Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

[autobiografisch] De foto in mijn hoofd

Ik wel deze autobiografische opdracht met jullie delen om hem te verbeteren. Ik wil jullie vragen: 

1) Krijgen jullie een beeld van het tafereel in jullie hoofd?

2) Welke details spreken jullie aan en welke niet?

3) Wat vind je van de opbouw?

4) Krijg je een idee over de persoonlijkheid van de ouders?

5) Hebben jullie nog andere tips?

Dank jullie wel.

Fragment

 

De foto in mijn hoofd

Meerdere malen per dag daalde het gebed van de Moskee neer op ons witte huis in La rue Mustapha Menfalouti. Altijd hetzelfde gebed met dezelfde diepe klanken van een mannenstem. Het klonk als een roep, een verlangen, een troost, een houvast. Het gebed was als de zon, zoals de heldere blauwe hemel en als mijn vader en moeder: altijd aanwezig. Je hoorde het wel en niet.

Ons huis van de rue Mustapha Menfalouti in S in Tunesië was verdeeld in twee domeinen waar ik kris-kras doorheen liep. Jaren geleden, zag ik vooral mijn overleden moeder voor me in mijn herinneringen. Ze zit dan te scrabbelen aan tafel, zonder bril, alleen, voorover gebogen, met de woordenboeken van Van Dale aan haar rechterkant en de boekenkast achter haar. Sinds een tijdje nu, zie ik ook mijn nog levende vader. Hij zit dan op de bruine bank waar hij luistert naar de radio (het Nederlands nieuws of een voetbalwedrijd van PSV) of zit de krant te lezen. Vanzelfsprekend leest hij Nederlandse kranten, maar toch ook de koppen van de Franse versie. Verder gaat mijn moeder over het terras achter het huis waar de tafel altijd gezellig gedekt is, en mijn vader gaat over de tuin. Die groeide met de leeftijden van mijn broers en mij, mee. Eerst toverde mijn vader er achterin, met een scheiding van gaas, een konijnenparadijs. Wij zagen de holletjes, de kleintjes geboren worden en achter elkaar aan rennen. Ik kreeg later ook van hem mijn hondje Rakker die ik obstakels liet springen dicht bij het terras. Op een dag, na een terugkeer van een vakantie uit Nederland, waren de konijnen verdwenen.“ Ze zijn de catacombes in gegaan!” vertelde mijn ouders, een toeristische attractie die onder ons huis lag. Wij geloofden dat bizarre verhaal en konden niet bevroeden, tot pas veel later, dat mijn vader genoeg had gekregen van de kleine dierentuin. Toen pas veranderde mijn vader de tuin in een werkelijk paradijs met bananenbomen, een vijgeboom, sinaasappelbomen en zelfs een groen grasveld zoals in Nederland. In dat paradijs mocht ik mijn Tunesische en Franse vrienden uitnodigen aan de tafel van mijn moeder en later op de avond, met hen dansen op het terras.

Al pratend in het Nederlands met mijn ouders, in het Frans met mijn vrienden en dansend op arabische muziek, Bob Marley en RAI, leerde ik, Nederlands meisje, te houden van de Franse taal en van het land van mijn hart: Tunesië. Ik werd iemand van meerdere culturen: het grootste en moeilijkste opvoedkundig kado van mijn ouders. 

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

1) Krijgen jullie een beeld van het tafereel in jullie hoofd?

Mja. Je omschrijft heul errug veul, dus... ja.
De tweede alinea sluit niet aan op haar openingszin (Ons huis van de ... doorheen liep.) Die 'twee domeinen' hangen ongespecificeerd in het luchtledige terwijl de ik over iets heel anders - haar moeder - gaat vertellen.

2) Welke details spreken jullie aan en welke niet?
Om heel eerlijk te zijn... weinig. Het is zo'n hoop, en het is allemaal zo alledaags. Ik krijg tijdens het lezen geen emotie mee en heb geen idee wat je met dit stuk wilt zeggen.
Deze vond ik mooi:
Het gebed was als mijn vader en moeder: altijd aanwezig. Je hoorde het wel en niet.

3) Wat vind je van de opbouw?
Opbouw? Spanning herken ik er niet in. Ik snap niet helemaal waarom je over het gebed begint, wat heeft dat met de rest te maken? Ik snap ook niet helemaal in welke tijd het stuk speelt. "Jaren geleden zag ik mijn herinneringen, en dan [tegenwoordige tijd]" is zo'n gekunstelde constructie dat je mij niet mee krijgt.

4) Krijg je een idee over de persoonlijkheid van de ouders?
Alleen over de inrichting van hun huis. En dat ze tot de dertien in een dozijn ouders behoren die (in fictieverhalen) kinderen vertellen dat dode dieren erop uit zijn getrokken.

5) Hebben jullie nog andere tips?
Hangt er helemaal vanaf wat de functie en context van dit stuk is. Is het een kort verhaal? Een bespiegeling uit een roman? Alleen een oefening?

 

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je wel Diana voor je uitgebreid commentaar waar ik iets mee kan. Het is eigenlijk alleen een oefening gebaseerd op een cursus die ik heb gevolgd. Ik probeer wel een sfeer op te roepen van ons huis in Tunesië die ik zou kunnen gebruiken in mijn roman. Maar ik begrijp wat je bedoeld: veel details die je niet raken en geen emotie oproepen bij de lezer (wel bij mij). Misschien kan ik de zin die je mooi vind gebruiken in mijn roman en de rest even opzij zetten. Nogmaals dank! 

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

 

1) Krijgen jullie een beeld van het tafereel in jullie hoofd?

Ja, ik kreeg er een goed beeld bij en ik kreeg er zelf ook wel gevoel bij. Het deed me teruggaan naar mijn vakantie in Tunesie. 

2) Welke details spreken jullie aan en welke niet?

Mij spraken aan: gebed, vader die zijn best doet op meegroeiende tuin, details die de mix van culturen laten zien. Mij raakte dezelfde zin als Diana, die zou ik zeker gebruiken.

3) Wat vind je van de opbouw?

Daar heb ik een beetje moeite mee. Ik had ook moeite met waar je heen wilde met het stuk. Als het gaat over de mix van culturen die je mee kreeg in je opvoeding (concluderende zin) dan zou ik dat nog wat duidelijker maken. In je keuze van details, je structuur, je intro, je titel, etc. 

4) Krijg je een idee over de persoonlijkheid van de ouders?

Nee, eigenlijk helemaal niet, omdat je weinig voor hun karakters specifieke emoties of gebeurtenissen laat zien, en vooral dingen die met de omgeving en cultuur te maken hebben.

 

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Marianne,

Dank je wel voor je commentaar! Wat leuk dat je ooit in Tunesië bent geweest en dat je daardoor een beeld van mijn verhaal in je hoofd krijgt! Ik neem je waardevolle feedback mee in het herschrijven van mijn roman. Nogmaals dank.