Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

[Fantasy] De ringen van Tivvel

Dag allemaal,

Ik heb een verhaal in mn kop en het moet er uit. Ik heb besloten om dit op papier te doen,maar laat ik nu net de ballen verstand hebben van schrijven. Wellicht kunnen jullie mij een beetje op gang helpen. Alle feedback is dus welkom, maar misschien ben ik nog wel het meest benieuwd naar of het uberhaubt te lezen is. Best spannend dit. Fingers crossed en dankjewel.

Mvg,

Bender
 

Fragment

Ring 2
Hoofdstuk 1

Ik keek naar het zand dat een weg tussen mijn tenen door omhoog vond. De korrels glinsterde in het licht. Ze smeulde. Het voelde alsof mijn huid langzaam weg smolt. Eén werd met de eindeloze oppervlakte. Dit of de uitputting was echter niet de reden waarom ik niet het niet op een rennen zette. Als ik dan toch vaart zou willen maken zou ik huppelen. 

Mijn volgende stap zakte stevig weg in één van de vele platina duinen. Achter mij had de horizon het bekende al opgeslokt. Een opkomende windvlaag blies mul zand striemend langs mijn wangen. Het leek als doel te hebben mij te willen doen omdraaien.
“Hier groeit niks” hoorde ik mezelf hardop zeggen. De buidel die aan mijn heup gegespt zat, stevig vastgeklemd tussen mijn overgebleven vingers.

Geef ik gehoor? Het leek immers geen nut te hebben hier tegenin te gaan. Waarom zou iemand? Wie zou deze dorre vlakte verkiezen boven vertrouwde, glooiende weide? Groen en door Tivvel zelf handgemaakt voor leven? 

Voor mij lag dit anders. Ik had iets te bewijzen. Niet zozeer aan mijn omgeving, maar aan mijzelf. Als iedereen je keer op keer verteld dat je iets hebt gedroomd, je fantasie op hol is geslagen, dan ga je, ongeachte hoe echt de ervaring heeft gevoeld, dat toch geloven? Een episode noemde één van de Moeders het. Na een tijd vervagen de details sowieso. Eerst is dat kwetsend, maar in verloop van tijd neemt wat logisch is of zou moeten zijn het over, waardoor de eens zo sterke herinnering op niets meer dan een waan lijkt. 'Het zal wel niet gebeurd zijn’ is de gedachten waarmee je dan overblijft.

En toch moest ik hier naartoe. Hier zijn. Het maakte mij niet uit of het waar was gebeurd of slechts een onbewust spinsel van mijn gedachte. Dat gevoel dat ik toen had. Het was waar of het was niet waar. En daar moest ik achter komen.

Aan de voet van een torenhoge duin is waar ik het voor het eerst merkte. Een droge teug adem in mijn longen begon tintelen. Ik hield hem vast. Sloot mijn ogen. Langzaam voelde ik de tintelingen via mijn armen naar mijn vingers trekken die plots ijskoud waren geworden. Met mijn vingertoppen raakte ik mijn wangen aan. Deze waren warm en zachter dan normaal. Voorzichtig streelde ik mijn vingers langs keel tot ze de stiksels van mijn kraag vonden. Ik volgde de stof tot mijn handen elkaar boven op mijn borsten tegen kwamen. In mijn linker handpalm voelde ik het razen van mijn hart. De intensiteit van het gevoel leek zich met iedere hartslag te verdubbelen. Mijn hele lijf bleek nu bevangen. Ik genoot. Mijn armen en benen. Ze waren zacht maar loodzwaar geworden. Mijn schouderbladen trokken samen en in mijn maag rommelde het. Mijn zintuigen prikkelde. In het duister achter mijn ogen danste onbekende vormen en kleuren. Op mijn lippen proefde ik de smaak van de verschillende granen die tot het brood hadden behoord dat al lang geleden was gegeten. Zelfs het geurloze zand kon ik ruiken. De hele gewaarwording voelde aangenaam warm. Op mijn vingertoppen na dan die op hun beurt, alle acht, verfrissend koud waren.
In het moment was ik vergeten waar ik was en kennelijk ook dat zuurstof een noodzakelijk goed is. Met een abrupte hap naar adem kwam alles tot een einde. Mijn ogen stonden nu wijd open. Verdwaast begon ze mijn omgeving te scannen ter oriëntatie. Woestenij. Parelmoeren lucht. Spoor door het mulle zand tegen de duin op. Juist. Hier was ik. Daar waar niets groeit.

Ik heb geen idee waarom, maar het duurde even voor ik mij gedachte weer dusdanig op orde had om te kunnen besefte dat een spoor door het mulle zand, hier op deze plek, tegen het onmogelijke aan schuurde. Na de anomalie nader te hebben onderzocht kwam ik tot de conclusie dat dit niet door de elementen gemaakt kon zijn. Het spoor was vers. Een lange kronkelende lijn omhoog ter dikte van mijn elleboog. Voet- of poot afdrukken ontbraken. 
Ik merkte hoe mijn fantasie op hol begon te slaan. Wat kon hier leven op een plek waar niets groeit? Met een drang net zo onverklaarbaar als de oorsprong van dit spoor besloot ik dat de maker ervan gevonden moest worden.
 

Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Tja Bender, je hebt een verhaal in je kop en dat moet eruit. Maar ik heb het niet gezien. Ik zie iemand door de duinen lopen en op een spoor stuiten. Dat was het hele verhaal. Jij hebt daar ongeveer duizend woorden voor nodig. Zo krijg ik ook een dik boek gevuld dude.

Je hebt de ballen verstand van schrijven, zeg je. Zover wil ik niet gaan, maar veel scheelt het niet. Je kunt in ieder geval oeverloos slap ouwehoeren, dat kan dan toch gezegd. Als deze 'stream of conciousness' nu nog met enige aandacht voor taal en grammatica was gedaan, gaf ik je misschien nog een vier voor de moeite. Maar in de huidige vorm lijkt het alles bij elkaar op het soort dope-ervaring dat ik in mijn onverantwoordelijke jaren snel opschreef en na een nachtje slaap langzaam maar zeker weggooide. Kan ik aanraden.

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Laat ik je eerst maar bedanken dat je de moeite hebt genomen om het overloze geouwehoer te lezen. Maar van mij mag het wel een tandje minder vriend. Ik vroeg om feedback. Niet om een online kwak vlek van Dotan. Maar goed. Ik maak uit je verhaal op dat het grammaticaal rommelt, er te weinig gebeurt en ik teveel woorden nodig heb. Ik ga kijken of ik er iets mee kan.

Lid sinds

3 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

Hallo! 

Wat goed dat je bent begonnen met schrijven en meteen al open staat voor feedback! Ik wil je wel aanraden om misschien eerst voor jezelf te schrijven en ver in het verhaal te komen. Zeker als je nog niet zo veel ervaring hebt kan het heel fijn zijn om je eigen weg te vinden zonder bemoeienis. 

Het stuk is inderdaad een beetje lang in verhouding met wat er gebeurt. Is dit echt het eerste stuk van het verhaal? Dan zou ik persoonlijk graag in de eerste paar paragrafen al een aantal punten duidelijk krijgen: wie, wat, waar en vooral waarom. 

We zien je hoofdpersonage in de duinen dat is duidelijk, maar waarom zijn we hier? Waarom begint je verhaal juist hier? Wat is er nu aan de hand, wat is het doel van je personage en wat is de motivatie hiervoor. Natuurlijk hoeft dit niet eindeloos uitgewerkt te worden maar we moeten op zijn minst een hint hier van krijgen. Denk goed na over waarom het verhaal hier begint en waarom het belangrijk is voor de lezer.

Ik lees dat je echt wel je best doet voor het schrijven en ik vermoed dat je van nature een vrij bloemrijke schrijfstijl hebt. Dat is helemaal niet erg, het past zelfs wel goed bij het fantasy genre. Af en toe rommelt het nog, grammaticaal maar ook omdat niet alle beschrijvingen echt ‘nodig’ zijn of passend voelen. Ik denk alleen dat dit niet nu je eerste prioriteit moet zijn! Schrijf eerst het hele verhaal, kijk dan nog een keer kritisch naar structuur en karakters en daarna komt die prosa wel. 

Als je dan toch wel al het een en ander wilt opschonen zou ik beginnen met minder ‘filters’ gebruiken. Nu worden veel dingen aan de lezer uitgelegd, hierdoor zijn wij er van bewust dat er een schrijver is. Je schrijft vanuit de eerste persoon en dat is heel mooi want dat betekent dat alles wat er geschreven wordt waargenomen word door je personage, dat hoef je dus niet meer uit te leggen. 

Heel veel succes met schrijven!

 

 

 

 

 

 

Lid sinds

2 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door sigi-biba

Bedankt voor je reactie. Hier kan ik iets mee. Momenteel ben ik al ver in het verhaal. Het eerste deel is afgerond en ben ik nu aan het aanpassen. Wel vind ik het lastig om te bepalen wat ik kan schrappen. Zelf zie ik alles in beelden en die probeer ik te beschrijven. De lezer heeft deze beelden natuurlijk. Zou je mij een voorbeeld kunnen geven van een filter waarvan jij denkt dat ik die weg kan laten? 
Grammaticaal zal het voor mij als super dyslect waarschijnlijk wel lastig worden, maar dat komt later wel.
Nogmaals hartelijk dank.