Lid sinds

12 jaar

Rol

[Young Adult] Dat ik je mis (2)

 

Vooraf: George is 24 jarige videograaf en Flora (19) loopt stage bij zijn bedrijf. Voor een opdracht van een cliënt moeten ze een stuk filmen op het kerkhof.

Wat zou ik graag willen weten:

  1. Komt het geloofwaardig over?
  2. Wat roept het verhaal bij je op? Is er emotie voelbaar? Dat laatste vraag ik eigenlijk vooral omdat ik soms zo gefocust ben om de feedback die ik de laatste jaren heb gekregen in de praktijk te brengen, dat ik zelf niet altijd meer de emotie voel tijdens het schrijven van het stuk. En ik vraag me dus af of je dit kunt merken in dit fragment.
  3. Hoe zit het met de show in het fragment? Ben ik als schrijver te regisserend bezig of valt het mee?
  4. En verder zijn natuurlijk alle andere tips en adviezen welkom!

Alvast heel hartelijk bedankt!

 

Fragment

 

George zag het. De steen. Hij stond rechtop, klaar om in een beeld gevangen te worden. De letters waren recht en puntig. Ook bekend, al had hij ze nooit eerder echt gezien. Hij stopte en slikte.
‘Wat doe je?’ vroeg Flora. Ze kwam naast hem staan. ‘We zijn toch klaar?’
‘Ja,’ zei hij.
Hij liet zijn camera zakken en zakte zelf mee. Zijn knieën raakten het grind. Een verdwaald rozenblaadje gaf kleur aan al het grijs.
‘Ken… je haar?’
Hij hoorde haar aarzeling, lachte even. Haar kennen? Had hij haar gezicht maar kunnen zien. Haar armen maar kunnen voelen. Haar zware parfum kunnen ruiken. Hij haalde diep adem. ‘Nee.’
Ze keek naar hem. Hij voelde het meer dan hij het zag. Er zouden vast vraagtekens te zien zijn. Of een lach, wat haar ogen dieper blauw zou maken. Hij wreef door zijn haar en trok de camera dichter naar zich toe. Misschien moest hij een foto maken. Een herinnering. Nog één.
De steentjes naast hem knerpten. Hij voelde een hand op zijn schouder. De wind blies het rozenblaadje de steen af. Een zonnestraal landde op de letters. Hij boog naar voren.
‘Is er echt niet iets?’ vroeg Flora. ‘Ik bedoel. Anders kunnen we gaan. Of…’
Haar hand bleef liggen. Hij trok zijn schouder weg. Ze gaf nooit op.
‘Er is niets,’ zuchtte hij.
Niets.
Hij snoof.
Zij zei het ook altijd: ‘Georgie, er is niets.’ Of ‘Georgie, mama mist papa.’ En soms: ‘Je kunt ook huilen als je blij bent.’
Als er een leugenteller bestond, was zij kampioen geweest.
George stond op. Even keek hij opzij. Flora’s knalrode rok vloekte met de roze rozen die in de perken stonden. Ze leek de stenen uit te dagen en toch had ze het niet door.
‘We gaan,’ zei hij kort.
Haar hakken tikten al op de stenen. Hij kon haar amper bijhouden.
‘Flora.’
Ze stond stil. Abrupt. De lens van zijn camera raakte haar rug. ‘Wat doe je?’
Langzaam draaide ze zich om. Haar ogen haakten zich in de zijne. Hij zag er iets in wat hij niet kende.
‘Ben je boos?’
‘Je doet raar,’ zei ze. ‘Ik bedoel…’
Hij hief zijn hand op. ‘Sorry.’
‘Je kent haar wel.’
‘Ik wil er niet over praten.’
Hij liep langs haar heen naar het hek. Normaal zou hij het voor haar openhouden. Of dichtdoen. Vandaag had hij geen zin om een gentleman te zijn. Om nog dieper na te denken. Om nog meer herinneringen wakker te maken.
En die waren er. Bij het hek. De spijlen. Het groene. De stenen met mos. Hij voelde in zijn zak en haalde de autosleutels eruit.
Het was tijd om alles uit te zetten.
George draaide zich om naar Flora. ‘Wat denk je? Rijd jij ons naar de studio?’

 

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

dat ik zelf niet altijd meer de emotie voel tijdens het schrijven van het stuk. En ik vraag me dus af of je dit kunt merken in dit fragment.

Misschien is je vrees terecht. Ik voel er niet zo veel bij. Het kan eraan liggen dat je zelf het gevoel kwijt bent geraakt.

Maar het kan er evengoed aan liggen dat je te weinig prijsgeeft. Ik snap op het eind van dit stuk nog steeds niet waarom George het zo zwaar heeft bij het zien van een onbekende(?) grafsteen. Misschien moet je me gewoon vertellen dat daar zijn dode tweelingzus ligt of zo. Dan kan ik er wat mee.

Maar dat je zelf het gevoel compleet kwijt bent, dat herken ik. Wanneer het mij overkomt, gaat dat altijd ten kosten van de impact van mijn schrijfsel. (Om nog niet te spreken van mijn plezier in het schrijven.)
Wat me soms helpt, is om geheel in mijn personage te kruipen. Vergeet even de al dan niet roze rozenblaadjes of de lengte van je zinnen. Schrijf een rant, een ongeredigeerde gedachtenstroom, liefst in de ik-vorm, recht vanuit Georges hoofd. Niet als schrijver maar als verhalenverzinner, als method actor. Kijk eens wat daar uitkomt. Misschien brengt dat iets van de emotionele verbinding terug.

Veel succes!

 

Lid sinds

5 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

1. Komt het geloofwaardig over?
Ja en nee. Ik mis nog net de emotie. Enkele maanden geleden ben ik iemand dierbaar verloren en als ik zoiets lees dan wil ik dat gevoel weer hebben, het gemis en de pijn. Ik wil dat kunnen voelen. De woorden "ken... je haar." doen dat. De drie punten geven de emotie. Het stuk dat erop volgt laat de pijn een beetje opkomen. Maar daarna vloeit het weer weg door dat ene zinnetje "ze gaf ook nooit op" het haalt voor mij de hele sfeer weg. Het past niet, op dat moment moet de HP niet daar aan denken maar aan degene die hij verloren is. Hij hoort te huilen, pijn te voelen, in het verleden te leven. Maar niet dit. Dit beantwoordt denk ik ook direct vraag twee voor je.

3. (want twee is er eventjes niet) Hoe zit het met de show in het fragment? Ben ik als schrijver te regisserend bezig of valt het mee?
Juist deze vind ik lastig te beantwoorden (en dat is niet alleen omdat ik als een klein kind zit te huilen). Je show is niet helemaal lekker, maar je doet ook niet te veel aan tell. Eigenlijk zou ik wat meer tell willen hebben zelfs, maar dan in de vorm van gedachtes en de pijn die in hem omgaat.

4. En verder zijn natuurlijk alle andere tips en adviezen welkom!
Het stukje rond"
‘Er is niets,’ zuchtte hij.
Niets.
Hij snoof.
Zij zei het ook altijd: ‘Georgie, er is niets.’ Of ‘Georgie, mama mist papa.’ En soms: ‘Je kunt ook huilen als je blij bent.’"


Komt door de enters wat verwarrend over. Ik moet echt goed lezen voordat ik begreep dat het om een flashback ging. Ook het stukje daarna. Vanaf het moment dat hij "Flora" zegt, is voor mij... het komt niet helemaal realistisch op mij over.

 

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

@jac - ik vind het niet slecht. Emotie raakt op afstand door je afstandscheppers  (waarneem- en denkwoorden) als kijken, zien, voelen en andere benoemingen van de zintuigen (denkwoorden als denken, vinden, besluiten, e.d. zijn een andere categorie en ben ik niet tegengekomen). Haal die weg (gooi de zinnen om) en de lezer zit beter in het hoofd van George. Zo neem je de lezer sterker mee in diens emoties.

Succes. Dit ziet er belovend uit.

 

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

 

@Diana, bedankt voor je reactie! In de tweede versie zal ik duidelijker zijn over wie daar ligt en ook meer vertellen waarom hij het zwaar heeft.
Bedankt ook voor je advies! Het heeft me vandaag in ieder geval al erg geholpen om alle schrijftechnieken even overboord te gooien en gewoon recht vanuit het hoofd van de hoofdpersoon te schrijven.

@eppicninjabunny, bedankt voor je feedback! De emotie heb ik in de tweede versie aangepast en er meer in verwerkt. Ik hoop dat alles nu beter voelbaar is.
Ook je andere feedback vond ik erg fijn. Het laatste stuk van Flora heb ik geskipt. Ik twijfelde al, maar jouw reactie daarop gaf de doorslag.

@Leonardo, bedankt voor je reactie! Ik ga het proberen aan te passen in deze versie en mee te nemen naar andere scènes!

 

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Dit is het herschreven stuk. Vooral het eind heb ik maar even helemaal omgegooid. Ik hoop dat de emotie meer voelbaar is in het stuk.

George zag het. De steen. Ze stond rechtop, klaar om in een beeld gevangen te worden. De letters waren recht en puntig. Ook bekend, al had hij ze nooit eerder echt gezien.
Hij stopte en slikte.
‘Wat doe je?’ vroeg Flora. Ze kwam naast hem staan. ‘We zijn toch klaar?’
‘Ja,’ zei hij.
Kou drong zijn kleren binnen. Nu was hij waar mama altijd zat. Nu raakten zijn schoenen de plaats waar mama’s tranen vielen. Nu was hij hier, maar zij was er niet. Wat zou ze zeggen als ze hem zag?
Hij liet zijn camera zakken en zakte zelf mee. Zijn knieën raakten het grind. Een verdwaald rozenblaadje gaf kleur aan al het grijs. Sophie Anne van Buren.
‘Ken… je haar?’
Hij hoorde haar aarzeling, lachte even. Haar kennen? Had hij haar gezicht maar kunnen zien. Had hij haar aanraking maar kunnen voelen, was ze maar dicht bij hem geweest om hem alles te leren wat niemand anders had kunnen doen. Hij haalde diep adem. ‘Nee.’
Hij wreef door zijn haar en trok de camera dichter naar zich toe. Misschien moest hij een foto maken. Een herinnering. Nog één.
De steentjes naast hem knerpten. Hij voelde een hand op zijn schouder. De wind blies het rozenblaadje de steen af. Een zonnestraal landde op de letters. Hij boog naar voren.
‘Is er echt niet iets?’ vroeg Flora. ‘Ik bedoel, anders kunnen we gaan. Of…’
Haar hand bleef liggen. Hij trok zijn schouder weg. ‘Er is niets.’

Niets… Mama zei het ook altijd. ‘Georgie, er is niets.’ Of ‘Georgie, mama mist papa.’
Het trilde in zijn buik. Zijn lippen weken vaneen. Nagels prikten in zijn huid. Als er een leugenteller had bestaan, was zij kampioen geweest.
Flora kuchte.
George knipperde met zijn ogen en keek opzij. Haar knalrode rok vloekte met de roze rozen die in de perken stonden. Ze leek de stenen uit te dagen en toch had ze het niet door. Haar ogen haakten in de zijne. Hij zag er iets in wat hij niet kende. Haar mond zakte langzaam open.
Vlug trok hij zijn camera naar zich toe en stond op. ‘We gaan,’ zei hij kort.
Haar hakken tikten al op de stenen. Hij kon haar nauwelijks bijhouden. Niet dat hij het ook echt probeerde.
Hij zag het hek. De spijlen. Het groene. Hij wist dat er mos op de stenen lag. Het was zo bekend en toch zo lang geleden.
George stond stil. Hij kon niet voorkomen dat er water langs zijn wangen naar beneden gleed. Dat een druppel uiteenspatte op de stenen. ‘Georgie, houd de stangen maar vast. Wacht op mama.’
‘Wacht op mama,’ herhaalde hij hardop. Even was hij weer een kleine jongen.

Het regent.
Ik kijk mama na. Ze neemt grote stappen, alsof ze veel haast heeft. Het is gek dat ze geen bloem bij zich heeft. De buurvrouw neemt ze altijd wel mee. Een hele bos. En als ze bij de begraafplaats komt legt ze die neer op een steen. En dan gaat ze zitten. En kijken.
Ik pak twee spijlen beet en duw mijn gezicht er tegenaan. Het voelt koud. Ik zie mama nog net. Ze staat stil. Haar ruitenjas hangt helemaal open. Tegen mij zegt ze altijd dat ik mijn rits tot boven toe dicht moet doen als het regent.
Maar mama’s zijn anders en groot.
Het duurt lang. Mijn haar wordt steeds natter en water glijdt van mijn wangen af, net alsof het allemaal tranen zijn. Ik huil nooit.
Ik wip van mijn ene voet op mijn andere. Mama bukt zich. Ze verdwijnt tussen de stenen. Nu is alles echt helemaal grijs.
Van de meester moeten we soms ook met grijs tekenen. Ik gebruik liever kleurtjes. Anders is een tekening lelijk.
‘Kom je, mama,’ mompel ik. ‘Mijn shirt wordt al nat.’
Ik buk me en duw mijn hand tussen de spijlen door. Ik pak een handvol steentjes.
Als papa niet aan boord is doen we vaak een spelletje. Wie het verst kan gooien. Meestal wint hij. Maar nu kan ik oefenen. Ik gooi ze weg. Eén voor een. Ze tikken tegen de stenen aan. Het klinkt harder dan het tikken van de regen.
Dan zijn ze op. Mama is nog steeds niet te zien. Ik kijk naar het hek. Het staat op een kier. Zal ik erdoor gaan?

 ‘George!’
Hij keek op. Flora stond een eind verderop met haar armen te zwaaien. Hij knipperde met zijn ogen en begon weer te lopen. Je nam me mee, mama en toch mocht ik het graf van zus niet zien. Waarom?

Lid sinds

4 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Zo zie je maar dat smaken verschillen want mij had je bij de eerste zin al! Ik voelde het gelijk. Alhoewel ik daarna een beetje verdwaalde en niet altijd begreep wat er aan de hand was, vind ik jouw woordkeuze echt heerlijk. Daar ben ik wel een beetje jaloers op. Je omschrijft kleurrijk en helder. ❤

MAar zoals ik net zei wist ik soms niet helemaal wat er aan de hand was. Zoals bij "Hij zag het hek, de spijlen, het groene.." 

Dan weet ik even niet wat er met dat groene wordt bedoeld. Is dat het mos waar je het daarna over hebt?

Doet er voor nu ook niet toe. Voor de rest vind ik jouw woordkeuze echt heerlijk! Zet 'm op!

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

@Sacha bedankt voor je compliment en je feedback! Ik zal alles nog eens goed doorlezen op niet duidelijke dingen.