Lid sinds

11 jaar

Rol

Vierde eilandverhalenbundel - 15 schrijvers doneren aan KNRM

Ik schrijf al vele jaren maar ik wil me van non-fictie naar fictie specialiseren. Ik volgde daarom een cursus korte verhalen schrijven op Texel, waar 12 schrijvers bij elkaar kwamen om aan een bundel te werken met verhalen over Texel. Uiteindelijk besloten de 2 schrijfdocenten en de uitgeefster om ook een verhaal te schrijven, waardoor we met 15 schrijvers zijn, en het boek heeft daarom de naam Windkracht 15 gekregen.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Ik had de opzet van mijn verhaal al grotendeels klaar toen ik naar Texel ging om het verhaal verder uit te werken. Ik heb genoten van het gezelschap en de inspiratie die de andere schrijvers me gaven. Om de details nog scherper te krijgen, was het goed om research te doen op het eiland, om de wind te voelen en de vogels te horen. Ik ging het droogliggende wad op terwijl het vloed werd. Ik hoorde het stille maar dreigende geluid van het stijgende water. Ik zag ook iets donkers in de verte en ik dacht even dat ik mijn hoofdpersoon daar zag.

Na het bezoek aan het wad ging ik naar de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij, waar nu een deel van de opbrengst van het boek naartoe gaat. Ik kan niet te veel verklappen, maar mogelijk speelt die in mijn verhaal ook een rol.

Mijn verhaal heet ‘Over en uit’ en gaat over de actuele gascrisis en de mogelijke betrokkenheid van de geheime dienst. De hoofdpersoon Rebel is een milieuactiviste die heeft ontdekt dat er geheime gasboringen plaatsvinden in het Unesco-beschermde natuurgebied van de Waddenzee. De lezer treft haar aan op het wad, kilometers uit de kust bij Texel. Ze ligt daar als een zeehond in het natte slik. Wat heeft haar bewogen het wad op te gaan en waarom ligt ze daar zo? Haar poging om inlichtingen in te winnen bij de Nederlandse Aardolie Maatschappij zijn letterlijk gestrand. Mogelijk heeft die oude schoolvriend er mee te maken die op Texel woont. Gaat Rebel het nog redden of is het voor haar definitief ‘over en uit’?

Op 26 november 2022 wordt bij de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM), station Wijk aan Zee, de verhalenbundel officieel gelanceerd. Van elk verkocht boek wordt 1 euro gedoneerd aan de KNRM Texel. Het eerste exemplaar wordt aanboden aan Michiel Uitdehaag, burgemeester van Texel en tevens plaatselijk voorzitter van de KNRM.

Fragment

Als een zeehond lig ik op mijn buik in het natte slik. Vlak voor mij ligt een zeester, waarvan de penetrante lucht in mijn neus prikt. Meeuwen cirkelen boven mijn hoofd en ik hoor ze hard naar elkaar schreeuwen, ze hebben duidelijk ruzie. Dan landt er plotseling een kokmeeuw voor mijn neus en de ogen in zijn donkere kopje priemen fel in de mijne, voor hij de zeester snel wegpikt. Ik zie hem met zijn prooi wegvliegen, richting de kust, kilometers verderop. De andere vogels volgen hem.

Heel in de verte is de vuurtoren van Texel te zien. Om mij heen is alleen maar zand, zuigende modder en water. Ik lig op een kleine zandbank die droog was toen ik aankwam, maar de zon staat laag en het water stijgt. Het zal niet lang duren voor mijn ligplaats verandert in zeebodem. Zal ik dan mijn hoofd boven water kunnen houden? Een wolk verduistert de zon en kleurt mijn uitzicht grimmig grijs. Hoe schitterend weids het hier nog leek toen de zon scheen en ik me veilig waande, zo volledig anders is het nu. Het gevaar van het wad is tot me doorgedrongen, maar ik lig hier al een tijd stil, me af te vragen of ik in een slechte film ben beland. Ik kan ook weinig, zo met mijn enkels aan elkaar vastgebonden, en met mijn lijf stijf van de stress.

Ik weet niet hoe laat het is, maar ik weet wel dat het water aan het binnenstromen is. Als ik hier blijf liggen dan is het over en uit voor mij. Kom op Rebel, je bent een vechter, doe wat verdomme!

Binnen mijn bereik ligt een scheermes. Dit langgerekte schelpdier draagt zijn naam niet voor niets, toch? Met veel pijn pak ik de schelp en probeer daarmee de tiewraps rond mijn enkels los te snijden. Het lukt om bij mijn benen te komen, maar zodra ik de schede van de schelp tegen het harde plastic van mijn boeien haal, breekt hij. Dit is hopeloos. Ik gebruik de rest van de schelp om zo groot mogelijk SOS in het natte zand te schrijven. Misschien vliegt er een piloot over die dit opmerkt, voordat de letters zijn weggespoeld.

Hoe ben ik in deze situatie beland? Heb ik er goed aan gedaan om altijd in de bres te springen voor natuurbehoud of had ik het mezelf gemakkelijker moeten maken, zodat ik een comfortabeler leven had gehad? Dan had ik nu waarschijnlijk een man gehad waarmee ik samen naar Expeditie Robinson zat te kijken, in plaats van in mijn eentje op het wad te liggen. Gezellig samen op de bank voor de televisie, in een warm huis met chips op tafel, een glaasje wijn, en met een arm om mij heen. Maar ik heb niets van dit alles. Als een verlaten rob lig ik hier te creperen omdat ik altijd die ellendige verantwoordelijkheid heb gevoeld voor het milieu. Ik wilde de aarde redden van wat we haar aandoen om haar door te kunnen geven aan volgende generaties.

Uitgever

Droomvallei Uitgeverij

ISBN

978-90-832410-9-8

Bladzijden

173