Lid sinds

14 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Van genre wisselen... Hoe gemakkelijk doe je dat?

Een vraag van Wiske bracht me op de volgende vraag: hoe gemakkelijk is het als schrijver om van genre te wisselen? Schept je debuut meteen een verplichting voor je verdere werk? Vooral bij een succesvolle eersteling lijkt me dat wel bijna het geval. Maar ook voor de ongepubliceerde schrijvers onder jullie vind ik het interessant om te weten of je experimenteert met diverse genres of dat je manuscripten zich toch (onbewust) in min of meer hetzelfde genre bevinden.

Lid sinds

16 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik wissel voortdurend van genre, daarmee houd ik het voor mezelf gezellig. Bovendien kan ik dan echt experimenteren wat ik leuk vind en waar ik goed in ben. Ik schrijf op kindergebied voorleesverhaaltjes voor ukkies, makkelijklezenboeken voor kinderen van 9 tot 12, makkelijklezenboeken voor pubers, een gewoon boek voor 16-plussers, een non-fictieboek voor 10 tot 12 jaar. En dan tussendoor columns (die ik publiceer en daarna bundel) en verhalen voor volwassenen. Ook ga ik aan een semi-biografie beginnen voor volwassenen. Zodat ik voorlopig niet in een hokje te stoppen ben. Volgens mij is het makkelijker als je dat vanaf het begin doet. Als je bijvoorbeeld zoals Kluun 3 semi-autobiografische boeken schrijft, is het volgens mij heel moeilijk om daarna iets geheel anders te gaan doen. Als jij nou eerst drie biografien of vergelijkbaar schrijft, is het denk ik heel moeilijk om daarna met een thriller op de markt te komen.

Lid sinds

14 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Geen idee hoe moeilijk het ECHT is, maar ik schrijf nu aan een drama (realistisch) en een fantasy en het omschakelen valt best mee. Uiteindelijk blijven de belangrijke dingen toch wel hetzelfde: geloofwaardige karakters, een leuk plot en een sfeerrijke setting. Alleen als ik straks aan mijn idee voor een kinderboek wil gaan werken, zal het wel lastiger worden.

Lid sinds

14 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Een paar weken geleden heb ik mijn manuscript naar een uitgever gestuurd. Ik zat nog zo in dat verhaal (voor lezertjes van een jaar of tien), dat het me moeite kostte om aan een verhaal voor volwassenen te beginnen. Misschien moet ik dan toch nog maar voor kinderen blijven schrijven.

Lid sinds

15 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik denk dat het heel persoonlijk is. Wat Zjors doet zou ik nooit kunnen, daar heb ik diep respect voor. Aan de andere kant zou ik het ook helemaal niet leuk vinden; ik schrijf zo'n tien jaar waarvan ruim vier jaar serieus. Ik heb ooit eens een fantasy roman geschreven zonder te merken dat ik het niet kon en ook niet leuk vond :O . Pas later kwam ik erachter dat het gewoon mijn genre niet was en dat was echt een verademing. Korte verhalen zijn ook niet mijn ding, gedichten ook niet. Ik heb het allemaal gedaan, maar ik hou er niet van. Waar ik wel van hou is van geschiedenis, en het geloofwaardig neerzetten van mensen in een andere tijd en cultuur. Mijn hart ligt dus bij de historische roman en al de research die eraan vooraf gaat. In de tijd die anderen een heel boek schrijven heb ik net de research gedaan en af en toe vraag ik me af of ik niet stapelgek ben, maar ik zou niets anders willen.

Lid sinds

16 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Ja ik denk (een beetje als Wiske) dat het thema belangrijker is dan het genre. Het blijkt bij het schrijven vanzelf voor wie het geschikt is, welke taal je gebruikt, hoeveel woorden, je stijl. Want voor een kind of een volwassene, voor een puber uit de Griekse oudheid of de hedendaagse tijd zijn bepaalde thema's - zoals liefde, verlatenheid, strijd om je doel te bereiken - universeel.

Lid sinds

14 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is een mooie theorie, Marriejeanne, maar ik geloof niet dat het in de échte wereld zo gemakkelijk is. Ik vind het bijzonder knap van Zjors dat ze zo kan switchen tussen diverse genres. Zelf zou ik dat volgens mij ook niet kunnen. Ooit heb ik bedacht dat hetgeen de wereld écht, heel écht nodig had een kinderboek van mijn hand was, maar het wilde maar niet vlotten. Andere genres heb ik wel eens halfslachtig geprobeerd, maar dan krijg ik hetzelfde gevoel als Wiske zo treffend beschrijft: ik bleek het achteraf gewoon helemaal niet leuk te vinden.

Lid sinds

15 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
En thema's zijn wel universeel, maar hoe mensen ermee omgaan niet. En een puber uit de griekse oudheid reageert heel anders op dezelfde problemen dan een moderne puber. Ik vind het een uitdaging om mensen te laten reageren op een manier die past bij de historische en totaal andere socio-culturele setting. Simpel gezegd wil ik geen moderne puber plaatsen in de middeleeuwen. Een redacteur van het Historisch Nieuwsblad zei ooit eens dat de meeste hoofdpersonen uit historische jeugdromans 'een modern grachtengordelkind in de middeleeuwen' zijn. En dat wil ik dus kost wat kost vermijden. Maar ik dwaal af en ik kan mijn microfoon niet vinden ;)

Lid sinds

16 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Ja rudolf, iedereen heeft denk ik wel zijn eigen voorkeuren en talenten. Een historische roman zou ik denk ik echt moeilijk vinden om te schrijven, alhoewel. Nee, ik denk toch dat - ook al speelt een verhaal zich in de middeleeuwen af, of achter het IJzeren Gordijn - dat de mensen au fond niet echt verschillen in verlangens en daden. En daarom hoofdpersonen in een roman ook niet. Maar je moet wel echt goed weten hoe het was op die plaats en in die tijd. Zoveel hoofden, zoveel zinnen. Stel je voor dat iedereen hetzelfde deed en schreef.

Lid sinds

14 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Om een historische roman boeiend te maken (in ieder geval voor de jeugd), moet je hoofdpersoon wel een "modern grachtengordelkind" zijn, want kinderen hadden destijds helemaal geen rechten enzo. Dus als je een beetje een verhaal op wil zetten, moet je wel een rebelse hoofdpersoon hebben en dat komt al snel uit op iets moderns, missschien strenger (bij)gelovig maar dat is het wel. Anders werkt het kind alleen maar. Hoewel, in die boeken van Floortje Zwigtman valt het ook wel mee. Maar dat is eind 19e eeuw, dat is wat anders dan de middeleeuwen... Nou ja, ik kan me slecht voorstellen dat er een leuk verhaal uitkomt als je een doodnormaal middeleeuws kind als uitgangspunt neemt.

Lid sinds

16 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Ben ik niet met je eens. Wat is er dan zo bijzonder aan Ot en Sien? En aan Madelief? Jip en Janneke? Pluk van de Petteflet en Harry Potter zijn fantasiefiguren, maar die anderen zijn toch heel normale kinderen die van allerlei kleins beleven wat leuk genoeg is om te lezen (al decennia lang). Zelfs 'Jantje zag eens pruimen hangen' wordt tegenwoordig door jeugd van 17 met plezier geciteerd.

Lid sinds

14 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Het is een tijd geleden dat ik Ot en Sien gelezen heb, maar het staat me bij dat vooral Ot nogal tegendraads was en vooral zoveel mogelijk regels aan zijn laars lapte -> rebels zoals ik zei. Daarnaast is die tijd ook niet de middeleeuwen. Er moet ergens herkenbaarheid inzitten en dat is in de middeleeuwen of andere "vreemde" tijden eerder het personage dan de omgeving.

Lid sinds

16 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
"Nou ja, ik kan me slecht voorstellen dat er een leuk verhaal uitkomt als je een doodnormaal middeleeuws kind als uitgangspunt neemt." En: "Er moet ergens herkenbaarheid inzitten en dat is in de middeleeuwen of andere "vreemde" tijden eerder het personage dan de omgeving." Begrijp ik hier iets niet in de redenering of heb je twee meningen in één pen zitten?

Lid sinds

15 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik ben niet de aangesproken persoon maar toch; ik snap 'em ook niet. Bovendien kan ik me niet voorstellen dat kinderen in een historische roman iets willen lezen over een modern kind. Daar zijn andere boeken voor. Uit de meningen van kinderen zelf blijkt dit ook duidelijk. De kunst is om een andere tijd in de loop van het boek herkenbaar te maken en de personages levend en echt. En een doodnormaal middeleeuws kind is voor een modern kind niet doodnormaal. (Natuurlijk moet het personage wel iets beleven, maar dat geldt voor elk boek in elk genre.) Ik vraag me ook af wat een doodnormaal middeleeuws kind is? Ze werkten in ieder geval niet de hele dag. Sorry, ik dwaal alweer af, maar geeft ook aan waarom ik zo graag bij mijn genre blijf; ik wil een lans breken voor de middeleeuwen en alle cliché's uit de weg ruimen ;)

Lid sinds

14 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Je begrijpt mijn redenering niet. Ik bedoelde in je tweede citaat een herkenbaar (dus modern) kind. Ik neem aan dat jullie snappen dat ik niet een werkelijk modern kind bedoel die in de tijd getransplanteerd wordt (zoals het overigens uitstekende Kruistocht in Spijkerbroek), maar iemand met moderne normen en waarden (bijvoorbeeld tegen lijfstraffen of horigen), die zich tegen volwassenen afzet en zich in het algemeen rebels gedraagt. Waarom denk je dat vooral films vrijwel nooit historisch correct zijn? Al is het maar dat de hoofdpersoon een ridder is met parelwitte en rechte tanden. Omdat het grote publiek dat niet vreet. Er zullen ongetwijfeld uitzonderingen zijn, het is niet mijn favoriete genre, en ik zeg ook niet dat het een superontwikkeling is, maar ik begrijp het wel en kan met er niet echt druk over maken. Er zijn ergere dingen gaande in de boekenwereld, vind ik.

Lid sinds

14 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik snap wat je bedoelt, Wonderer. Ik ben het gedeeltelijk met je eens, maar ik kan ook argumenten bedenken tegen je stelling. Je leest wel eens romans die zich afspelen in het verleden waarin een personage een gevoelswereld heeft die te veel bij iemand uit onze tijd past. De laatste keer dat ik dat las, was het van iemand die normaal geen historische romans schrijft maar romans met psychologische, hedendaagse thema's, hetgeen mij deed afvragen of het wisselen van genre wel verstandig is. Iedereen heeft inderdaad zijn talenten, Marriejeanne. Volgens mij schrijf je automatisch slechter als een genre je minder goed ligt. Maar het lijkt me vrijwel onmogelijk om kwalitatief goede verhalen te schrijven in meer dan een beperkt aantal genres.

Lid sinds

16 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Nu ja, het spreekt voor zich dat een hoofdpersoon in een verhaal dat zich afspeelt in andere tijden en op andere plaatsen, authentiek moet zijn. Authentiek wil dus niet zeggen: een Prodentgebit. De massa vreet wat hem voorgezet wordt, is je mening, wonderer, dat ben ik met je eens - en hij vreet alleen wat hem aantrekkelijk lijkt, oftewel wat hem bevestigt in zijn romantiek (wanneer we het over de middeleeuwen hebben) en dus tóch dat Prodentgebit. Maar het wil niet zeggen dat het een must is. Authentieke ridders met rottende gebitten geven (althans mij) een reëel beeld van de middeleeuwen. Het zelfde geldt voor de verfilming van Bijbelse verhalen waarin Amerikaans gesproken wordt. Het is niet authentiek. Terug to the topic. Schoenmaker, houd je bij je leest. Je ontdekt zelf waar je goed in bent - dat is je eigen authenticiteit - en dat wordt ook gewaardeerd door het pubiek. En door uitgevers, in dit geval, als je tenminste redelijk een verhaal weet neer te zetten.