Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

[Kort verhaal] Toeschouwer

Is het verhaal interessant? Hebben jullie tips voor de dialogen? Hoe maak ik het verhaal spannend zonder alles uit te leggen, maar dat het wel goed te volgen blijft? Hoe is de stijl? Wat zou het verhaal origineler kunnen maken? Is het einde goed genoeg uitgewerkt? Ik heb nog weinig schrijfervaring, alle feedback is welkom!

Fragment

 

Toeschouwer

Tijdens weer een lange, saaie werkdag achter mijn laptop stond ik halverwege op en liep naar het raam. Ik zag een rustige straat met geparkeerde auto’s, een buurman met een hond en kinderen die uitgelaten met elkaar speelden. Na een paar minuten viel het me op dat er een man in bosjes bij het water stond. Hij keek schichtig om zich heen, blijkbaar niet onder de indruk van de spelende kinderen en begon in de gracht te plassen.

De spelende kinderen waren des te meer onder de indruk van de man en zijn onbeschaamde gedrag. Ze liepen naar hem toe en begonnen vragen op hem af te vuren. Gelukkig had de beste man zijn gulp inmiddels weer dichtgeritst. ‘Wat doe jij hier?’ vroeg het oudste en dapperste meisje. ‘Heb je geen huis?’. De man bleek geen Nederlands te spreken, of wekte in elk geval die indruk. De buurman liep inmiddels vlakbij en kreeg een hele andere indruk van het gesprek. Hij had net nog van een afstandje gezien dat de man zijn broek weer ophees, en zoals het een goede buur betaamt liet hij zijn hond los en stuurde hem er op af.

Dat laat Bella zich geen twee keer zeggen. De uit de kluiten gewassen rottweiler rent naar de man en zet haar tanden in de losse stof van zijn spijkerbroek. De man schrikt, en begint wild met zijn been heen en weer te schudden in een poging te hond af te weren. Het is al te laat: Bella bijt flink door en er beginnen rode vlekken in de dikke jeansstof te ontstaan. De man valt, beschermt zijn hoofd en buik met zijn handen en gaat liggen in de hoop dat de hond tot rust zal komen.

De buurman staat er glunderend van trots naar te kijken en lijkt niet onder de indruk van het feit dat zijn hond goed op weg is de man aardig te verwonden. Dan hoort hij een sirene, gevolgd door het geluid van voetstappen die snel dichterbij komen.

‘Is dit uw hond’? De agent kijkt met een geschokte blik in zijn ogen naar het hijgende beest met het bloed nog aan zijn bek. ‘Ja, dat is mijn Bella’, zegt de man liefdevol. 
‘Kunt u haar alstublieft nú tot de orde roepen’? verheft de agent zijn stem. Altijd hetzelfde in deze achterbuurt, denkt hij bij zichzelf. De buurman sputtert tegen. ‘Pardon? Deze meneer hier, voor zover hij die term verdient, gedroeg zich onbehoorlijk! Hij was naakt en hij viel deze kinderen lastig!’ Dat kan wel zijn, antwoordt de agent, maar het is niet de bedoeling dat we hier de zaakjes zelf oplossen. ‘Hoe bedoelt u? Ik heb de kinderen uit de buurt beschermd tegen deze viezerik, dat zie je toch? Vraag het ze maar!’

De agent wendt zich tot de kinderen. De wildplasser staat er ondertussen versuft bij, alsof hij niet door heeft wat er aan de hand is. Misschien verstaat hij inderdaad geen Nederlands. De kinderen beginnen ongemakkelijk om zich heen te kijken. ‘Mag ik nu naar huis?’ vraagt er één beteuterd.
De kinderen lopen hand in hand naar huis. ‘Zou papa nu boos op ons zijn?’ vraagt het jongste meisje aan haar oudere zusje. ‘Nee hoor, dat denk ik niet. Maar ik denk dat we voorlopig Bella niet in ons eentje uit mogen laten’. De deurbel gaat. Ik doe de deur niet open. Laat die kinderen maar wat langer buiten spelen, ik moet echt nog een uurtje werken.

 

 

Lid sinds

2 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Tja, niet dat ik het allemaal weet, maar ik wil wel wat opmerken. Idee van toeschouwer die iets vreselijks ziet en daarna weer tot de orde van de dag overgaat is goed. Je beschrijft het tafereel en toch zie ik het niet echt voor me. Hoe zagen de kinderen en de zwerver eruit? Hoe oud waren ze ongeveer? Waren de kinderen nieuwsgierig naar deze vreemde voorbijganger? Moesten ze niet gillen toen Bella die interessante man in zijn been hapte? Tot bloedens toe, nota bene.

Ik probeer zelf bij het schrijven de karakters werkelijk voor me te zien. Sterker nog, ik zoek op internet een plaatje van de persoon om hem of haar tot leven te brengen. Van mijn boeken (self-publising) heb ik ondertussen tientallen foto’s. Dat is leuk. Blijf genieten van het schrijven. Elk volgend verhaal is weer beter.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Pseudoniem,

Ik vind het verhaal leuk geschreven, al noemt Jan zeker goede punten waar je nog op kunt letten. Om nog iets toe te voegen over het verhaal als geheel: ik krijg niet zo goed mee wat het punt van de ontknoping is. Is het gewoon dat de ik-persoon een laffe man is die zich graag afzijdig houdt? Dan is het hele verhaal dus eigenlijk alleen maar één grote karakterschets. Niet dat daar iets mis mee is hoor, mijn punt is alleen: het verhaal voelt alsof je er echt iets mee wilt zeggen, maar aan het eind van de tekst vraag ik me nog altijd af wat dat dan is.

Heb ik iets gemist?

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik raak aan in de war door het perspectief. Wanneer je een verhaal schrijft als 'ik', dan ben je beperkt in op te schrijven wat je weet, ziet, hoort, denkt. Je kunt namelijk alleen maar weten, als ik-persoon, wat jij denkt of ziet. Het is onmogelijk dat deze ik-persoon het hele gesprek heeft gehoord terwijl hij achter het raam staat, of de kinderen onder de indruk waren, wat de agent bij zichzelf denkt etc. 

Succes!

Lid sinds

2 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Leeswaardig verhaal. Ik sluit mij aan bij Jan, ik miste vooral de reactie van de kinderen op de aanval van de hond. Verder heb ik het idee (net als Renske) dat hier een vreemde mix is van een Ik-perspectief en een auctoriale vertelsituatie.