegooid bij mijn broer." De beschrijving van balletje opgooien, is meer een beschrijving van nu dan toen. Maar je schrijft heel expliciet dat je het "herinnerde".

Sommige dingen kunnen inderdaad korter:

"Het moet 1976 zijn geweest. Ik was 6 jaar." Als lezer trek ik de conclusie dat je kennelijk kunt rekenen. Je kunt zeggen 'Het was 1976, ik was 6 jaar". Of laat het jaartal weg, want er staat in het hele stuk niets dat echt naar een tijdperk wijst.

"Het was begin van de avond.  Het schemerde." Enigszins dubbel op, en het kan mooier.

"allerpersoonlijkste  domein van mijn intiemste gevoelens", beetje overdreven.

"De klas van mijn broer, 2a, was op dezelfde dag als wij, 1a aan de beurt alleen net voor ons. Dus steeds als wij, gereed stonden twee aan twee op het schoolplein om in colonne naar de bus te lopen die ons naar het zwembad zou brengen, moesten we eerst wachten tot de klas van mijn broer terug was. Uit dezelfde bus. langs ons, de school weer in." Te ingewikkeld.

"fluoriserend geelgroen papiertje", als je hier PostIt suggereert, dat werd pas in 1977 geintroduceerd.

Succes,

Lucas

Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Lucas, beste Chris,

Ontzettend bedankt voor jullie uitvoerige commentaar. Ik ga dat rustig bestuderen en zien wat ik kan veranderen. Die wisselingen van verleden tijd naar tegenwoordige tijd ga ik nog 's goed bezien. Dank daarvoor!!!!

Vrgr,

Boyard

Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Lucas,

 

Ik ga zo mijn herschreven versie plaatsen en het volgende deel. Maar die ga ik ook even kritisch bekijken.

Er zijn een aantal dingen waar ik slechts met het toevoegen van kleine woordjes (als 'toen') onduidelijkheid hoop weg te nemen over de tijd waarin het zich afspeelde. Want ik breek graag in in mijn eigen verhaal en spring dan naar tegenwoordige tijd, voltooid verleden tijd en verleden tijd, om het verhaal, hoop ik, luchtig te houden. 'Verliefdheid had iets magisch' daarmee wilde ik vertellen dat ik dat toen zo ervoer. Om in de volgende zin te zeggen dat het magisch IS (dus niet zo gek dat ik dat zo vond). Ik heb het wel wat duidelijker geformuleerd.

Net als 'Waarom specifiek zij en niet iemand anders, dat wist ik niet.", kan naar mijn mening beter in de tegenwoordige tijd, omdat het waarschijnlijk niet een gedachte is van toen, maar van nu.' Nee, niet waar. Wel degelijk een gedachte van toen. Mijn broer had net gezegd dat het 'een stom kind' is, dus ik vroeg het me wel af.

Net als dat 'balletje opgooien' dat deed ik toen. Niet zonet nog of gisteren. Dus heb heb ik dat woordje 'toen' maar toegevoegd.

Mocht ik onduidelijkheden nog niet goed genoeg hebben weggenomen, laat me aub weten!

Alvast dank voor de moeite.

Vrgr, Boyard

Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Marith ♥ herziene versie

Het begon al te schemeren. Vanuit het raam In het ouderlijk huis in Alphen aan den Rijn, had ik uitzicht over een weiland. Het moet 1976 zijn geweest. Ik was toen 6 jaar. Piepjong , maar mijn hart liep over.  Zoals wel vaker zou gebeuren in mijn jonge leven koesterde ik gevoelens voor een meisje in het diepst geheim. Ik wilde niemand deelgenoot maken van mijn intiemste gevoelens. Het ging niemand wat aan en ik wilde niet gekwetst worden. Of worden gepest. Dus ik keek wel uit het geheim met iemand te delen.

Hoewel, ik herinner me dat ik toen is een balletje had opgegooid bij mijn broer. Het meisje waar ik op verliefd was zat namelijk bij hem in de klas. Mijn broer was een jaar ouder. En nogal een pestkop. Dus ik was op mijn hoede. Ik zei dat ik Marith wel leuk vond of misschien zei ik zelfs wel dat ik verliefd op haar was.

“Op Marith?” had hij gereageerd, en hij keek me verbijsterd aan. “Dat is zó een stom kind”. Hij reageerde wel vaker in die trant. Hij vond andere kinderen op school, en dan vooral meisjes, nogal snel ‘stom’. Het deerde me niet. Wel besloot ik het daarbij te laten, gunde hem geen glimp meer in het persoonlijke  domein van mijn intiemste gevoelens en hoopte dat hij het snel weer zou vergeten. Dat is waarschijnlijk ook zo gebeurd. We hebben er niet meer over gesproken.

‘Stom kind’,tsja, wat ik in haar zag. Ik had nog nooit een woord met haar gewisseld. Ik vraag me af of ik haar überhaupt een keer iets heb horen zeggen. Haar stem had ik nog nooit gehoord. Of misschien heel zacht.  Maar het deed er helemaal niet toe. Ze was perfect voor mij. Ook als zou blijken dat ze helemaal niet in staat was om te spreken. Ze had iets vrouwelijk, iets stoÏcijns, dromerigs en een natuurlijke charme. Haar blik, de manier waarop ze bewoog, iets onverstoorbaars en onbereikbaars. Daarin school haar kracht. Ik vond dat ze persoonlijkheid had. Ze maakte indruk op me. En elke keer als ik haar zag kreeg ik vlinders in mijn buik. Waarom specifiek zij en niet iemand anders, dat wist ik niet. En wanneer die verliefdheid was begonnen en wat de aanleiding  was zal altijd een mysterie blijven.

In die tijd gingen we nog schoolzwemmen. De klas van mijn broer, 2a, was op dezelfde dag als wij, 1a aan de beurt alleen net voor ons. Dus steeds als wij gereed stonden, twee aan twee op het schoolplein om in colonne naar de bus te lopen die ons naar het zwembad zou brengen, moesten we eerst wachten tot de klas van mijn broer terug was. 2a liep dan langs ons het schoolgebouw weer in. Ik keek dan altijd uit naar mijn broer, maar nog meer natuurlijk naar: Marith! Waar was ze? Daar liep ze! Ik voelde een heerlijke sensatie door mijn lijf als ze me, perfect negerend, passeerde. Ze had zo een mooie blik met haar iets afhangende ogen.

Verliefdheid ervoer ik als iets magisch. Het ís magie. Want zomaar ineens is het er. Er kan een aanleiding zijn, maar het hoeft helemaal niet. En als het er is. Neemt het bezit van je. En ben je verzekerd van een soms wat zwaar gevoel , maar met regelmaat ook hoge pieken van de aller zoetste sensaties waarvan je het bestaan nog niet kende. Ik beleefde het intens maar ook als iets vanzelfsprekends. Iets wat gewoon bij het leven hoorde.

Ik was er vol van, die avond, voor mijn slaapkamerraam. En het voelde alsof ik uiting MOEST geven aan mijn hartstocht. Ik moest iets doen. Ik vond een fluoriserend geelgroen papiertje op mijn bureau. Ik schreef mijn geheim op: ‘Marith’ met een hartje. Dat was het. Dit was mijn boodschap aan haar. Kon ik haar maar bereiken vanaf de plek waar ik was. Op dat moment, of later. Ik besloot mijn ‘briefje’ aan een ballon te bevestigen en hoopte zo mijn liefdesverklaring door de lucht te verzenden. Zoals een heliumballon door de lucht afstanden kon afleggen en zo ergens, iemand kon bereiken.  Iemand zou van mijn liefde en bewondering op de hoogte moeten worden gebracht. Het zou mijn hart verlichten. En misschien, als bij een wonder, bereikte het haar. Via omwegen, direct, hoe dan ook. Geef het een kans, dacht ik. Als het gebeurt dan heeft het zo moeten zijn.

 Maar zo een ballon had ik niet. Wel een oud ballonnetje waar de lucht grotendeels al uit was ontsnapt. Het voldeed niet. Maar ik had geen andere opties. Ik moest roeien met de riemen die ik had. Ik bevestigde het briefje aan de ballon, opende mijn raam en liet mijn boodschap los.

Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Vervolg

had. Ik bevestigde het briefje aan de ballon, opende mijn raam en liet mijn boodschap los. Het viel direct onder mijn venster op het dakje met de grindlaag van de etage onder mij. Dat was enigszins onbevredigend. Maar dat had ik kunnen verwachten. Desalniettemin lag mijn geheim nu open en bloot op het grinddakje onder mijn raam. En niemand kon er bij. Althans niet erg gemakkelijk. Je kunt vanaf aangrenzend balkon op het dakje klimmen en langs het venster van de slaapkamer van mijn broer bij het mijne komen. Maar wie doet dat? De elementen gaan nu de dialoog aan met mijn boodschap. Ik wacht af. Weken lang heeft mijn boodschap op het dakje gelegen. In regen en wind.

Deel 2 Visite

* tekst verwijderd door beheer i.v.m. Proefleesregels *

Lid sinds

12 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Boyard, maak je voor het vervolg - Deel 2 Visite - even een nieuw topic aan?
Lees ook de Regels voor Proeflezen:

Wil je een langer stuk plaatsen, deel het op in twee stukken en plaats de rest later. Verwerk eerst de reacties op het eerste stuk voor je het tweede plaatst.