Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

[Poëzie ? ] Vakjes aankruisen

Dank voor het lezen.
1) Vind je het voldoende duidelijk aan welk liedje ik refereer in dit stukje? 
2) Vind je de vergelijking in dit stukje consistent? 
3) Heb je verder nog feedback op dit stuk? 

Ik heb ervoor gekozen dit stuk niet als gedicht op te schrijven. Eigenlijk vind ik het stukje ook iets beter tot zijn recht komt als ik het voordraag, dan kan ik bv. contrast aanbrengen in licht-serieus. 

Fragment

 

Vakjes aankruisen

Wat een vogel vrij maakt, zei Klein Orkest, van oost naar west, is dat hij kan zijn waar hij zijn wil. Dus vergeef me als ik op 17 maart in het stemhokje vakjes aankruis, van extreem links naar rechts,
kijken van hoeveel mensen ik houden mag voordat ik word weggestuurd.

Noem het mijn blanco stem, noem het mijn kiesgedrag.

Noem me bij mijn naam.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Dag Jop,

Ik wilde graag op je stukje reageren omdat je ook de moeite nam om andermans teksten hier op proeflezen te becommentariëren. Maar ik vond je tekst helaas wel een moeilijke om chocola van te maken.

1) Ik kan niet raden naar welk lied je referentie maakt. Misschien ken ik het lied in kwestie niet...?
2) Misschien ben ik, gegeven mijn antwoord op je eerste vraag, niet je ideale proeflezer, maar: nee. Voor mij voelde de symboliek in het stuk bijzonder inconsistent. Je begint over een vogel, er komt een Orkest voorbij, dan is het van oost naar west terwijl je daarna verder gaat met links en rechts (had je die twee dingen niet gelijk kunnen trekken?). Al deze dingen hebben niets te maken met 'houden van', waar je de alinea mee beëindigt. Dus ik raak volledig verdwaald.
3) Voor mij helaas erg moeilijk om iets zinnigs over te zeggen, gegeven hoe weinig ik ervan begrepen heb. Wat wil je precies overbrengen met je tekst?

Ik zou willen dat ik je zinnigere antwoorden had kunnen geven, en hoop dat je toch iets aan mijn reactie hebt.

 

Lid sinds

10 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Je mag van mij Over de Muur. Echter, als je geen keuze kan maken, woon je dan wel in het juiste land, want muren zijn er - op de provincie Friesland na - niet in Nederland? Moet je een keuze maken? Nee, je moet - gelukkig maar - niets! Maar, als je niets moet, mag je wel de consequenties aanvaarden, zonder te klagen, aub. Ik vind je kiesgedrag ietwat ondoordachte spielerei, maar dat kan in jouw "Poëzie ?" net zo goed uitermate doordacht zijn.   

Lid sinds

2 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik zie welk lied je bedoelt; als je het kent is het erg duidelijk vanwege het beeld van de vogel die van oost naar west vliegt. Daarbij helpt de bandnaam natuurlijk. Toch vind ik de vergelijking net als Diana niet duidelijk. Het lied van het Klein Orkest gaat over de vrijheid om te mogen kiezen, en die hebben wij toch? De vergelijking komt eerlijk gezegd nogal onvolwassen over, omdat de 'ik' zegt zich beperkt te voelen omdat hij niet alles tegelijkertijd mag kiezen. De verkiezingen gaan er namelijk helemaal niet om van hoeveel mensen je zou mogen houden. Zoals Yrret ook aangeeft, zijn er geen muren in Nederland die je daarvan weerhouden.

De bedoeling van de laatste regel - noem me bij mijn naam - snap ik niet. Uit die regel blijkt dat de 'ik' zich niet in zijn waarde gelaten voelt, maar waarom dat zo is, wordt niet duidelijk. Dat gevoel lijkt los te staan van het stemgedrag. 

 

Geheel terzijde roept dit gedicht lichte ergernis bij me op namens de mensen die het stemlokaal beheren, haha. Ik kan me voorstellen dat die het niet zo op prijs zullen stellen dat iemand tien minuten lang een hokje bezet terwijl er ook andere mensen willen stemmen. Ik hoop dat je niet daadwerkelijk van plan bent om je stembiljet als kleurplaat te gebruiken :P  

 

@Yrret: Wat bedoel je met muren in Friesland? :S 

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je voor de reacties. Dank je voor de goede reactie Yrret. 
Inderdaad, Over de Muur. Het blijft een schitterend nummer. In december 2019 trad Klein Orkest op bij de Wereld Draait Door, 30 jaar na de val van de Muur. Is het niet wonderlijk dat we nu in een wereld zitten waar veel grenzen worden opgeworpen? Wie had dat in december 2019 gedacht? 

Ik wil toch even reageren op jullie. Ik schrijf vanuit een tamelijk donkere plek. Het is een donkere fase in mijn leven, en de omstandigheden heb ik niet helemaal mee. In dit gedicht is voor mij het thema versplintering iets donkers. Versplintering, ook van het politieke landschap. Mijn vrienden die overtuigd zijn van zichzelf en vanuit daar de communicatie aangaan op sociale media. Het tergt me weleens. Ze zijn trouwens dikwijls een generatie ouder dan mij; ik ben 35 jaar oud. 

Het beeld van de vogel die over de Berlijnse muur vliegt vind ik erg mooi. Gevoelsmatig is het voor mij een actuele metafoor. En als dat zo voelt, schrijf ik het, met het risico dat er fouten zitten in mijn stukken. Het is mijn overtuiging dat het maken van "fouten" goede gedichten kan opleveren, omdat we juist in ons denken zo ongelofelijk tight ass kunnen zijn. Maar of dat hier het geval is laat ik in het midden. En bovendien kan ik me een verontwaardiging, irritatie of een negeren als reactie voorstellen, na het lezen van meerdere van mijn gedichten.  En toen jij jouw kritiek eerder uitte Yrret vond ik dit vervelend, maar het is je goed recht natuurlijk. 

Kijk, ik schrijf in sterke mate vanuit mezelf, of ben me hier misschien wat bewuster van dan anderen, geen idee. 
Soms verlies ik de lezer. Dit is het gesprek wat ik hier voer. 

Maar wat blijft is dit: ik ben ook bezig te schrijven vanuit een lichtere plek in mezelf.  
 

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Dag Jop,

1. Voor mij leg je het er te dik bovenop door zowel de vogel, als de bandnaam, als het 'van oost naar west' te benoemen. Subtieler maakt het vermoedelijk niet alleen sterker, maar ook beter invoelbaar voor hen die het lied niet kennen. Een vogel die een muur over vliegt; precies het beeld dat jou ook raakt.

2. Ik moet er wat naar zoeken en kom over het geheel wat geforceerd uit. Als ik mijn eigen gevoel daarbij probeer af te pellen, kom ik uit bij een frictie die ik binnen de tekst ervaar doordat de muur waar je aan refereert voor mij de associatie heeft met opsluiting, terwijl het thema uit je tekst meer gaat over buitensluiting.
Het 'noem me bij mijn naam' kan ik niet plaatsen bij de rest en doet mij vooral denken aan Neeltje Maria Mins 'voor wie ik liefheb wil ik heten'.

3. Het beeld van het roodgekleurde stembiljet intrigeert me, zeker in samenhang met de zin 'kijken van hoeveel mensen ik houden mag voordat ik word weggestuurd', waarin ik nog meer lagen verwacht te ontdekken dan ik nu al heb gezien. Heeft het te maken met vrijheid? Ja, voor mij wel. En ook met de bij die vrijheid horende angsten, onzekerheden, verantwoordelijkheden. Kiezen gaat omgekeerd evenredig gepaard met uitsluiten. 

Er zit een zeer sterke kern in je tekst. De randzaken (de al te sterke verwijzing naar het lied, maar ook het 'noem me bij mijn naam') staan daar voor mij te ver van af. Wat gebeurt er als je de kern eruit oplicht om daar nog wat meer in te wroeten. Dieper, niet breder. Ik ben benieuwd waar dat toe leidt. 

Lid sinds

10 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Roos' Redactie schrijft; @Yrret: Wat bedoel je met muren in Friesland? :S 

Friesland is een provincie die zich rond 1975 zo verheven voelde boven de rest van Nederland, of ondergewaardeerd, dat ze zich sterk maakten voor een grens, om Friesland heen en hun eilanden, met een eigen paspoort. 

Het is natuurlijk ook maar schijn dat er in Nederland geen grenzen zijn. Mensen trekken hun eigen grenzen en die kan je maar beter niet overschrijden, want je kan zomaar op basis van huidskleur - geaardheid - afkomst, een wijk uit geknuppeld worden.   

Lid sinds

10 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Jop schrijft; Het is mijn overtuiging dat het maken van "fouten" goede gedichten kan opleveren, omdat we juist in ons denken zo ongelofelijk tight ass kunnen zijn. Maar of dat hier het geval is laat ik in het midden. En bovendien kan ik me een verontwaardiging, irritatie of een negeren als reactie voorstellen, na het lezen van meerdere van mijn gedichten.  En toen jij jouw kritiek eerder uitte Yrret vond ik dit vervelend, maar het is je goed recht natuurlijk. 

Als jij denkt, Jop, dat we in ons denken zo ongelooflijk tight ass kunnen zijn, laat dat dan maar eens blijken in een gedicht en/of Poëzie. Zo ook over verontwaardiging, irritatie of een negeren. Zo ook hoe donker het is om je heen. 

Mijn kritiek heeft niet de bedoeling vervelend te zijn, want dat recht heb ik niet. 

Ik heb je andere post nog even gelezen. En dus ook weer mijn kritiek. 

Misschien schenk ik jouw schrijven extra aandacht omdat ik wel licht zie in jouw Poëzie. Ik verafschuw mijzelf, jouw te vertellen hoe je het allemaal beter zou kunnen doen, dus gebruik ik drakenkunstjes om te schudden. Kijken of er een Cider zoete appel uitvalt. Of een zure voor de appeltaart. Twisten over smaak, wat blijft er voor de gemiddelde Hollander over dat niet meer mag?

In 1976 was ik een week in Berlijn. De enige dieren die ik mij herinner waren de koeien op de "Internationale Grüne Woche" en de ijsberen in de dierentuin. Ik heb geen enkele vogel over de muur zien vliegen. Het was geen fijn gevoel in Oost-Berlijn te zijn. Echter, met de juiste smaak waren er heel veel Oost-Duitsers die het oosten heel fijn vonden. Waarschijnlijk nu ook nog, zelfs met weemoed. 

Met dit als onbenullige achtergrond lees ik je gedicht - en ik lees "twee" gedichten. Met mijn kennis en inlevingsgevoel mis ik het verband. Klein Orkest boeit mij niet. Het zegt mij niets over je gedachten, en kan een vogel bewust vrij zijn waar zij/hij is en waarom?  

Het is notabene een recht anoniem te zijn als het over stemmen gaat, in Nederland. Een zeer zwaar bevochten recht, en nog zwaarder voor vrouwen. Ik noem je graag bij je naam, Jop ... als jij je stem laat horen. Jij wil misschien van alle mensen houden, maar zou het ook kunnen zijn dat houden van jezelf beter voor jou is en voor Harrie Jekkers. 

Jouw gedicht, maar dan anders. Zoals ik het zie.  

 

Vakjes aankruisen

Dus vergeef me als ik op 17 maart in het stemhokje vakjes aankruis, van extreem links naar rechts,
kijken van hoeveel mensen ik houden mag voordat ik word weggestuurd. 

Noem het mijn blanco stem, noem het mijn kiesgedrag. 

Noem me bij mijn naam, ik hou van mij.

 

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je voor de reacties Yrret en froukje. Dank voor de betrokken reacties.
Ik heb het even in een onbeduidend gedichtje opgeschreven voor nu 
dan stem ik maar.../ dan stem ik maar.../ maar mijn eigen stem te kennen / voelt nog raar / daarom stem ik niet dit jaar.