Lid sinds

9 jaar 5 maanden

Rol

[Fantasy] Dialoog -verhaal gemengd-

Hoi! Iets sneller terug voor feedback dan ik had verwacht. Ik merk dat ik erg onzeker ben over mijn dialogen. Ik weet niet of ze goed lopen, en heb het gevoel dat er soms iets wringt. Omdat ik wil vermijden dat in de rest van het verhaal iets niet lekker loopt in de dialogen kom ik toch even feedback vragen! 

- Loopt de dialoog lekker (als in, leest het makkelijk weg)? Zo niet, wat doe ik fout/ wat kan beter? 

- Zelf heb ik het idee dat ik te vaak een soort uitleg geef van de manier waarop een zin gezegd word, of te vaak de persoon benoem die het zegt achter de zin. Als ik dit echter aanpas ben ik bang dat het onduidelijker word. Is dit zo? Iemand tips? 

Misschien zit de onzekerheid over de dialoog alleen in mijn hoofd, of misschien is het inderdaad gewoon slecht geschreven. Kan iemand me verlichten met wat feedback? 

Groetjes, 

Sabine

 

Fragment

 

‘Maak je maar niet te veel zorgen. We zijn met acht man, dat is het grootste aantal scouts die ze ooit hebben gestuurd’ de scout die dit zegt knikt me bemoedigend toe. Het is een iets oudere, gezette man met een klein baardje.

‘Ik ben Ozar’

“Genevere” en ik schud zijn uitgestoken hand.

‘Wat doet iemand zoals jij bij de scouts?’ vraagt de man.

Ik twijfel even wat ik moet antwoorden. Moet ik mijn echte verhaal vertellen? Hoever ga ik in details?

“Het was de minst slechte optie van twee slechte opties” zeg ik uiteindelijk. 

Hij fronst even maar legt zich dan bij mijn vage antwoord neer.

‘Ik werd ooit verplicht door mijn ouders. Toen ik er echt goed in bleek te zijn ben ik er maar mee door gegaan’ verteld Ozar. Hoewel ik niet echt om een verhaal gevraagd heb ben ik blij met de afleiding.

‘Ik heb eerder een verre scout meegemaakt weetje’ gaat hij verder. ‘We waren met drie man en ik ben de enige die terug gekeerd is. De anderen gevangen genomen en waarschijnlijk vermoord’.

“En, hoe moet dit mij precies geruststellen?”

Ozar lacht.

‘Angst is gezond. Het houd je alert. Nog belangrijker, het houdt onze gaven scherp.” Hij is even stil en dan vraagt hij “zijn jouw gaven eigenlijk al ontwikkeld?”.

Ik geef geen antwoord, maar dit is voor hem blijkbaar al genoeg om te weten hoe het zit.

‘Het moet wel erg gesteld zijn met de tekorten in manschappen als ze minderjarige meisjes zonder ontwikkelde gaven mee sturen met een verre scout’ en hij zucht.

“Wat is jouw gave?”

‘Houd je hand maar voor mijn ogen en steek een aantal vingers op’ en hij grijnst.

Ik doe wat hij zegt. “Nou? Hoeveel zijn het er?”

‘Je steekt er helemaal geen op’ zegt hij trots.

Even ben ik verbaasd. Dat klopt.

“Cool”

 

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

Hoi Sabine,

Inderdaad staat er hier en daar wat uitleg die eerder in de weg staat dan helpt. Maar daarbij moet ik wel zeggen dat je op heel veel plekken in de dialoog ook erg goed bezig bent. Ik kan zien dat je je ervan bewust bent dat je lezer een hoop zelf kan invullen.

“Genevere” en ik schud zijn uitgestoken hand. - vind ik bijvoorbeeld supermooi geformuleerd.

Dan een lijstje van dingen die je denk ik nog weg mag laten:

> de scout [die dit zegt] knikt me bemoedigend toe. - Welke andere scout zou je hiermee kunnen bedoelen?

> Het was de minst slechte optie van twee slechte opties - Hier kun je een mooiere formulering voor vinden. Eentje zonder herhaling erin. Ga er even goed voor zitten om dit zó te zeggen zoals jij het in een echt gesprek ook daadwerkelijk zou zeggen. Dan kom je op de meest natuurlijke bewoording uit.

> Dan deze:
Hij is even stil en dan vraagt hij “zijn jouw gaven eigenlijk al ontwikkeld?”
Ik geef geen antwoord, maar dit is voor hem blijkbaar al genoeg om te weten hoe het zit.
‘Het moet wel erg gesteld zijn met de tekorten in manschappen als ze minderjarige meisjes zonder ontwikkelde gaven mee sturen met een verre scout’ en hij zucht.

Hier is de tekst tussen de gesproken zinnen door wat statisch, een beetje uitleggerig van toon. Niet echt verkeerd, het kan zo, maar je zou hier ook hele coole dingen mee kunnen doen, met iets meer show dan tell.
Opnieuw: probeer echte gesprekken en situaties te bedenken waarin een man met een jonge vrouwelijke collega praat over vergelijkbare dingen.
"Zijn jouw gaven eigenlijk al ontwikkeld?" is wat hij bedoelt, maar 'ontwikkeld' vind ik een wat technisch woord - zou hij dat echt gebruiken? "Heb jij je gaven al?" lijkt me natuurlijker.
Maar daarbij komt nog dat het een persoonlijke vraag is, en een ongemakkelijke, want het wijst op een zwakte van het meisje. Misschien zou hij de vraag stellen in de vorm die haar iets meer credit geeft:
"Hoe lang heb jij jouw gaven eigenlijk al?" of "Hoe handig ben jij al met jouw gaven?"

Daarna benoem je dat zij zwijgt, en hij snapt wat het zwijgen betekent. Dat is wat uitleggerig, hier zou je show don't tell op kunnen loslaten:

"Zijn jouw gaven eigenlijk al ontwikkeld?"
Ik geef geen antwoord. Hij trekt zijn wenkbrauwen op.
"Het moet wel heel erg gesteld zijn met de tekorten als ze meisjes zonder gaven meesturen." <-- let in deze zin even op wat ik er allemaal uit weg heb gelaten. De lezer leest met de dialoog mee, ze weet waar het gesprek over gaat, dus je hoeft haar niet te vertellen over welke tekorten, meisjes en scouts hij het heeft.
Zijn zucht na deze opmerking voegt trouwens weinig toe, omdat al zijn gevoelens als kristalhelder zijn uit zijn woorden.
Kanttekening: Mijn "ik geef geen antwoord" en "hij trekt zijn wenkbrauwen op" zijn show-clichés. Het zijn hele slechte voorbeelden, die ik alleen gaf omdat ik te lui was om een góede handeling/beweging/omschrijving te verzinnen. Aan jou die taak. Stel je weer de echte mensen voor, die een echt gesprek voeren. Ga een middag op een terras zitten en kijk mensen. Welke houdingen en gebaren gebruiken ze, waaruit hun toon of gevoel blijkt? Vind iets origineels, iets wat je in de echte wereld hebt gezien en niet in een ander boek gelezen hebt.

‘Houd je hand maar voor mijn ogen en steek een aantal vingers op’ en hij grijnst.
Ik doe wat hij zegt.

Hier ook: stel je een reëele situatie voor, bij de koffieautomaat in de kantine. Beetje ongemakkelijk om je hand op het gezicht van een ander te leggen, toch? Ook in jouw fantasy-setting komt dat even vreemd over. Hoe zou de man zijn gave in het echt demonstreren?

Enfin, mijn laatste lange opmerkingen zijn, in mijn ogen, wat het verschil kan maken tussen een okaye dialoog en een echt overtuigende dialoog. Door er af en toe op te letten kun je echt treffende momenten in je verhaal creëeren die je lezer ervan overtuigen dat je personages échte mensen zijn. Zulke moment blijven hangen. Als dan de rest van je dialogen okay dan zijn, ben je een heel eind.

Tot slot,
> Als ik dit echter aanpas ben ik bang dat het onduidelijker word. Is dit zo? Iemand tips?

Mijn tip: draai het om. Nu schrijf je aan de 'veilige' kant: hier en daar uitleg toevoegen uit angst om te weinig te zeggen. Maar schrijf daarentegen eens een aantal van je komende dialogen met de omgekeerde instelling: voeg zo mín mogelijk toe, uit angst om iets onnodigs te zeggen.
Leg zo'n dialoog dan aan proeflezers voor met de vraag: waar is het onduideijk? Ik denk dat je dan het inzicht krijgt om de onzekerheid waar je nu mee zit, weg te nemen.

Succes!

 

Lid sinds

2 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hi Sabine,

Als eerste wil ik je zeggen dat ik het een prikkelend stukje tekst vind, in de zin dat ik benieuwd ben naar het hele verhaal. Ik ben een liefhebber van het genre.

Het valt me op dat je best wat slordigheden in je tekst hebt. Bijvoorbeeld:

… maar mee door gegaan’ verteld Ozar. - vertelt Ozar (met een t)

… en ik ben de enige die terug gekeerd is. De anderen gevangen genomen en waarschijnlijk vermoord’. - teruggekeerd is een woord. De anderen ZIJN (vergeten) gevangengenomen (ook een woord) en waarschijnlijk vermoord.

Verder moet je er even op letten dat een gesproken tekst altijd beëindigd moet werden met een leesteken (punt of komma. Dus: … maar mee door gegaan,’ vertelt Ozar.

In de constructie waarin je de gesproken tekst verderop in de zin zet, moet je een dubbele punt gebruiken. Ik bedoel:
Hij is even stil en dan vraagt hij “zijn jouw gaven eigenlijk al ontwikkeld?” schrijf je als Hij is even stil en dan vraagt hij: “zijn jouw gaven eigenlijk al ontwikkeld?”

Let ook op je woordkeuze, die hier en daar wat eleganter kan. Bijvoorbeeld: Ik werd ooit verplicht door mijn ouders - "gedwongen" is beter.

Verder sluit ik me aan bij Diana. Less is more. Wees niet te bang dat je lezers je niet begrijpen. Je kan ook veel uit de dialoog laten blijken, zonder het voor te kauwen. Leers houden ervan om hun eigen fantasie een groot deel van het werk te laten doen!

 

Succes!

 

 

 

Lid sinds

9 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Bedankt voor de tips! 

@DeTurba, ik ben mezelf er van bewust dat ik soms een beetje slordig schrijf in mijn enthousiasme. Ik laat het altijd wel lezen door iemand om de foutjes eruit te halen (meestal is mijn vader hiervoor het slachtoffer). Dat is nu echter nog niet gebeurd tot het hele verhaal af is. Ik ben mezelf nu voornamelijk aan het ontwikkelen in mijn schrijfstijl, en heel hard aan het proberen om niet te veel informatie hierin weg te geven. Mijn spelling en grammatica krijgen zeer zeker ook nog wel een keer goed de aandacht, maar voor nu kan ik even niet alles tegelijk. Ik lees altijd mijn stukjes wel extra door maar toch glippen er vaak fouten doorheen. Bedankt in ieder geval om mij hierop te wijzen en ik zal de fouten er zeker meteen even uit halen. 

@dianasilver, bedankt weer voor je feedback. Altijd als ik feedback van jou lees denk ik, 'hé, wat stom dat ik daar zelf niet aan gedacht heb'. Die zin over slechte opties vond ik ook niet lekker, maar ik heb heel lang zitten twijfelen hoe ik het ging neerzetten. Het verdient zeker nog wat aandacht dus. Ik ga aan de slag met je tips!