Lid sinds

4 jaar

Rol

[Poëzie ] Kevers (kort gedicht)

Ik vind het zo ontzettend moeilijk om zowel stijl als ritme in acht te nemen zonder dat dat wat ik wil zeggen in iets verandert dat onoprecht is en betekenis verliest. Sowieso zijn stijl en ritme een grote uitdaging, meestal schrijf ik gewoon wat ik denk/meen en hoop ik dat het ooit een mooie vorm vindt. Gedichtje hieronder is daar een (mislukt) voorbeeld van. Als iemand advies heeft hoe hiermee om te gaan hoor ik het heel graag!

Fragment

 

Keverliefde

De kevers geven niet om mijn menszijn 

of om mijn viezigheid

Ze vleien zich tegen mijn huid alsof ik zacht ben

en gemakkelijk lief te hebben

Ze laten geen sporen achter 

en maken geen geluid

Alleen hun vleugeltjes verschuiven 

een wazig, wit wapperen 

 

Als ik blijf liggen, zal het gras zich niet storen

aan mijn aanwezigheid 

Het zal om mijn lijf groeien, tot slechts de suggestie van mij achterblijft

Een lege vorm

Ook daar zal ze zich niet aan storen

 

Ik ben nauwelijks eenzaam meer

Ik mis niets en ben niet bang voor het gras 

of de onzichtbaarheid

Ik vraag allang niet meer om meer 

Of om schoner of zachter

Alleen soms verlang ik nog 

 

Alleen soms stel ik me nog voor

Dat mijn handen niet de mijne zijn

Dat ik iemand anders ben 

die voor mij zorgt

 

Lid sinds

4 maanden 2 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi, 

Ik heb helemaal geen verstand van dichten, maar toch.

Ergens vind ik het mooi, maar ook blijft het onduidelijk wat je er mee wilt zeggen. Dat alles vergankelijk is? Of misschien werkt dat niet zo met dichten, dat ik de clou niet hoef te snappen.

Nou ja, stoor je niet aan mijn gebazel.

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

AlanaLivingstone schreef; [...] meestal schrijf ik gewoon wat ik denk/meen en hoop ik dat het ooit een mooie vorm vindt.

 Ik vind schrijven wat je denkt-voelt-meent belangrijk. Daar zou je heel veel - vrij van vorm - van mogen schrijven. Het vormen naar mooi is ook een gevoel. Probeer ze eens eerst van elkaar te scheiden. Probeer het eens zonder "ik" en hoofdletters. 

 

 

Ik ben nauwelijks eenzaam meer

[...]

Ik vraag allang niet meer om meer 

 

Alleen soms verlang ik nog 

[...]

Dat ik iemand anders ben 

die voor mij zorgt

 

Ik lees een - voor mij, mooie - gedachte in uw gedicht in meerdere vormen. 

Vorm 1

Ben nauwelijks eenzaam meer, vraag allang niet meer om meer 

alleen soms verlang ik nog, dat ik iemand anders ben die voor mij zorgt

Vorm 2

Ben nauwelijks eenzaam

vraag allang niet meer om meer 

alleen soms verlang ik nog

dat ik iemand anders ben 

die voor mij zorgt

Vorm 3

Vraag allang niet meer om meer 

ben nauwelijks eenzaam

misschien een enkele keer

Dan verlang ik soms 

dat ik iemand anders ben 

iemand, die voor mij zorgt