Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

[gedicht] De Reiziger V

Graag feedback over welk gevoel ik volgens jullie wil overbrengen. Is het gedicht afstandelijk of juist emotioneel? Roepen de beelden iets in de lezer op? Zo ja wat? Zo nee - wat ontbreekt er?

Fragment

De Reiziger V Komende uit een storm, Sta ik een verstild, Wit en uitgestorven, Landschap zonder vormen. Waarheen te gaan is nieuw, Voor mij geen aanwijzingen, Richtingwijzers zie ik niet, Alleen het hier en nu. ‘Geef je over aan het niets’, ‘Omarm het vacuüm in je’, ‘Geef de leegte ook een kans’, Meer advies was niet nodig. Het zijn alleen haar woorden, En mijn eigen kompas, Die ik nu volgen kan. Ik bega mijn eigen weg, Volg het pad, mijn eigen hart, De kaart die zich ontvouwt, Volgt de contouren van haar gezicht. En door haar ontdek ik dan, Wie ik nu eigenlijk ben, Zie ik mij door haar ogen, En ontdek zo - wie zij echt is. Zij is voor mij de muze, Die zich niet kennen laat, Anders dan door de liefde.

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Het zijn alleen haar woorden, En mijn eigen kompas, Die ik nu volgen kan. Ik bega mijn eigen weg, Volg het pad, mijn eigen hart, De kaart die zich ontvouwt, Volgt de contouren van haar gezicht.
Het gaat over van jezelf houden. Denk ik. Het totale gedicht begrijp ik niet helemaal. Ik mis een fractie overtuiging dat de -ik- nu ook daadwerkelijk iets [wat?] gaat doen. In twee strofen lees ik -mijn eigen kompas-mijn eigen weg-mijn eigen hart- en dat is ietwat te-veel -mijn- voor mij. Afstandelijk is het gedicht beslist niet.

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dan, Yrret, voor je reactie. Bijzonder dat je'van jezelf houden' eruit haalt. Was totaal niet mijn emotie, toen ik het schreef. Mooi dat woorden dit met je kunnen doen. Ik heb gekozen voor de herhaling van 'mijn' om een rhytme aan te brengen in de zinnen. Misschien iets teveel, misschien. Ik zal daar nog eens naar kijken

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ronald, Ik zeg: verse echtscheiding - nieuwe liefde - met verstand, want eerst even afstand. Emotionele verwarring. Als het klopt wat ik denk, herleid de IK zijn (?) identiteit uit de woorden van haar: "Het zijn alleen haar woorden, En mijn eigen kompas," Verwarring is natuurlijk geen emotie, maar de verwarring die ik lijk te lezen komt wel voort uit emoties. Lekkere extreem ook. "Komende uit een storm, Sta ik een verstild, Wit en uitgestorven, Landschap zonder vormen." Eenzaamheid, verlorenheid onder grote noemers afschuw en angst. "En door haar ontdek ik dan, Wie ik nu eigenlijk ben, Zie ik mij door haar ogen, En ontdek zo - wie zij echt is. Zij is voor mij de muze, Die zich niet kennen laat, Anders dan door de liefde. " Aanhankelijkheid, geborgenheid, kwetsbaarheid. Ook angst. Het leuke en goede van je gedicht is voor mij dan ook het idee dat het niet goed afloopt met de IK, dat het eindigt op een moment dat IK denkt dat hij gered is. Emotioneel vind ik het niet, omdat de IK zichzelf en zijn emoties niet goed weet te benoemen vanuit zijn verwarring. Dat maakt het tegelijk juist oprecht, kwetsbaar en dus intiem. Nu ben ik geen kenner, qua vorm kan ik dus geen tips geven. En toch vind ik het mooi. Makker

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Makker Spot on. Bijzonder hoe je zegt dat het NIET goed afloopt met de ik. Gedicht is onderdeel van een cyclus (beetje pretentieus, maar wel wat het is). Autobiografisch is het ook enigszins. Bijzonder hoe jij eruit haalt dat de IK-figuur de emotie niet goed weet te benoemen vanuit verwarring. Niet bewust erin gestopt - wel wat het op dat moment was/is.

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Excuus Ronald, Toen ik het commentaar schreef, stond ik er niet bij stil dat het wel eens een autobiografisch tintje kon hebben. En dat is naïef. Dat het naar mijn gevoel niet afloopt met de schrijver, is gebaseerd op twee dingen, waarvan er sowieso eentje niet klopt 1. Ik herkende de situatie en kwetsbaarheid uit de dingen die ik om mijzelf heen heb gezien. ïn soortgelijke situaties liep het meestal niet goed af. Maar in sommige gevallen wel. En daarnaast: wat is eigenlijk een goede afloop? Het wel of niet slagen van een nieuwe, prille relaties, of bijvoorbeeld de goede herinneringen die een persoon er later aan kan hebben? 2. "Het zijn alleen haar woorden, En mijn eigen kompas," Hieruit maakte ik op dat de geliefde de IK moest afremmen omdat de IK dat zelf niet deed en daarover trok ik onbewust een negatief oordeel. Wat ik bij nadere beschouwing onzin vind. Misschien is ze juist wel zo goed dat ze die verantwoordelijkheid neemt omdat ze de IK dat waard vindt. Dat zou dan niets aan de liefde hoeven afdoen. Goed, genoeg speculatie. Ik heb alleen maar weer wat over mezelf geleerd en dat allemaal door jouw gedicht. En wens alle verliefden niets dan het allerbeste. Makker

Lid sinds

6 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Makker Je hoeft je niet te excuseren voor je reactie. Die vond ik juist mooi - omdat het laat zien hoe gedichten afhankelijker zijn van de lezer/toehoorder dan van de auteur. Gedichten vind ik ook daarom mooi - omdat je er steeds weer iets anders in kunt ontdekken (in eerste instantie, bij nader inzien). Jij bedankt voor je eerlijke commentaar - leer ik ook weer een hoop van voor mijzelf (als schrijver en als mens) Ronald