Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

[(Lichte) Sci-fi/ psychologisch ] De microchip in het hoofd.

Dit hier is dus een stuk uit een kortverhaal van mij. Het verhaal gaat over een rehabiliterende hacker, die meedoet aan een programma waarin hij een mind-control micro-chip in zijn hoofd krijgt. Maar de bevelen zijn aan hem: hij kan commando's voor hemzelf in programmeren en deze op gegeven tijdstippen in werking laten treden. Het thema is verantwoordelijkheid en dit fragment heeft personages die ieder hun eigen perspectief op dit gebeuren brengen.

Dit is aan het eind van een scene, in een woonkamer. Walter de hacker werkt samen met zijn toezichthouder aan een plan dat al het potentieel tot goed doen of goed leven kan verzilveren wanneer de directeur van het programma langskomt. De directeur ziet het programma als een revolutionaire ontwikkeling in rehabilitatie, maar de chip is maar tijdelijk bedoeld. De gevangene kan er nog een tijd na zijn vrijlating mee leven en binnen tien jaar zeg maar, de chip verwijderen op kosten van de verzekering. De toezichthouder is gewoon nieuwsgierig naar de effecten en gevolgen van de chip. Die wil weleens zien hoever een mens zich zal pushen als hij absoluut op zichzelf kon vertrouwen doormiddel van de chip.

 

Ik kreeg dus vaak te horen dat ik een nogal chaotische schrijfstijl heb. Helemaal prima, als het dan maar ook werkt. Ik weet alleen niet wat er allemaal in werking treed door mijn stijl. Geef me feedback op de dingen die het meest uitspringen aan deze stijl of het verhaal zelf. Ik heb namelijk alleen mijn vrienden ooit wat laten lezen van mij en ik wil nu eens precieze kritiek. 

Denk aan affecten, ironie, leesplezier, of hoezeer het tot denken aanzet. Ook taalmerkwaardigheden waardeer ik! Veel leesplezier, als het erin zit!

 

 

 

Fragment

De directeur drukte Walter de vinger op het hart.  “Ik wil jouw eerlijke woorden over het programma: dan weet ikzelf welk beeld ik met gerust hart aan de politiek kan laten zien en bovenal ook waar we met zijn allen naar toe werken. Ik weet het, enigszins heb ik je woorden bij je interview maar voor lief genomen, maar nu komt het erop aan: waardeer jij deze nieuwe kans?”

Walter dacht aan een zekere pijn in zijn borst. Dit was immers zijn vrije uur in zekere zin: geen commando’s hier.

“Uhm, ik voel een zekere pijn. Hier, waar u net wees.”

“Wat? Is het een medische complicatie? Stress misschien? Waarschijnlijk een kwestie van gewenning- het goede leven komt immers wat abrupt-”

“Nee. Ik voel me moe wanneer ik alles heb gedaan. Afgunst. Ik weet niet wat het is. Ik voel me maar gewoon niet trots. Het is alsof een ander dit voor mij doet.”

De directeur legde een seconde stilte aan zijn kin met zijn duim.

“Maar dit ben jij- die het doet, niet? Natuurlijk, we slaan de twijfel over als het ware, maar jij bent het nog steeds die de daden opschrijft. Je denkt ze in, verwoord ze, codeert ze en plant ze in je agenda! Daar is toch alles om trots over te zijn- goede gewoonte bouw je op!”

De toezichthouder haalde zijn handen van het tablet om te gebaren. “Maar het kan altijd wel beter niet? Daar werken we nu aan. Sowieso denk ik zelf dat het probleem niet aan de fysieke gewoonte ligt: maar aan de mentale! De geschiedenis geeft namelijk enkel een geschiedenis van fysieke acties en zoals we allemaal wel kunnen bedenken: het gaat ook om de intentie. De mindset erachter- ook die is te conditioneren met commando’s. Een blije geest denkt blij: een gezonde geest is goed actief.”

“Maar meneer!” Zei de directeur. “Dat is toch niet mogelijk! Natuurlijk, een sporter traint ook zijn geest tot prestatie, maar nog steeds met gewoon fysieke acties? Commando’s voor de gedachte instellen? Wat wil je gaan doen? Denk aan dit of dat op dit en dat uur? Mediteren misschien- geest en lichaam zijn één? Of positief blijven denken als een breed commando?”

Walter maakte zich zorgen, maar dacht ook evenzeer aan zijn gedachten. De pijn in zijn hart; zijn lage waardering van zijn acties; de hatelijke gedachten die zich in hem opdeden van tijd tot tijd; zelfs zijn slechte gewoonten en neigingen gingen gepaard met gedachten die hem precies vertelde wat hij aan het doen was: waarom het fout was en waarom hij het toch van zichzelf mocht doen- omdat hij het zich liet doen.

Dit was dus de oplossing! Misschien was het niet de chip die anders moest, misschien moest hij eens wat creatiever coderen- het commando ertoe! De brein is ook maar een computer: schrijf hem zijn brede opdracht uit en dan kan hij je nog best verassen.

Maar wat had hij nu werkelijk gedaan nou, dacht Walter bij zichzelf. Kijk eens aan, dacht Walter, nog een twijfelachtige gedachte! Nu zie ik de noodzaak! Een gezonde geest in een gezond lichaam niet? Het was niet zijn schuld dat hij in de gevangenis was beland: hij had het gewoon niet in zich om goed te zijn. Maar nu wel! Een commando voor iedere dag: positief denken! De juiste dingen doen!

Maar Walter wachtte af om zijn toestemming te geven, luisterend naar de directeur. “Geen sprake van! Onmogelijk, dit is toch een schending van privacy! Of een schending van de vrijheid van meningsuiting! Of van vergadering! Wat is er dan nog ethisch aan, als we er niet zelf voor kiezen! Dan kiezen we niets meer toch? Toch?”

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Je thema is er een met zeer verregaande filosofische consequenties. In dat licht heb ik het gevoel dat je uitwerking te oppervlakkig is. Je personages lijken hier voor het eerst in hun leven over na te denken. Terwijl Walter weken in zijn cel moet hebben gepeinst voordat hij koos voor dit programma, voor de toezichthouder is het zijn báán om op de hoogte te zijn van geldend privacyrecht en de filosofie van individuele vrijheid, en de directeur - begreep ik - hoort de overheid te adviseren? Welke onverantwoordelijke lobbygroep heeft deze onbenul op zo'n positie weten te plaatsen?
Als je overtuigend over dit thema wilt schrijven, denk ik dat je je meer in de achtergrond moet verdiepen. Met de indicatie "(lichte)" sci-fi lijkt je de onderzoeksverantwoordelijkheid een beetje te ontwijken, maar zo makkelijk kom je er natuurlijk niet vanaf.

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hippowhale9000 schreef; Denk aan affecten, ironie, leesplezier, of hoezeer het tot denken aanzet.

 Ik denk dat u bezig bent met een innerlijke dialoog. Dat zet mij nog niet aan tot denken - het volgen van mijn brein. Wel maakt mijn gevoel - mijn hart een sprongetje van vreugde. 

Hippowhale9000 schreef; De directeur legde een seconde stilte aan zijn kin met zijn duim.

Hier denk ik wel. Mijn brein zegt - kan dat? Dan neemt mijn gevoel het over - de directeur heeft zich al lange tijd niet geschoren. 

Hippowhale9000 schreef; Het thema is verantwoordelijkheid en dit fragment heeft personages die ieder hun eigen perspectief op dit gebeuren brengen. 

Verantwoordelijkheid zijn voor je daden neem ik aan. Maar daar heb je ondanks de mind-control micro-chip in je hoofd geen controle over. 

Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Diana Silver

 

Hallo allemaal,

Ten eerste wil ik graag Diana Silver hier bedanken: haar comment opende echt de ogen, alhoewel ik nog steeds op de uitkijk sta voor domme stilistische fouten. Intimiderend natuurlijk, want ik ben pittig ambitieus moet ik toegeven, maar ik deins niet meer terug voor wat ik denk te of wil schrijven: ik kan al mijn schatten dragen. 

Ik heb moeten nadenken. Als je mijn introductie op het forum hebt gelezen, voeg ik graag dit eraan toe, als ik kijk naar de feedback: te lang heb ik alleen op mijn kamer zitten schrijven. Alleen, zonder te overwegen wat ik deed en waarom. In feite schreef ik om iets te bereiken, zonder dat ik keek naar wat het precies met mij te maken had. 

Dit verhaal, over technologie waarmee niemand meer nog een ontwikkelde of goede wil nodig had, heeft te maken met hoe ik mijzelf eens zag. Ik had een tijdje last van zelfhaat en om een lang verhaal kort te maken, ik wilde zien of ik mijn oude zonden kon bespelen in schrijven. Ik zie dat voornamelijk de houding van mij voor dit verhaal en waarschijnlijk andere, verkeerd was, of in ieder geval iets wat ik niet bij mezelf goedkeur. 

Ik zou in ieder geval kunnen beginnen met het stoppen mij zorgen te maken over stijlfouten: het lijkt prima genoeg. Maar Diana Silver's comment sluit wel aan bij mijn eigen houding tegenover mijn werk, of wat ik bij mijzelf zou willen zien: dat ik mijn eigen werk en dus het effect op anderen serieus neem. Ik geloof dat ik al te bang was om het serieus aan te pakken en al te speels met dit onderwerp aan de gang ging. 

Het algemene doel van deze proeflezing was dan ook om een goede oriëntatie op mijn schrijven te krijgen: het lijkt erop dat ik niet zozeer een stilistische slons, een inconsequente schrijver of een weinig interessante verteller ben als ik kijk naar deze eerste comments. 

Dit brengt mij dus voornamelijk terug naar Silver's comment: zoals ik nu ben, is wat ik hier probeer wat te hoog gegrepen. Natuurlijk heb ik een idee van hoe ik het met een vastere hand kan aanpakken- om te beginnen de schouwende clowns te vervangen door ambitieuze mensen die oprecht donker territorium verkennen: ik kan bijvoorbeeld beter verwijzen naar filosofie- ook al begin ik maar aan title-drops in iemands boekenkast. Maar ik denk dat als ik dit wil verhandelen ik op zijn minst een novelle en schrijverstijd ga nodig hebben. Maar ik ben nog maar een student van 20 in Utrecht, dus daar ga ik nu niet de tijd voor hebben. Bommen. 

 

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het algemene doel van deze proeflezing was dan ook om een goede oriëntatie op mijn schrijven te krijgen: het lijkt erop dat ik niet zozeer een stilistische slons, een inconsequente schrijver of een weinig interessante verteller ben als ik kijk naar deze eerste comments. 

Dat is een ietwat - over de top - dramatische conclusie op basis van twee proeflezers.   

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

om te beginnen de schouwende clowns te vervangen door ambitieuze mensen die oprecht donker territorium verkennen

Ik ben benieuwd wat je ervan gaat maken.

ook al begin ik maar aan title-drops in iemands boekenkast

Je hoeft niet te verwijzen naar de filosofie. Je verhaal moet zelf filosofie zijn. Laat me liever een personage zien dat zich tijdens een zenuwinzinking plotseling realiseert dat hij niet bij machte is te achterhalen of wat hij voelt ook daadwerkelijk bestaat - dan een personage dat op een achternamiddag Descartes' Discours de la Methode uit de boekenkast pakt.

En tot slot:

Maar ik ben nog maar een student van 20 in Utrecht

Je studententijd in Utrecht lijkt me de perfecte tijd om aan zoiets als dit te beginnen. Ga je wachten tot de 40 bent en het naast full-time baan doen? ;)

 

Lid sinds

2 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Yrret

Nou nou, het zijn wel de eerste indrukken die ik van vreemden heb over mijn schrijven :)

In ieder geval, alhoewel ik weinig weet van de keuze tussen fictie of non-fictie willen schrijven, koos ik voornamelijk fictie omdat ik dacht dat ik er meer vrijheid zou hebben wat betreft de inhoud. Alhoewel fictie evenzeer als non-fictie onderzoek en verantwoordelijkheid vereist, voor zover ik weet, kies ik fictie omdat ik wat beeldende of fantastischer in mijn taal of onderwerp wil zijn.

Ik wil graag schrijven over vagere ervaringen die niet makkelijk te plaatsen zijn. Denk aan neurotische ervaringen, of desoriënterende omgevingen of droombeelden. Alhoewel, het zet mij wel aan het denken over welke zaken duidelijk wil schrijven: ik wil ook wel gewoon verhalen kunnen vertellen die spannend zijn omdat je ze kunt begrijpen, in plaats van dat ik de lezer in een hallucinatie gooi. Ik geloof dat ik nog moet leren om steviger achter mijn schrijven te staan.

Heel graag wil ik meer weten over de verschillen tussen fictie en non-fictie schrijven voorbij enkel "op waargebeurde feiten gebaseerd" en "Verzonnen." Dat is dan wel zo'n beetje hoever mijn begrip van de twee gaat. 

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Heel graag wil ik meer weten over de verschillen tussen fictie en non-fictie schrijven voorbij enkel "op waargebeurde feiten gebaseerd" en "Verzonnen." 

In non-fictie kan je ook je gedachten kwijt. Dat zijn nog geen waargebeurde feiten, die je als waargebeurde feiten mag presenteren. 

Alleen, zonder te overwegen wat ik deed en waarom. In feite schreef ik om iets te bereiken, zonder dat ik keek naar wat het precies met mij te maken had. 

Een 20 jarige student, die zal toch vandaag de dag dingen meemaken die voor mij Fantasy zijn.