Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

[Roman] Het schilderij

ik ben met name benieuwd wat jullie van de stijl vinden. 
Pakt het of niet?

Fragment

 

Het schilderij

“Ik vind het niets, de kleur niet, het licht niet…”
Hoofdschuddend keek Marc haar aan.
“Zie je het zelf niet?”
Hij legde zijn hand op haar schouder en gaf er een venijnig kneepje in.
Liz deed een stap achteruit om zich aan zijn greep te onttrekken en keek naar het schilderij dat ze net had afgerond.
“Kijk dan,” drong Marc aan. “De kleuren kloppen toch totaal niet. Dat rare licht op die boom in het midden. Wat wil je uitbeelden, één of ander Bijbels tafereel?”
“Olav vindt het goed,” zei ze zachtjes.
“Olav… Olav vindt het goed…” bauwde Marc haar na. “Ben je niet een beetje te oud voor dat soort heldenverering?”
Hij liet een schamper lachje horen en liep het atelier uit.

Liz liet zich op haar kruk zakken. Haar handen trilden toen ze haar schilderspalet weer oppakte. Ze greep een dunne penseel en begon met automatische bewegingen door de groene verf op haar palet te vegen. Ze keek naar het schilderij voor zich. De enorme kale boom in het midden, gevangen in een straal zonlicht. De klimop op de voorgrond en de details van de grote varen aan de linkerkant.
“Er is niets mis met dit schilderij,” zei ze zachtjes tegen zichzelf.
Ze hoorde de voordeur dichtslaan.
Met ingehouden adem luisterde ze of ze de auto hoorde starten. Soms kwam hij terug. Ze sloot haar ogen en luisterde. De stilte was oorverdovend. Geen startende motor. Maar ook geen voordeur. Waar was hij? Wat was hij aan het doen?

Het geluid van de huistelefoon snerpte door de stilte. Van schrik liet Liz naar penseel vallen. Een groene vlek op haar broek, op de vloer. Ze schoot overeind en was al halverwege de deur toen ze bleef staan. Waar was Marc? Op haar tenen sloop ze naar het raam. De jaloezieën waren dicht. Ze durfde geen kier te maken om te kijken. Loop naar de kamer, zei ze tegen zichzelf. Neem de telefoon op.

In slow motion opende ze de deur van het atelier. Het rinkelen hield op. Ze keek de gang in. Alle deuren waren dicht. Voetje voor voetje liep ze naar de voordeur. Ze gluurde door het smalle raam. De auto was weg. De telefoon rinkelde opnieuw. Ze opende de deur naar de woonkamer.
Marc stond in het midden van de kamer, de rinkelende telefoon in zijn hand.
“Het is voor jou,” zei hij. “Olav…”




 

 

Lid sinds

8 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Spannend, zonder meer. Maar ook tegenstrijdig of beter gezegd raadselachtig. De auto was weg, maar ze had hem niet horen vertrekken. De voordeur hoorde ze dichtslaan en even later 'Maar ook geen voordeur'. De huistelefoon (die is toch alleen voor een verbinding binnenshuis?) rinkelt snerpend. Ik persoonlijk associeer rinkelen niet met snerpen, maar okee. Dan stopt het rinkelen maar even later begint het weer en staat Marc met het rinkelende ding in zijn hand, dus zonder opgenomen te hebben, te beweren dat het Olav is. Hoe kan hij dat weten? Het is toch een huistelefoon? Staat er op het display iets van 'slaapkamer 3'? En woont daar dan Olav? En hoe komt Marc eigenlijk weer zo snel binnen, na zijn auto geluidloos te hebben weggerold? Vragen, vragen, vragen. Het opwekken van nieuwsgierigheid is trouwens een kwaliteit.

Intrigerend toch. De kwetsbare, wat labiele, schrikachtige, bange Liz, de overheersende, ongevoelige, stiekeme Marc en de onzichtbare, misschien wel denkbeeldige, mentor Olav. Het doet wel wat denken aan een film van Hitchcock, waarin de (ongetwijfeld blonde) hoofdpersoon langzaam maar zeker tot waanzin en zelfmoord wordt gedreven.

Ook opvallend is het schilderij. De kale, dode, boom, de woekerplant en de varen. Projecties misschien van de drie personen in dit stuk. 

Wat vind ik van de stijl? De korte zinnen geven veel vaart. Geen woord Frans. Leest heel makkelijk. In de beste traditie van het Angelsaksische detective-genre zou ik zeggen. 

Tenslotte. Ik ben reuze benieuwd naar het vervolg. Dit lijkt me een boek dat - eens dat alle stukjes op de plaats zijn gevallen - je met een diepe bevrediging weglegt, zonder vervolgens de slaap te kunnen vatten.

Lid sinds

13 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

ik ben met name benieuwd wat jullie van de stijl vinden. 
Pakt het of niet?

Je vraagt twee verschillende dingen: over de stijl en of 'het' pakt.
Bedoel je met 'het' het verhaal?
Op zich is de setting spannend; daarvan zou je kunnen zeggen dat die 'pakt.'

Maar de stijl kan nog puntjes op de i's gebruiken, met name wat herhaling van woordgebruik betreft. Hieronder wat voorbeelden, gekopieerd uit de tekst:

Hoofdschuddend keek Marc haar aan.
Liz [...] keek naar het schilderij 
Ze keek naar het schilderij 
Ze durfde geen kier te maken om te kijken.
Ze keek de gang in. 
Ze gluurde door het smalle raam


Hij liet een schamper lachje horen en liep het atelier uit.
Liz liet zich op haar kruk zakken.


Ze hoorde de voordeur dichtslaan.
Met ingehouden adem luisterde ze
of ze de auto hoorde starten
Ze sloot haar ogen en luisterde


Het rinkelen hield op.
De telefoon rinkelde opnieuw.
de rinkelende telefoon in zijn hand.

 

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door HaveeWee

Dank HaveeWee

ik begrijp je punt. Hier en daar lijkt het misschien niet helemaal te kloppen. (In mijn hoofd overigens wel maar als ik het nu lees, snap ik wat je bedoelt.)
Onze huistelefoon geeft overigens de naam van de beller in beeld maar dat terzijde

Ik ga er lekker mee verder