Lid sinds

5 maanden 1 week

Rol

[roman] Steriele werkelijkheid

Graag wil ik weten of jullie als lezer worden meegenomen in dit fragment van mijn roman. Vinden jullie het irritant dat ik 'poëtisch schrijf', dat wil zeggen, missen jullie meer actie, meer dialoog? Ik verval vaak in overpeinzingen en hoewel ik denk dat dit is wie ik ben (als schrijver) vraag ik mij af of het bij de lezer beklijft. Ben benieuwd naar jullie reacties. Alvast dank!

Fragment

 

Het maanlicht strijkt zachtjes over de gesteven lakens. Het komt mij zuiver voor, het beddengoed, het lichte marmoleum, de wit gejaste dokters. Hier ben ik veilig. Afgesloten van de buitenwereld waar het anders, zo niet lastiger overleven is. Waar je op je hoede moet zijn en niet in slaap mag vallen in een door codes gereguleerde samenleving. Een wereld waar het woord samen geldt als verbindingsfactor voor een schijnveiligheid die de burger angstvallig omarmt. Vrezend voor een isolement onderwerpt men zich aan gedragscoderingen die alle interactie in de samenleving als een geoliede machine draaiende houden. We hoeven het woord digitalisering niet te gebruiken om robotisering te begrijpen. Robotisering is van alle tijden. Hoewel in dit steriele hospitaal evenzeer codes heersen, zelfs in deze zaal met vijf andere bedlegerige burgers, kan ik de controle nu loslaten. Ziek zijn is het grootste excuus om je te onttrekken aan alle maatschappelijke ellende. Hier voel ik me vrij, als een kind voor wie gezorgd wordt. Ik hoef mij slechts bezig te houden met slapen, eten en drinken. Mijn leven is teruggebracht tot een essentie die voor anderen saai mag zijn, maar voor mij de uitweg is naar rust. Ook reinheid en regelmaat ontbeer ik hier niet, want rein moet het hier sowieso zijn en regelmaat komt vanzelfsprekend voort uit de sobere dagindeling. Afgezien van de kalmte die over mij heen komt, ben ik vrolijk gestemd. De spanning die ik doorgaans in mijn leven ervaar lijkt er nooit te zijn geweest. Of is het de morfine? Moet het hospitaal geen ander gevoel geven? Die van misère en gevangenschap? Wenst iedereen zich niet weg van hier, deze witte hel van ziekte en dood? Ik niet, hier wil ik blijven en wegdromen in een steriele werkelijkheid.

 

Lid sinds

2 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi MoTo, 

Ik vind het wel wat hebben, ook al is de stijl apart, de zinnen lopen goed. Ik wil er echter op wijzen, dat je twee soorten zinnen hebt. Enerzijds hoe dingen op jou over komen, zoals "Hier voel ik me vrij", Anderszijds allerlei stelling nemende zinnen, waarbij je een oordeel over de maatschappij velt, zoals ".. die de burger angstvallig omarmt". Met die zinnen heb ik wat moeite, omdat ik vind dat je zo'n stelling moet onderbouwen. Als het is hoe het op je overkomt, dan hoeft dat niet.

Maar ja, dat is mijn mening.

Lucas

Lid sinds

11 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Kort gezegd: ik vind dit mooischrijverij. Daardoor ga ik letten op de woorden en komen er geen beelden binnen. Schrijver te zeer zichtbaar. Persoonlijke observatie - je hoeft je er niks van aan te trekken, natuurlijk. Succes.

Lid sinds

5 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Leonardo Pisano

Dank voor je reactie, Leonardo en fijn dat je mijn schrijven mooi vindt ;-) Ik ben beducht op mooischrijverij, dus ik begrijp je punt, maar ik kan niet anders dan in deze stijl schrijven, dus het is geen moedwillig scoren met mooie zinnen. Ik zie in de hedendaagse literatuur veel korte zinnen, stijl die doorbroken wordt enz. en dat leest lekker, maar is niet mijn ding. Toch zal ik door jouw opmerking wel alerter worden op het doorschrijven en misschien minder vaak schaven aan zinsconstructies.

Lid sinds

5 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door lkruijsw

Dank je, Lucas. Ik ga daar over nadenken, want het is ergens wel gewaagd inderdaad. Wel denk ik dat een schrijver moet kunnen 'spuien' en vrij zijn in zijn woorden. Dit is hoe het personage denkt en misschien is dat wel boud, ongefundeerd en irritant. Het kan de lezer prikkelen, irriteren, verwonderen enz., allemaal geoorloofd binnen het kunstenaarschap..

Fijn trouwens, deze reacties, het helpt echt om scherper naar mijn pen te kijken :-) 

Lid sinds

1 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik word wel geprikkeld door je zinnen. Ik krijg de indruk dat dit stuk een metafoor is van de ontwikkeling van de technologie. Ik maak er uit op dat de hoofdpersoon constateert dat hij vrijer is dan de mensen in de buitenwereld omdat zij gevangen zitten in allerlei (technologische) systemen en blijven vechten tegen de eenzaamheid, terwijl zijn bestaan gereduceerd is tot eten, slapen en drinken, en daarmee is teruggekeerd tot de essentie van ons bestaan. De ketenen van de buitenwereld verruilt hij voor die van de gevangenschap en eenzaamheid van een hospitaal, zoiets?

Lid sinds

5 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Le Grand Bleu

Puntig samengevat! Wat inderdaad speelt is de onvrijwillige veroordeling tot gevangenschap (in dit geval in een ziekenhuis) waar de hoofdpersoon een zekere vrijheid vindt, los van alle verplichtingen daarbuiten. En hiermee komt ze in zekere zin terug bij de essentie van het leven. 

 

Lid sinds

4 maanden 3 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste MoTo, voortbordurend op voorgaande zou ik "een' essentie vervangen voor 'de'. Ik vind het prachtig. En leest prettig. 

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Je eerste drie zinnen nemen me mee, daarna verslapt mijn aandacht. Actie of dialoog mis ik niet, wel duidelijkheid, en specifieke details.

Met uitzondering van de eerste zin ervaar ik je schrijfstijl niet als poëtisch. Eerder als beschouwend. Mooischrijverij vind ik het niet. Het belangrijkste kenmerk dat de vorm belangrijker is dan de inhoud vind ik niet in je tekst terug.

Wat beklijft is dat je personage vrijheid vindt in verplichte beperkingen. Als dat inderdaad de essentie is dan komt de boodschap over. Maar wat mij betreft had de expressie sterker gekund.

Een paar fragmenten voorzien van mijn mening. Kwalificaties zoals mooi, lelijk, en vaag, geven directe indrukken weer, de motivatie kwam daarna, en kan wankel zijn: ik weet niet altijd precies waarom ik een omschrijving mooi of lelijk vind.

 

Het maanlicht strijkt zachtjes over de gesteven lakens.

Poëtisch vind ik de combinatie van maanlicht en gesteven lakens: een mooi beeld. Strijkend maanlicht is een gekende combinatie, ik vind het nog net geen cliché, maar ook geen poëzie. Ik twijfel aan ‘zachtjes’. Overweging verdient misschien een woord als ’sereen’ wat het woordje ‘zuiver’ in de volgende zin zou versterken. Maar de verschuiving van de klemtoon zou het ritme van de zin verstoren. Dus ik ben er niet uit.

 

Een wereld waar het woord samen geldt als verbindingsfactor voor een schijnveiligheid die de burger angstvallig omarmt.

Achter het eerste deel van deze zin blijf ik haken. De betekenis noopt tot nadenken. Dat is wellicht je bedoeling, maar het staat haaks op de leesbaarheid van je tekst. De angstvallig omarmde schijnveiligheid in het tweede deel van de zin is een generalisatie, maar dat hoeft geen bezwaar te zijn, de betekenis is helder. Wat bedoel je hier te zeggen: dat samenzijn alleen zorgt voor schijnveiligheid? Of dat niemand veilig is, ook niet met familie, vrienden en bekenden? Of dat mensen alleen maar samen komen uit een behoefte aan veiligheid?

 

Vrezend voor een isolement onderwerpt men zich aan gedragscoderingen die alle interactie in de samenleving als een geoliede machine draaiende houden.

De angst om buitengesloten te worden en gedrag als smeerolie voor sociale interacties, begrijp ik. Ik struikel niet over semantiek of grammatica, maar lelijk vind ik de gekozen omschrijving wel. Vooral ‘alle interactie die draait als een geoliede machine’ vreet ik niet. De samenleving als geoliede machine, zou naar mijn gevoel wel kunnen, al ervaar ik dat als een cliché. En wat voegt ‘alle interactie’ toe? Als je het weglaat boet de zin aan duidelijkheid niet in: Vrezend voor een isolement onderwerpt men zich aan gedragscoderingen die de samenleving als een geoliede machine draaiende houden. Hoe dan ook: ik zou een andere formulering proberen te vinden.

 

We hoeven het woord digitalisering niet te gebruiken om robotisering te begrijpen.

Binnen drie zinnen twee keer een constructie met ‘het woord …’ ervaar ik als bijzonder lelijk. Daarnaast blinkt de zin niet uit door duidelijkheid. Opnieuw wat bedoel je te zeggen? Dat elke machine beschouwd kan worden als een robot? Dat je robots kunt bouwen zonder gebruik van processoren of elektronica?

 

Robotisering is van alle tijden.

Een bewering waarvoor in je tekst geen onderbouwing te vinden is. Een enkel voorbeeld zonder uitleg zou veel kunnen verduidelijken.

 

Ziek zijn is het grootste excuus om je te onttrekken aan alle maatschappelijke ellende.

Wat betekent ‘grootste’ precies: meest gebruikte, of meest effectieve (beste) excuus?

Alle maatschappelijke ellende is een vage omschrijving: wat voor de één ellendig is kan voor de ander een feest zijn. Een paar voorbeelden zou meer zeggen over je personage: maatschappelijke ellende als het familiediner op tweede kerstdag, het promotiefeestje van een collega, de ouders van hoogbegaafde kinderen op het schoolplein, of?

Het is wel weer genoeg zo. De rest laat ik onbesproken, behalve dat ik de laatste twee zinnen van je tekst mooi en veelzeggend vind.

Lid sinds

11 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door MoTo

Mooischrijverij is geen compliment ...  De lezer blijft in rationele modus en juist in fictieverhalen wil je dat de lezer wordt meegenomen in de emotie.

Over zinslengte kan ik nog wel iets zeggen. Korte zinnen zijn vaak staccato, spanningsverhogend. Uit Engels onderzoek is geleken dat het ademritme van de lezer synchroon lopt met de zinslengte. Heeft ook te maken met de spanningsboog.  Lange zinnen zijn melancholischer en passen in romantische scènes.  Juist afwisseling in lengte doet 't 'm. 

Uit wat je zegt dat je niet anders dan zo kunt schrijven, maak ik op dat je met name OVER personages schrijft.  Probeer eens VANUIT een personage te schrijven: vanuit diens woordenschat, taalgebruik, gemoedstoestand. Niet iedereen vindt de mooie woorden die jij als schrijver kennelijk wel vindt. Je zult zien dat het verhaal dan meer gaat leven.

Succes ermee.