Lid sinds

1 jaar 7 maanden

Rol

[Roman] Amerika

 

- Hoe leest dit?

- Tips, advies en suggesties? 

- Bent u nieuwsgierig geworden?

- Persoonlijke mening? 

- Kloppen er dingen niet dan hoor ik het graag.

 

Fragment

Van ver zagen we de stad al liggen met zijn robuuste wolkenkrabbers, de een nog hoger en statiger dan de ander. Zoiets hadden we nog nooit gezien – het overviel ons allen! We keken naar de stad met de schittering in onze ogen van een kind die voor het eerst de oneindig golvende zee aanschouwt. Waarom verbeeldden we ons dat we met het betreden van deze stad ons in allerlei avonturen zouden storten? Hunkerden we naar het gevaar, zoals sommige jonge jongens verlangen naar een wereldoorlog? De duisternis viel in, uit duizenden raampjes begon licht te stralen. De deining die ons deed wankelen op onze benen, het gegil van onbekende sirenes, de smaak van zout op onze lippen, het avondschijnsel van de zon die op het punt stond samen te smelten met het water, de vage contouren van de reusachtige gebouwen, dit alles, deze heerlijke onbekendheid, bracht ons in een roes, waaruit we pas weken later ontwaakten.

 

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Deining? Zout? Water? Zitten deze mensen op een boot? Zijn het emigranten die in Amerika aankomen? Waren die niet wat te berooid om zo enthousiast te zijn?

Ik heb geen idee waar of wanneer dit zich afspeelt. Het is allemaal erg vaag, de beschrijvingen van de stad (New York?) zijn clichématig. Het gebruik van het meervoud doet een beetje vreemd aan: hebben ál deze mensen dezelfde schittering in hun ogen, doet de deining hen állemaal wankelen? 

Ik voel de emoties van deze groep mensen niet en hun gedachten worden alleen beschreven, ook nog in heel onpersoonlijke, wat ouderwetse taal. Dit alles creëert afstand en daarom boeit het me niet. 

Ik zou in plaats van 'een bepaald soort extatische roes' gewoon voor 'roes' kiezen. De verwijzing naar de toekomst wordt: ' ...waaruit we pas weken later zouden (kunnen) ontsnappen.' Overigens geloof ik niet dat je aan een roes ontsnapt. Uit een roes ontwaak je. 

Lid sinds

1 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 @hazel

Deining? Zout? Water? Zitten deze mensen op een boot?

Je zou het bijna gaan denken, hé.  

Zijn het emigranten die in Amerika aankomen?

Nee, maar ik snap waarom je dat denkt. 

 hebben ál deze mensen dezelfde schittering in hun ogen, doet de deining hen állemaal wankelen? 

Ja. Een gevoel van lotsverbondenheid gaat een belangrijke rol spelen, daarom dat ik vaker 'ons' dan 'mij' schrijf.

Ik zou in plaats van 'een bepaald soort extatische roes' gewoon voor 'roes' kiezen. De verwijzing naar de toekomst wordt: ' ...waaruit we pas weken later zouden (kunnen) ontsnappen.' Overigens geloof ik niet dat je aan een roes ontsnapt. Uit een roes ontwaak je. 

Dankjewel. Ik heb het aangepast. 

Lid sinds

7 maanden 1 week

Rol

  • Gewone gebruiker

Het fragment is mooi geschreven, maar ook wat afstandelijk. Ik zou nog wel even verder willen lezen. Wat zijn dit voor mensen die nog nooit een sirene hebben gehoord? Ze zijn niet helemaal primitief, ze hebben het vrij filosofisch over een hunkering naar gevaar. De laatste lange zin is bijna te mooi om je emotioneel mee te nemen.

Lid sinds

1 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Bedankt voor het commentaar Chris! Ik zou trouwens een hunkering naar het gevaar niet willen afdoen als niet primitief, overigens.

Wat zijn dit voor mensen die nog nooit een sirene hebben gehoord?

Je hebt gelijk: 'het onbekende geluid van gillende sirenes', geeft aan dat gillende sirenes hen onbekend zijn. Ik zal het aanpassen en ik maak er dit van: '(...) het gegil van onbekende sirenes (...)'