Lid sinds

2 jaar 5 maanden

Rol

[Fantasy] De smokkelaar

Onderstaand fragment is de eerste actie scene die ik ooit heb geschreven. Grammaticaal zal het allemaal wel rammelen, maar daar maak ik mij niet zo druk om.

Ik vraag mij het volgende af:

- Komt de actie over?
- Hoe is het tempo?
- Is het spannend?
- Is het niet te beknopt?

Verder vraag ik mij af of ik nog iets mis. Wat kan ik nog toevoegen waardoor het bv meer tot leven komt?
Overige feedback is trouwens ook altijd welkom.

Bedankt,

B.

  

Fragment

De rest van de vrucht laat ik mij smaken tot op de pit. Deze verdwijnt in mijn zak wanneer ik beweging in mijn rechterooghoek opmerk. Iets probeert zo onopgemerkt mogelijk de buidel van het kleed af te smokkelen. In en halve draai gooi ik mij van zitstand languit op mijn buik. Mijn kin in het zand. Ik grijp nog naar de buidel, maar de smokkelaar is te snel. Het beest verdwijnt met buit en al onder het zand. De fractie die het had geduurd was te kort geweest om te kunnen zien wie of wat mijn kostbaarste bezit had gestolen. Een mix van paniek met een stoot adrenaline spat uiteen. Wat was dat? Of nog belangrijker, waar is het nu? 

“Geef terug!” brul ik alsof daar gehoor aan gegeven gaat worden. 

Plots merk ik hoe iets de oppervlakte van de duin een beetje lijkt op te duwen en kronkelend afstand neemt van het kleed.
Met ferme kracht druk ik mij op van het linnen en nog voor ik goed en wel overeind sta maken mijn benen al rennende bewegingen. Ik hang te ver voorover. De realisatie dringt zich aan dat een nieuwe landing op mijn buik onvermijdelijk is geworden. Met nog net voldoende vaart voor wat flinke passen voorwaarts eindig ik met een snoekduik. En terwijl ik, gezicht eerst, in het zand hap, grijpt mijn rechterarm diep in het mulle zand. Hebbes! Mijn vingers klemmen zich om iets zachts. Krachtige slagen proberen mijn grip te doorbreken. Ik knijp harder. In een ruk draai ik mij op mijn rug. Mijn arm, met daarin de smokkelaar nog vastgeklemd vliegt het zand uit. 
In een oogwenk zie ik hoe een silhouet tegen het zonlicht mijn buidel in de bek heeft en deze vervolgens, in het momentum ook weer los laat. Mijn hart gilt wanneer ik het een stuk verderop de grond hoor raken. Ik spring op. In een opwelling smijt ik de smokkelaar van mij af en haast mij naar de landingsplaats.  

 

Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid

 

Hey,

Ik ga mijn best doen een beetje te helpen. Deze scenen vond ik een beetje lastig lezen. Het lastigste aan een actie scenen vind ik zelf altijd om de lezer mee te nemen in de bewegingen en de ruimte. Wie doet wat? Waar is iedereen? Hoe verhoud dat zich tot de setting? Dat is ook waar het voor mij een beetje rammelt. Dus als antwoord op de vraag: komt de actie over? Voor mij niet helemaal helder genoeg.

Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet uitleggen dus ik wil je mee nemen in mijn gedachten als lezer terwijl ik door een stuk van de tekst heen ga.

‘’De rest van de vrucht laat ik mij smaken tot op de pit. Deze verdwijnt in mijn zak wanneer ik beweging in mijn rechterooghoek opmerk.’’

Verdwijnt de pit zomaar in die zak? Dat is raar. Is er een hele zak vol pitten, is dit een broekzak of een fruit zak die mee gedragen word? En die tweede zin, dat beschrijft nog al. Je kan ook zeggen dat er een flits is, een schaduw. Je zit in first person dus we begrijpen wel dat alles wat er ‘gezien’ word door je personage gezien word.

 

‘’Iets probeert zo onopgemerkt mogelijk de buidel van het kleed af te smokkelen.’’

Hoe weet je dat? Je zit in het hoofd van het personage hoe kan hij weten dat een ander uit is op die buit? Misschien trekt hij die conclusie maar waarom dan? Hoe ziet dat er uit zodat we samen met het personage tot die conclusie kunnen komen.

 

‘’In en halve draai gooi ik mij van zitstand languit op mijn buik. Mijn kin in het zand. Ik grijp nog naar de buidel, maar de smokkelaar is te snel.’’

Dit is best een lastige handeling als je er over na denkt, als iemand gewoon ontspannen zit kost het best wat kracht en coördinatie om een soort zweef duik te maken. Het is niet echt fout maar je zou het op kunnen breken als je dat wilt in korte acties. (Ik duwde mijzelf van de grond, mijn voeten landen in het zand, mijn zwaartepunt laag houdend. Afzettend tegen het weg zakkende zand strekte ik mijn lichaam en gooide mijn armen naar voren in een duik naar het zand. Of zo iets)

 

‘’Het beest verdwijnt met buit en al onder het zand. De fractie die het had geduurd was te kort geweest om te kunnen zien wie of wat mijn kostbaarste bezit had gestolen. Een mix van paniek met een stoot adrenaline spat uiteen. Wat was dat? Of nog belangrijker, waar is het nu?’’

Okay eerst hebben we het over een smokkelaar, daarna over ‘het beest’. Echter vervolg je te zeggen dat het karakter niet weet ‘wie of wat’ de dief is. Dit spreekt elkaar best wel tegen. Zou je ons kunnen laten zien dat het om een beest gaat zonder specifiek te zijn? Geef ons een klein detail dat niet menselijk is. Voor je karakter zou het bijvoorbeeld kunnen lijken alsof een enorme bos haar voor bij vliegt, of hij ziet alleen twee klauwen in de chaos van zand.

Ik ga niet de hele tekst doen maar ik hoop dat je hier iets aan hebt. Ik zal nog even terug gaan naar je vragen en kort antwoord geven.

Hoe is het tempo?
Niet slecht, je zou kunnen spelen met de acties en de korte rust periode.

Is het spannend?
Echt spannend als in ik zit op de rand van mijn stoel niet, maar ik zie wel waar je naar toe wil. Het probleem met zo’n kort stukje is dat ik geen idee heb waarom die ‘waardevolle buit’ zo waardevol is dus het is dan moeilijk in leven. We weten immers niet wat er op het spel staat.

Is het niet te beknopt?
Te beknopt wil ik het niet noemen, het is ook maar een heel kort moment. Wel mis je af en toe wat specificiteit waardoor het soms lastig is om alles voor je te zien.

Ik hoop dat dit helpt! Heel veel succes met schrijven :)

 

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Ik ben het met @sigi-biba eens dat het stroef leest. Ik zal niet in detail ingaan op je schrijfstijl e.d., maar ik meen te weten wat het probleem is: je probeert te hard de scène beeldend te maken. Dit heeft twee effecten.

Ten eerste dwing je de lezer in een keurslijf om de scène voor zich te zien zoals jij, als schrijver, die voor je ziet. Je geeft de lezer, met andere woorden, geen ruimte om haar eigen fantasie aan het werk te zetten. Het dilemma snap ik heel goed: je wilt een beeld overbrengen en je bent bang dat als de lezer dat niet ziet, dat je scène is mislukt. Dat is niet het geval.

Het tweede effect is dat de lezer zich met die details gaat bezighouden. Zij neemt onbewust aan dat gepresenteerde details van belang zijn. De lezer gaat puzzelen (een rationele activiteit die je als schrijver niet wilt oproepen) en dat remt het tempo van de scène. Als je het niet heel precies doet, raakt de lezer ook nog eens het spoor bijster met als gevolg een verstoring van haar fictionele droom.

De remedie ligt voor de hand: beperk je tot details die ertoe doen. Vertrouw op je lezer. 

Groet'n uut Twente,

Leonardo