Lid sinds

1 jaar 3 maanden

Rol

[Fantasy] Unicum

Mijn allereerste stuk tekst dat ik deel. Ik wil graag mijn eigen fantasy boek schrijven. 

Is mijn schrijfstijl prettig om te lezen?

Wekt het stuk je interesse en de neiging om Emily beter te leren kennen en verder te lezen?

Lopen mijn zinnen correct?

Spring ik niet van de hak op de tak met mijn verhaallijn?

Bedankt voor het lezen en eventuele tips!

Fragment

 

De kleine nieuwsgierige felgekleurde visjes die om je heen zwemmen. Het verkoelende water dat langs je wang strijkt als een aai van je moeder over je bol. En dan nog de stralen van de zon die door het wateroppervlak heen dringen en de vele geheimen van de oceaan bloot leggen. Een aantal kleine dingen die Emily heeft leren waarderen tijdens haar jeugd in het water. Want dat is de plek waar ze het allerliefste is, in het water. Haar vader noemt haar ook weleens zijn ‘pez pequeno’, wat kleine vis betekent. Al deze gedachten schieten door haar hoofd wanneer Emily haar tenen diep het zand in graaft. Zoals iedere ochtend begint ze de dag met een aantal strek en ademhalingsoefeningen. Zodat niet alleen haar hoofd klaar is voor een nieuwe dag, maar haar gehele lichaam. Twee door de zongebruinde armen strekken zich uit naar de hemel en vervolgen hun weg richting de tenen in het zand. Tegelijkertijd neemt Emily een flinke teug lucht en ademt deze weer uit wanneer ze omhoogkomt. Het brede strand onder de duin waar ze opstaat is verlaten op een enkele vroege vogel na die al druk op zoek is naar zijn ontbijt in de vorm van kleine schaaldieren. Of toch niet? Een kleine schittering maakt dat Emily haar bewegingen onderbreekt en de duin afklautert. Het mulle zand maakt dit een stuk moeilijker dan gedacht. Of wellicht was het die ene extra cocktail van gisteravond die het deze ochtend allemaal wat moeizamer maakt. Na een stijve wandeling van vijf minuten komt Emily aan bij de plek waar ze de schittering meende te zien. Dichterbij gekomen lijkt de schittering afkomstig te zijn van een vierkant stuk metaal dat grotendeels in het zand gegraven blijkt te zijn. Niet verbaasd, omdat er vaker spullen aanspoelen, maar toch nieuwsgierig wrijft Emily wat van het zand weg. Nog meer metaal schittert haar tegemoet. De plaat lijkt te bestaan uit allemaal kleine vierkantjes die elkaar overlappen. Door haar ene hand als een kommetje te vouwen schept Emily nog meer zand weg. Er lijkt een einde te komen aan de plaatjes metaal, maar waar die in overgaan had Emily niet verwacht. Een stuk huid komt uit het zand tevoorschijn. Compleet in de war gebruikt Emily nu beide handen om het zand rond het met metaal bedekte lichaam weg te halen. De metalen vierkantjes vormen een soort harnas dat het grootste deel van, wat lijkt op het lichaam van een man, bedekt.  

 

Lid sinds

6 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Eliza,

Je hebt een mooi stukje geschreven dat echt wel uitnodigt tot een vervolg. Het wekt dus wel interesse op. De meeste zinnen lopen goed, maar niet allemaal. Je springt niet van de hak op de tak met je verhaallijn, dus dat is goed.

De opening (1e drie zinnen) van dit verhaal kan sterker en zou moeten uitnodigen om de rest te lezen. Maar het lijkt of de eerste zin losstaat van de rest. De tweede zin vind ik erg mooi. In de derde begrijp ik niet wat je wilt overbrengen. De warmte? De zonkracht (energie) of het licht waardoor je in het water kunt kijken? 

Ik zie wat schrijffoutjes en wat me opvalt is dat je soms schrijft vanuit Emily en soms vanuit iemand die vertelt over Emily.

Voor een allereerste stuk tekst is dit best goed, ik ben nu wel heel benieuwd wat die man in dat harnas in dat zand doet. Leeft hij nog, en wat gaat Emily nu doen?

Succes, en veel schrijfplezier!

Lid sinds

7 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hai,

Is mijn schrijfstijl prettig om te lezen?

Bij de opening vond ik het lastig te lezen. Een soort opsomming van dingen die los staan van de persoon en niet zo eenvoudig te snappen waren tijdens het lezen als de beleving van de hoofdpersoon. Het zette wel een leuke sfeer na de verbinding te hebben gelegd in de vierde. De sfeer van het strand en verlangen naar het water was goed voelbaar in het gehele stukje. 

Zelf zou ik niet zo scheutig zijn met preciese getallen, die breken een beetje met de rest en sommige stukjes lijken haaks te staan op elkaar.

In het begin soepel rekken, yoga achtig, tijdloos, mijmerend - een stijve wandeling van 5 minuten. Wellicht was dat je idee, om die tegenstelling te maken, maar het paste niet bij het beeld dat ik kreeg in het begin. 

Met plezier gelezen.