Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

[kort verhaal] De mieren

- Hoe is de schrijfstijl? 

- Ik wil graag een (eerste) schrijfcursus volgen. Is er een bepaald thema dat of een bepaalde manier van schrijven of 'zwakte' die opvalt in deze tekst? En waarvan de lezer denkt dat ik er vooral in zou kunnen groeien? 

- Wat is de eerste indruk, gevoel of boodschap die overgebracht wordt door de tekst? Komt het over? 

Fragment

 

De druppel abrikozenjam die van haar mes af gleed bracht veel teweeg. Dat zag ze al aan het drukke heen en weer geloop van kleine mieren. Haar ogen lichtten op en ze schoof net iets dichterbij om hen beter te kunnen zien. Ondertussen nam ze een hap van haar broodje. Ze hadden beschutting gezocht aan de rand van de stoffige weg voor een lunch. 

“Kijk, kijk!” fluisterde ze, als om de kriebelbeestjes niet te storen. “Ze hebben kleine kluitjes klei erin gegooid, en nu halen ze die er samen weer uit. Ze brengen ze naar hun huis.” Het voelde bijna alsof ze een biologische ontdekking had gedaan. “Ze gebruiken gereedschap”, zei ze. En onbewust met net iets meer nadruk: “en ze werken zo mooi samen.”

Hij keek langs haar heen en negeerde haar. 

“Ik vind het leuk om te zien”, probeerde ze het nog eens.

Kalm en met een kleine glimlach, die bij haar meteen weer het onbestemde gevoel opriep, wees hij naar een andere mier. Een stuk buiten de groep. “Een vechtmier. Hij is veel groter. En zie je zijn kaken? Hij bijt die kleintjes van jou met gemak dood."

Ze keek naar de grond en ze aten zwijgend verder. Zodra hij zijn brood op had, stond hij op en zei: “We gaan”. Hij pakte zijn fiets met de reistassen en tent van de grond en reed weg. Rechtsaf.

Aarzelend stond ook zij op. Ze propte snel de laatste hap in haar mond. Daarna wierp ze nog een laatste blik op de grond, op haar mieren en op die ene van hem. “Zou hij eenzaam zijn?” peinsde ze, terwijl ze langzaam haar hand uitstrekte naar haar eigen bepakte fiets. Herinneringen flitsten door haar hoofd, een moment maar. 

Ze stond op. Rechtte haar rug. Haar ogen lichtten ineens weer op. Snel sprong ze op de fiets en reed weg.

Linksaf.   

 

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hallo Marianne,

Ik heb met aandacht je verhaal gelezen. Ik vind dat je de activiteiten van de mieren goed beschrijft. Dus dat is een positief punt. Ik begrijp ook dat de mieren en wat ze erover zeggen iets verteld over de jongen en het meisje. Dat vind ik boeiend. Dus mijn complimenten daarvoor. Maar dan komt het: ik snap de clou niet. Wat zijn de herinneringen die door haar heen flitsten? Iets met die jongen? Iets anders? Er is blijkbaar in haar hoofd iets opgelost want je schrijft: Haar ogen lichtten ineens weer op. Maar wat is opgelost? Dus ik zou dit stuk herschrijven met in hoofd de clou en hem wat duidelijker maken. Ik vind wel dat het veel potentie heeft dus ik zou zeker blijven schrijven en ik ben wel heel benieuwd naar de clou!

Lid sinds

13 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Misschien zou je kunnen groeien in het meer compact beschrijven van wat je verwoorden wilt en het inbrengen van een beetje spanning.

Om met het laatste te beginnen: het mes, bijvoorbeeld, dat in de eerste zin vermeld wordt en een bepaalde dreiging zou kunnen inhouden, verdwijnt volledig in het niets. Het personage neemt het niet eens mee als ze op de fiets stapt en vertrekt. Je zou iets met dat mes kunnen doen, al was het maar het brood doorsnijden, wat symbolisch zou kunnen zijn voor het doorsnijden van de betrekking met de man.

Wat compact schrijven betreft zou je de afleidende informatie iets vloeiender in het geheel kunnen proberen te laten opgaan. Dit fragment :

De druppel abrikozenjam die van haar mes af gleed bracht veel teweeg. Dat zag ze al aan het drukke heen en weer geloop van kleine mieren. Haar ogen lichtten op en ze schoof net iets dichterbij om hen beter te kunnen zien. Ondertussen nam ze een hap van haar broodje. Ze hadden beschutting gezocht aan de rand van de stoffige weg voor een lunch. 

“Kijk, kijk!” fluisterde ze, als om de kriebelbeestjes niet te storen. “Ze hebben kleine kluitjes klei erin gegooid, en nu halen ze die er samen weer uit. Ze brengen ze naar hun huis.” Het voelde bijna alsof ze een biologische ontdekking had gedaan. “Ze gebruiken gereedschap”, zei ze. En onbewust met net iets meer nadruk: “en ze werken zo mooi samen.”

zou ingedikter kunnen, waardoor het aan kracht wint:

De druppel abrikozenjam die van haar mes af gleed bracht veel teweeg. “Kijk, kijk!” fluisterde ze. “De diertjes hebben kleine kluitjes klei erin gegooid, en nu halen ze die er samen weer uit. Ze brengen ze naar hun huis.” Het voelde alsof ze een biologische ontdekking had gedaan. “Ze gebruiken gereedschap”, zei ze. En onbewust met net iets meer nadruk: “En ze werken zo mooi samen.”
Hij keek langs haar heen. Ze nam een hap van haar broodje. Het mes legde ze in het gras.


Die laatste zin, die ik even toevoegde - Het mes legde ze in het gras - is een indicatie naar een picknicksituatie. De lezer weet nu dat de personages buiten zijn. Misschien kun je eraan toevoegen naast de mierenhoop. Dan weet de lezer meteen dat 'de diertjes' mieren zijn, voor zover hij dat nog niet begrepen had.
Kalm en met een kleine glimlach, die bij haar meteen weer het onbestemde gevoel opriep, wees hij naar een andere mier. Een stuk buiten de groep. “Een vechtmier. Hij is veel groter. En zie je zijn kaken? Hij bijt die kleintjes van jou met gemak dood."

Hij wees naar een grote mier die buiten de groep heen en weer rende. "Een vechtmier. Zie je zijn kaken? Hij bijt die kleintjes van jou met gemak dood."

En daar zou je dan weer iets met dat mes kunnen doen: "Een vechtmier. Zie jij zijn kaken? Hij heeft geen wapens nodig. Als hij wil, bijt hij die kleintjes van jou in één knauw hartstikke dood."

Met andere woorden: vertel meer en beschrijf minder (en als je haar herinneringen wel aanstipt, maar ze niet kenbaar maakt aan de lezer, hebben ze voor de lezer geen inhoud; daar kan hij dan niet zo veel mee).

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Ha beiden! Bedankt voor het uitgebreide commentaar! Ik laat het even liggen, en probeer dan met dit in mijn achterhoofd het te herschrijven!

Voor mij staat dit kleine verhaaltje symbool voor een destructieve relatie. Waarbij de vrouw (te hard) haar best doet om te pleasen, samen te werken en iemand te bereiken die onbereikbaar is. En de man eigenlijk te beschadigd/beschadigend is om dat contact te beantwoorden, en bedreigend is. Met deze conversatie over mieren, wilde ik in een detail de verhoudingen laten zien, zonder concreet over dreiging of agressie te spreken. 

Ik wilde haar aan het eind laten terugdenken wat ze heeft meegemaakt met hem (zonder in te gaan op wat dan precies wel/niet gebeurd was), en op grond daarvan 'haar rug laten rechten'. Ik wilde haar de kracht laten hervinden om met hem te breken, met de ongezonde relatie en met waar hij voor staat. Haar keuze de andere kant op te fietsen dan hij, is haar breuk met hem (en haar eigen ongezonde manier van met hem omgaan). Op het moment dat haar ogen oplichten, komt ze voor mijn gevoel op het idee de andere kant op te fietsen en hun wegen zich te laten scheiden. 

Zoiets. Denk ik. 

De mieren zijn dus inderdaad een soort spiegel. Leuk dat je die link legt, Hadek. :) 

Ik had er nog niet aan gedacht het mes ook een symbolische rol laten geven. Dat lijkt me mooi. 

Ik ga er n.a.v. jullie heel zinvolle commentaar nog eens goed naar kijken over een paar weken. Bedankt! 

Lid sinds

8 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank je wel voor je uitleg. Ik vind het een boeiend idee en moedig je aan om er over te schrijven en ook op die manier: door over mieren te praten als een soort spiegel van een relatie. Ik wilde je ook nog zeggen: als je haar laat terugdenken op iets uit het verleden, kun je ook iets verzinnen wat jou nooit is overkomen maar als je niets zegt, snapt de lezer het niet. Ik vind het symbolische idee dat je beschrijft over jouw einde een heel goed idee, maar het komt nog niet genoeg over, in ieder geval niet bij mij. Houd moed, er zit volgens mij een mooi stukje in! Succes met het herschrijven.