Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

[Psychologische roman.] De start van het kwaad

Dit is een deel uit het tweede hoofdstuk. Ik beschrijf hoe de relatie langzaam verandert en de leraar het meisje steeds meer in zijn greep krijgt. Mijn vraag: is het realistisch genoeg en daagt het uit om verder te lezen?

Fragment

Daar zat hij weer in mijn stoel. Hij koos altijd dezelfde stoel uit en ik zat steevast tegenover hem. Mijn kleine tafeltje tussen ons in. Zijn bezoekjes hadden een vast patroon gekregen. Eerst liet hij mij praten en gaf hij advies. Daarna moest ik bij hem op schoot komen zitten en betastte hij mijn lichaam. Ik had een manier bedacht om dit te ondergaan. Ik leidde mijn gedachten af door een boodschappenlijstje te maken in mijn hoofd. Of door mij voor te stellen dat ik buiten was in de natuur. Dan keek ik door het raam naar buiten waar een grote boom stond op het grasveld achter de flat en zag ik mezelf vanuit die boom zitten op zijn schoot. Die afstand zorgde ervoor dat ik niet echt betrokken was bij wat hij met me deed en het behoedde me ervoor in paniek te raken. Deze keer overviel hij me met kritiek;

”Anna, jij negeert je vrouwelijkheid volkomen. Dat is niet goed voor je ontwikkeling en ik denk dat je mijn hulp nodig hebt om die te ontwikkelen. Anders word je nooit gelukkig. Ik wil met jou deze belangrijke stap zetten in je ontwikkeling.” Ik was totaal verrast door zijn woorden. 
“ Nou, dat valt toch wel mee? Ik voelt toch echt wel dat ik een vrouw ben, ook al kleed ik me niet super vrouwelijk.” Meestal droeg ik nonchalante kleding, een slobbertrui en een spijkerbroek. Ik had geen rokken of jurken in mijn kledingkast. Nog niet zo lang geleden liep ik het grootste deel van de dag rond in een trainingspak. Ook gebruikte ik geen make-up. Ik had kort krullend haar en geen lange blonde lokken, zoals de meeste meisjes die ik kende. Maar ik had nog nooit een vriendje gehad. Misschien zag ik er inderdaad niet aantrekkelijk uit? Ik zou graag een vriend hebben en was diep in mijn hart bang dat dit mij niet zou lukken. Mijn contact met jongens verliep vaak stroef, ik had geen idee wat ik met hen moest bespreken en voelde me snel ongemakkelijk als ik met een jongen praatte. Misschien had hij wel gelijk en zou hij me kunnen helpen minder onzeker te worden over mijzelf en mijn uiterlijk.

” De volgende keer wil ik dat je een rok draagt.”

“Ik heb helemaal geen rok.”

”Dan koop je er eentje, ik wil dat je aandacht gaat besteden aan jezelf. Zo kom nu maar bij me zitten. We hebben genoeg gepraat. Ik wil je vandaag eens goed voelen. Intenser.” Ik stond op en ging bij hem op schoot zitten. Hij stopte zijn handen onder mijn trui en maakte het bandje van mijn bh los. Ik verstijfde. Een moment lang stopte ik met ademhalen. Pure angst overviel me. Gelukkig merkte hij het niet, hij leek te genieten.

”Anna, je hebt echt mooie ronde borsten. Wat een genot om ze te voelen. Ik voel ook dat je tepels hard worden door mijn aanraking, dus jij vindt het ook fijn”. Maar ik vond het helemaal niet fijn, ik griezelde ervan. Ik was bang en had geen idee wat hij van plan was met mij. Hoe kon mijn lichaam reageren op zijn aanraking? Ik snapte het niet en vond het verwerpelijk van mezelf. Ik moest mezelf gaan wegdenken, zo snel mogelijk.......

Lid sinds

3 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Hi Adnil, Ik heb hoofdstuk 1 natuurlijk niet gelezen, maar ik vind dat het best "hard" gaat. Dit is pas hoofdstuk 2, en jouw hoofdpersoon ondergaat een gigantisch heftige seksuele inbreuk zonder enige tegenstribbeling? Waarom verzet ze zich niet? Waarom zegt ze enkel "Ik had een manier bedacht om dit te ondergaan."?
Mijn mening is dat er een stukje innerlijke strijd ontbreekt.
Verder moet je even letten op je gebruik van aanhalingstekens. Die is niet consequent, vooral bij aanvang van zinnen.
Derde alinea, vijfde regel, staat een typo: Ik voelt toch echt wel dat ik een vrouw ben. Ik voelt = Ik voel

 

 

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door DeTurba

Dag De Turba, dank je wel voor je reactie. De strijd beschrijf ik, hoewel het in dit stukje niet aan de orde komt. Ik beschrijf in 9 hoofdstukken het verhaal van deze criminele daad. De hoofdpersoon is ondergeschikt en bang. Hij is psycholoog en heeft haar in zijn macht. Er is niet alleen sprake van fysieke overschrijding. De mentale druk is minstens zo heftig. Ik zal op die tekens letten. 

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Inhoudelijk - en hiermee loop ik het risico in herhaling te vallen - denk ik nog steeds dat er meer opbouw in moet. Je schrijft het verhaal van een criminele daad, of eigenlijk een criminele situatie, waarin er sprake is van doorgaand misbruikt. Is de voorgeschiedenis van die situatie niet minsten even essentieel voor dat verhaal? Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe is dít de status quo geworden? Waar waren ouders, vrienden, wegkijkende omstanders? Dat verhaal sla je over om meteen met de overschrijdingen zelf te beginnen.

Of wil je dat verhaal niet vertellen? Is het je intentie om een boek te schrijven over hoe je hoofdpersoon hier doorheen komt en zichzelf daarna weer langzaam bijeen raapt?

Lid sinds

3 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Adnil08ijsbaan

Daar ging ik ook wel vanuit, maar bedenk je dat een lezer niet weet wat jij in hoofdstuk 9 gaat doen. Die kan hier denken dat ie geen zin meer heeft in jouw boek, omdat het niet geloofwaardig is... Je kan dit bijvoorbeeld oplossen door een hint te geven over de innerlijke strijd "die nog beschreven moet worden".

Je kan denken aan een zinnetje, waarin je hoofdpersoon iets denkt als: "Ik kon het nu niet opbrengen om na te denken over de reden waarom ik het niet in mezelf kon vinden om weerstand te bieden, zoals ieder ander gedaan zou hebben. En ik zelf ook, voordat mijn weerstand geknakt werd."

Het is maar een suggestie uit de losse pols...

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door Diana Silver

Hallo Diana,

fijn dat je gereageerd hebt. Ik denk dat je gelijk hebt. In mijn verhaal komt het aan de orde , maar het kan beter. Ik was alleen bang dat dit de vaart uit het verhaal zou halen, vandaar dat ik pas na het misbruik schrijf over de gevolgen. Om het verhaal meteen meer diepte te geven, zal ik proberen om ook in het eerste deel van de opbouw van het misbruik meer achtergrond toe te voegen. Die tekst ligt immers al klaar. Het tweede deel bevat inmiddels ook zo’ n 9 hoofdstukken. Oorspronkelijk had ik de hoofdstukken om en om geschreven: verleden en heden afwisselend. Ik twijfelde aan die opbouw. Maar waarschijnlijk is een dergelijke afwisseling duidelijker voor de lezer? 

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als antwoord op door DeTurba

Dag DeTurba, dank je voor de feedback. Ik ben zoekende naar de vorm, want ik zie inmiddels wel in dat het eerste deel van het verhaal meer diepgang nodig heeft. Ik heb in de tekst wel een en ander uitgelegd, maar het kan beter. Mijn uitleg over de gevolgen en hoe de hoofdpersoon verder is gegaan komt later, maar als de lezer dan al gestopt is met lezen, heeft dat geen zin meer. Oorspronkelijk wisselde ik heden en verleden af, maar twijfelde ik later over die vorm. Hartelijke groet.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Ik zat zelf ook al te bedenken: het zou heel goed kunnen werken als je begint met een heden, waarin het personage tegen problemen oploopt in haar functioneren (of wat dan ook), en gedwongen wordt om terug te kijken op haar verleden. En dat je dan overgaat op de scènes die je nu op proeflezen gepost hebt. Omdat er dan meer context bij zit, kun je dan in deze scènes best heftig met de deur in huis vallen. Dat klinkt me als een interessante opbouw.

Er zijn tientallen trucs en schrijfvaardigheden waarmee je je lezer kunt verleiden om door te lezen tot de heftige stukken. Vaart is zeker niet de enige oplossing.

Er is dus wel degelijk wat te zeggen voor je eerdere verhaalstructuur. Moeilijke keuzes, zijn dit altijd. Misschien helpt het je ook wel om er even niet te veel over na te denken, gewoon dóór te schrijven zonder je hoofd te breken over welke passage waar komt. Het kan gebeuren dat het antwoord daardoor vanzelf duidelijk wordt.

 

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Het blijft lastig, die structuur bepalen. Ik heb er helemaal geen moeite mee om meteen het verhaal in getrokken te worden. Om er nog meer spanning aan te geven , zou ik de alinea of enkele alinea’s uit breiden met hetgeen je zintuigen waar nemen behalve de boom. Vertel bijvoorbeeld hoe de ruimte er verder uit ziet, hoeveel tafels, stond de deur open, welke kleur had de stoel etc. 
succes, veel schrijfplezier .