Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

Trenke Riksten-Unsworth - De Bijzondere wereld van Elian en andere kinderen met autisme

Zomer 2010 was ik met de laatste dingen bezig voor mijn bundel trouwcolumns. Tijdens onze vakantie schreef ik een column over wat er gebeurde tijdens het naar het zwembad gaan. Ik stuurde het naar de proeflezers van mijn bundel trouwcolumns, mijn schoonmoeder en Ceridwen, met de vraag wat ze ervan vonden. Ze vonden het een leuke column. Het idee ontstond om columns te schrijven over onze licht autistische zoon Elian. Ik wilde echter niet alleen een bundel verhaaltjes. Er zijn meer moeders die over hun kinderen schrijven, ik wilde graag een manuscript dat net iets meer zou zijn. Ik vroeg Ceridwen of zij ook columns over haar zoons wilde schrijven. Dan hadden we al twee ervaringsverhalen. Ceridwen schreef een paar, heel goede, verhaaltjes. Zij bedacht ook dat wij elkaar vragen konden stellen, in het manuscript, hoe we met bepaalde dingen omgaan. Echter, uiteindelijk voelde het voor Ceridwen toch niet goed om over haar kinderen te schrijven, vanwege hun privacy. Ook schuilnamen voor hen gebruiken wou ze niet. Ondertussen was ik volop columns aan het schrijven. Ik zat op dat moment overspannen thuis, we zaten in de fase waarin we eindelijk te horen kregen dat wij niet gek waren en onze zoon toch echt wel autistisch en ik had dus tijd. Nog steeds wilde ik geen manuscript met alleen mijn verhaaltjes produceren. Ik bedacht dat ik andere ouders van kinderen met autisme zou kunnen interviewen met vragen die ik zou kunnen linken aan onderwerpen die in de verhaaltjes naar voren kwamen. En zo is het uiteindelijk gebeurd, het boek dat gaat verschijnen is een combinatie van 55 verhaaltjes en 7 interviews. De verhaaltjes staan op chronologische volgorde. Het seizoen en het jaartal van wanneer het verhaaltje speelde staat erbij. De interviews staan tussen de verhaaltjes in, omdat ik in de interviews inga op dingen die aan de orde komen in de verhaaltjes. Meestal vertel ik dan zelf ook meer over het onderwerp. Proeflezers Alle verhaaltjes zijn proefgelezen door Marria en Ceridwen, die ik natuurlijk heel dankbaar ben. Marria wist helemaal niets van autisme, Ceridwen heeft dus juist zelf ook twee jongens met autisme en wist in de periode dat ik de verhaaltjes schreef veel meer over autisme dan ik (inmiddels weet ik ook veel meer :)). Dat gaf dus soms heel verschillende feedback. Er is een periode geweest waarin ik het manuscript het manuscript gelaten heb. In principe waren de verhaaltjes af. Ik had een paar mensen geïnterviewd. Ik wist echter van een paar verhaaltjes totaal niet meer wat voor eindresultaat ik wilde. Mijn proeflezers gaven aan dat ik beter even afstand kon nemen. Dat heb ik zo'n driekwart jaar gedaan, om het januari 2012, toen Rowan, mijn jongste, ook naar school ging, weer ten volste op te pakken. Ik wist toen zelf ook meer en kon de laatste knopen doorhakken zonder verdere hulp van de proeflezers. Ik zocht meer mensen om te interviewen en schreef de rest. In een latere fase heeft mijn schoonmoeder ook alle verhaaltjes gelezen. De afgelopen weken heb ik het manuscript zelf nog weer verbeterd. Hierbij heb ik vooral meerledige zinnen, die er veel in stonden, in stukken gehakt. Mijn man loopt het manuscript nu door op de laatste dingen. Hij let heel goed op. Zo liet hij mij bijvoorbeeld weten dat homevideotraining iets heel anders is dan videohometraining! :) Geïnterviewden en interviews Om interviews in het boek te krijgen, moest ik natuurlijk mensen hebben om te interviewen. Drie mensen zijn sollers (één ervan is Ceridwen) :), één is een vriendin van een soller, twee zijn mensen die mijn blog gingen volgen en de laatste is de eigenaresse van het logeerhuis waar Elian naartoe gaat. De namen van de medewerkers zijn niet allemaal hun eigen namen. Het stond hen vrij om pseudoniemen te kiezen. Sommigen hebben ervoor gekozen de echte namen te gebruiken voor zowel zichzelf als hun kinderen. Anderen hebben ervoor gekozen om pseudoniemen voor de namen van hun kinderen te kiezen. Weer anderen hebben pseudoniemen gebruikt voor zowel zichzelf als hun kinderen. In de interviews komen onder meer de volgende onderwerpen aan bod: Hoe merkten ouders dat hun kind anders is? Hoe kwam de diagnose tot stand? Hoe reageerde de omgeving? Hoe zit het bij hun kind met angsten, agressie, school, medicatie? Wat zijn de moeilijke kanten van de stoornis, maar ook: wat zijn de positieve kanten? Hoe beïnvloedt deze stoornis het leven van de ouders en andere kinderen? Aan het eind van het boek staan tips van de ouders. Ook is een handleiding voor leerkrachten toegevoegd, die één van de medewerkers eens schreef over haar zoon. Blog In het voorjaar van 2011 startte ik mijn blog Heel Bijzonder. Hier postte ik verhaaltjes over Elian. Ik wilde zien hoe het voelde om persoonlijke dingen over Elian en ons gezin de wereld in te sturen. Ik was dan wel bezig met een manuscript, maar wilde ik het uiteindelijk wel echt uitgeven? Hoe zou men reageren? Al snel kreeg ik van Zjors van dit forum de vraag of ik mijn kinderen wel privacy gunde. Er volgde een hele mailwisseling tussen ons, waar ik zo nog over over vertel. Naast deze vraag kreeg ik echter ook reacties van andere ouders van kinderen met autisme. Mijn blogs boden hun veel (h)erkenning. Sommigen reageerden door dingen over hun kinderen te vertellen. Zo kreeg ik een beetje lotgenotencontact. Daar was ik eerder wel naar op zoek gegaan, maar ik vond het niet echt. (Hier vertel ik ook meer over in het boek) Ik vond het erg fijn dat mensen iets aan mijn verhaaltjes hadden. Zelf had ik er dus ook iets aan. Ethische overwegingen Ik was mijn blog natuurlijk niet zomaar begonnen, maar heb eerst uitgebreid overleg gehad met mijn man Martin. Bewust heb ik er voor gekozen om niet Elians roepnaam te gebruiken. Eerder had ik ook al eens iets on-line gezet over hem en daar stond zijn echte naam in. Overal op het internet heb ik zijn roepnaam vervangen door de naam Elian, die in werkelijkheid zijn tweede naam is. Ook zal ik nooit een foto van hem on-line plaatsen. Ik wil niet dat mensen tegenover hem over mijn verhaaltjes of boek kunnen beginnen. Ik wil al helemaal niet dat een toekomstige werkgever hem gaat googelen, vindt dat hij pdd-nos heeft (een pervasive developmental disorder, not otherwise specified, een autismespectrumstoornis (ASS) en vervolgens denkt dat hij hem dan dus maar niet moet aannemen. In mijn topic over de trouwcolumns schreef ik iets over dat dit boek eraan zat te komen. Zjors reageerde in het topic. Ik citeer haar hier en reageer op wat ze zegt.
Maar er komt een dag dat Elian het boek leest en kan beoordelen. Mijn angst is dat hij dan beseft dat zijn moeder hem (weliswaar met een masker op) voor een groot publiek in zijn blote kont heeft gezet. Het zou wel eens kunnen zijn dat Elian dan het idee heeft dat hij niet 1 probleem heeft, maar 2. Het tweede probleem is zijn moeder die schaamteloos al zijn struikelingen aan het grote publiek etaleerde.
Hier ben ik het dus niet mee eens, dat ik hem in zijn blote kont zet. In de mailwisseling gaf Zjors ook aan dat Elian zich later zou schamen. Dat verwacht ik niet. Ja, het zou heel goed kunnen dat hij later beseft dat zijn ouders, zus en broer het best moeilijk met hem hebben gehad – maar dat besef zou sowieso kunnen komen. Maar dat hij zich zou moeten schamen, dat zie ik niet. Als een kind kanker heeft, een moeder daarover blogt en het kind later leest dat de ouders zo vaak naar het ziekenhuis moesten en dingen moesten opgeven enzovoort, dan zal het zich daar toch ook niet voor schamen? Ik weet het wel, de vergelijking gaat een beetje mank, omdat zo’n kind natuurlijk geen probleemgedrag vertoont, alleen, zo’n kind kan er ook niets aan doen dat de ouders “last” van het kind hebben. In mijn ogen kan Elian er ook niets aan doen. Doet hij dingen met opzet, om ons te poesten of te kwetsen, ja, dan zou hij zich moeten schamen, als hij dingen doet vanwege zijn stoornis, dan kan hij daar niets aan doen. Daarbij gaat het boek niet alleen over zijn struikelingen, het geeft een breed inzicht in allerlei dingen die Elian/het gezin meemaakt.
Naar mijn idee hebben kinderen met een probleem als Elian er baat bij dat ze door integere ouders worden geholpen om in de roerige zee van de maatschappij de klippen te omzeilen. Hulp zie ik niet in de sfeer van: zie eens wereld, nu botst hij alweer. Moeilijk he! Voor hem en voor ons!
Wij zijn heel integere ouders en wij helpen Elian uit alle macht. Het boek is niet geschreven om medelijden op te wekken. Ja, het geeft wel aan dat wij het soms moeilijk hebben, maar het doel is om inzicht te geven in hoe situaties in het dagelijks leven kunnen gaan in het gezin van een kind met autisme. Natuurlijk wil ik best erkenning dat het niet gemakkelijk is, maar dat is absoluut niet het doel. Ik streef naar (h)erkenning voor andere ouders, maar ik wil ook graag dat andere mensen, vooral leerkrachten en andere mensen die met kinderen met autisme te maken hebben en het liefst de hele wereld :) begrip krijgen voor hoe de hersenen van een kind met autisme werken. Als je een boek leest over autisme is het vaak allemaal heel abstract. Een kind met autisme houdt van vaste structuur en voorspelbaarheid, maar wat houdt dat in de praktijk in? Hoe kan een leerkracht/ouder/ander persoon daar rekening mee houden? Zowel tussen de regels door als apart staan ook heel veel tips. Daarbij staan er ook zeker positieve dingen in. En het is dus niet alleen ons verhaal, er staan ook interviews met andere ouders in het boek!
Ik weet dat er meer boeken worden uitgebracht in het genre dat jij beoogt. Zogenaamd om mensen die eenzelfde probleem hebben te helpen door over andermans/-vrouws ervaringen te lezen. Maar daar zijn andere manieren voor. Besloten blogs op internet bijvoorbeeld. Gesprekken in lotgenotengroepen. Dat soort dingen.
Zie hierboven. Ik richt me niet alleen op andere ouders. Ik denk wel dat zij er veel aan zullen hebben, inderdaad. Lotgenotenfora ben ik ook lid van (geweest).
Ik vind dat ik en al die anderen om mij heen die het niet aangaat, niet elk probleem van Elian zouden mogen zien. Hij heeft recht op hulp en privacy. Daarom heb ik je ook ontvolgd/ontvriend op de sociale media. Ik wil niet gluren in Elians slaapkamer bij zijn intiemste geheimen en grootste problemen.
Ik denk dat als veel mensen mijn boek zouden lezen, heel veel kinderen die als Elian zijn er veel baat bij hebben dat die mensen dat gedaan hebben. Ik denk dat zij beter benaderd zullen worden, doordat de lezers meer begrip van hen gekregen hebben. Ik hoop dat veel mensen er niet zo over denken als jij, ik hoop dat ze oprecht geïnteresseerd zijn in hoe kinderen met autisme de wereld ervaren, om beter met hen te kunnen omgaan. En ik hoop dat Elian later ook zal snappen dat ik het met dit doel geschreven heb.
Er komt een tijd, naar mijn idee, dat dit soort openbaarmaken van kinderproblemen door hun eigen ouders door de Kinderbescherming gezien gaat worden als een geestelijke vorm van MBP. Ik zou er voor zijn dat dit op sociale media 'verboden' gaat worden.
Hier ben ik een middag misselijk van geweest. Ik een kindermishandelaar? Ja, toen ik mijn kind medicijnen gaf, terwijl hij dat niet wist, als ik hem ’s nachts in zijn kamer opsluit, omdat het gevaarlijk is als dat niet gebeurt, dan voel ik me wel eens een kindermishandelaar en dat vind ik vreselijk. Maar mij een kindermishandelaar noemen omdat ik dit boek heb geschreven, vind ik onjuist en onnodig kwetsend. En het vreemde is dat je die mening baseert op een boek dat je niet eens gelezen hebt! Misschien dat je mening gebaseerd is op een paar blogs die je van me hebt gelezen. Er staan inderdaad een aantal blogs in mijn boek, maar dat is lang niet het hele boek!
Misschien laat je het boek nu nog niet aan hem zien, hoewel me dat lastig lijkt als je er vol van bent.
Ik had af en toe wel eens tegen hem gezegd dat ik soms over hem schrijf. Een paar weken geleden, toen duidelijk werd dat er een contract getekend zou worden, heb ik inderdaad eens ongeveer het volgende tegen hem gezegd: ‘Je weet dat mama wel eens verhaaltjes over jou schrijft, hè? Er komt nu ook een boek uit met verhaaltjes over jou erin. Soms ben ik wel eens bang dat jij later boos op me wordt, omdat ik ook over dingen schrijf die jij doet, die voor ons wel eens moeilijk zijn.’ Waarop hij antwoordde: ‘Nou, dat is nu niet zo, hoor.’ Dat vond ik geweldig! Ik weet natuurlijk dat dat niks zegt, hij is nu zeven jaar en sociaal-emotioneel een stuk jonger, maar toch. En ja, natuurlijk ben ik bang dat hij er later boos om zal worden. Maar ik verwacht het niet. En hij is mijn zoon, ik voed hem op, ik geef hem zijn normen en waarden mee. Zelf ben ik ook een open boek. Als mij gevraagd werd om DNA af te staan in het kader van een moordonderzoek, zou ik dat onmiddellijk doen. Dat Elian zich heel misschien vervelend zou voelen naar aanleiding van dit boek, is dus voor mij geen reden geweest om het niet uit te geven. Ten eerste omdat het me hoogst onwaarschijnlijk lijkt, ten tweede omdat ik denk dat ik er heel veel mensen en kinderen met autisme mee ga helpen. De baten wegen dan op tegen kosten, die er hopelijk nooit gaan komen. Een andere moeder, die over haar drie kinderen die allemaal een diagnose hebben blogt, vroeg ik wat haar kinderen ervan vinden dat ze dat doet. Haar oudste twee tieners geven toestemming en lezen zelf mee. Haar jongste, acht toen ik het vroeg, maakte het niet zoveel uit. Deze vrouw blogt onder haar meisjesnaam. Mensen die haar kenden en haar blog kenden, hadden de twee niet aan elkaar gelinkt. Daar heeft Zjors natuurlijk wel een punt, ik gebruik mijn eigen echte naam. Mensen die weten dat Elian mijn zoon is, weten dat het over hem gaat. Toch denk ik dat hij er niet zo veel last van zal hebben. Mensen mogen best hun mening geven over hoe ik met de privacy van mijn zoon omga. Ik wil dan wel graag dat dat met respect naar mij toe gebeurt. Titel Ik heb heel lang nagedacht over een titel. Bijna twee jaar had ik als werktitel: “Van hulpvraag naar ASSistentie.” Ik vond het echter zelf een wat formele titel. Dat vindt de uitgever ook en hij gaf aan dat mensen zo’n subtiele hint (ASS) vaak niet oppikken. Ik had verder nog aan “Heel bijzonder” gedacht, omdat we Elian altijd bijzonder noemden en dat goed aan bod komt in het boek maar dat vond ik niet specifiek genoeg. Ook “ouder van een autist” kwam in me op, maar veel ouders vinden de term autist storend. Een kind met autisme is geen autist, het is nog veel meer dan dat. Daar ben ik het uiteraard mee eens. Verleden week ben ik opnieuw gaan brainstormen. Iets met onzichtbaar leek me ook mooi, omdat je aan Elian en de meeste kinderen met autisme niets ziet, maar er wel degelijk sprake is van eens stoornis. Pas dit weekend en eigenlijk pas gisteravond in bed kwam de titel van het topic in me op: “De bijzondere wereld van Elian en andere autistische kinderen.” Die geeft precies aan waar het over gaat, het woord bijzonder stat erin, wat mijn man en ik heel fijn vinden, de andere kinderen komen ook aan bod en het sluit aan bij een punt van de uitgever, die in de inhoudsopgave niet Interviews en Columns wilde hebben staan, maar Elian en De anderen. Vanochtend heb ik de titel aan deuitgever voorgesteld. Hij wilde er nog over nadenken, maar stond er positief tegenover. Ik krijg opmerkingen over de lengte van de titel. Die zijn natuurlijk terecht, maar de titel is eigenlijk opgedeeld in een hoofdtitel ("De bijzondere wereld van Elian") en een soort ondertitel ("en andere autistische kinderen"). Het eerste deel komt dan in grotere letters op de kaft dan het tweede deel. (Ook vergelijkbaar dus met Eva's titel: "ZOON MET EEN GEBRUIKSAANWIJZING" waar ook nog bij staat: "Over mijn kleuter met AUTISME") Overigens zijn opmerkingen over de titel, of zelfs titelsuggesties, welkom, hoor! Deze titel staat me aan, maar is nog niet definitief. Cover De uitgever wilde Elian wel graag op de cover. In eerste instantie heb ik gezegd dat ik dat niet wou, vanwege zijn privacy. Bij nader inzien heb ik gezegd dat ik er positief tegenover sta, als hij maar niet te herkennen is. Het leek mijn man en mij wel leuk als Elian bijvoorbeeld op de foto zou komen, terwijl hij naar een weekkalender kijkt. De uitgever huurt een ontwerper in die zelf een zoon heeft met Asperger. We horen nog wat voor ideeën die heeft. Prijs De prijs zal ongeveer €17,50 zijn. De exacte prijs wordt pas op het allerlaatst beslist. Uitgeverstraject Stiekem baalde ik best een beetje toen Eva van der Linden met haar boekpresentatietopic kwam van Zoon met een gebruiksaanwijzing. Houtekiet stond op nummer 2 van de uitgevers die ik wilde benaderen. Hoewel mijn verhaaltjes heel anders geschreven zijn dan die van haar en er bij mij ook interviews bij staan, leek me de kans dat Houtekiet nog zo’n boek uit zou willen geven niet zo groot. Toen ik nog maar net met columns schrijven begonnen was en Ceridwen nog twijfelde, stuurde ik al een aantal columns naar uitgeverij Pica. Ik hoopte dat die positief zou reageren en dat Ceridwen dan wel mee wilde schrijven. :) Ik kreeg vrij snel een afwijzing waarin stond dat mijn verhaaltjes niet onderscheidend genoeg waren. Ook vonden ze de columns meer verhaaltjes dan columns, omdat ze niet altijd even puntig eindigden. Vlak voordat ik de interviews af haf, benaderde ik Pica weer. Binnen twee weken kreeg ik de volgende afwijzing: “De verhaaltjes die u instuurde (ik had er een paar nieuwe meegestuurd), lezen prettig en de licht humoristische ondertoon waarmee u situaties en uw eigen handelen en gedachten beschrijft, zijn zeer aantrekkelijk. Wat ons betreft voegt uw manuscript echter, in het grote aanbod van ervaringsverhalen, niet iets specifieks toe, waardoor het in ons fonds op dit moment een plaats zou kunnen krijgen.” Ik had spijt dat ik niet gewacht had tot de interviews klaar waren! Op 27 maart stuur de ik het manuscript naar Kok, Thoeris, Epo en Garant. Bij Kok ligt het officieel nog steeds … Misschien moet ik nog even doorgeven dat ik een uitgever heb, één die ze goed kennen. :) Thoeris las het manuscript niet, maar stuurde binnen 2 uren de volgende afwijzing: “Hoezeer het onderwerp mij ook na aan het hart ligt, ik kan je boek helaas niet uitgeven. De boekenmarkt is bijzonder moeilijk, het is bovendien een moeilijk onderwerp voor een nóg veel kleinere markt en gebundelde columns lopen niet.” Epo liet na twee dagen weten: “We zien dat het toch vooral een ervaringenboek en columnboek is geworden. Dat concept werkt niet meer in boekvorm. We hebben dan ook beslist om uw manuscript niet te weerhouden voor publicatie. Dat betekent niet dat we van mening zijn dat uw manuscript niet waardevol zou zijn. Maar we denken dat het meer impact kan hebben als u het voorstelt in de vorm van een reeks aan een weekblad, zoals bv. Margriet (Nederland) of Libelle (Vlaanderen); of aan weekendmagazine van een krant.” Garant liet na drie dagen weten: “We zijn van mening dat uw verhaal niet past binnen het Garantfonds – we zijn namelijk een informatief, wetenschappelijke uitgeverij − omwille van het ontbreken van een algemene, theoretische omkadering waardoor het manuscript te veel (met alle respect) een persoonlijk verhaal is.” Daarna mailde ik Hogrefe, Scriptum en AW Bruna, onderdeel Lev, of zij een dergelijk manuscript überhaupt wilden ontvangen. Lev wilde dat niet, de andere twee wel. Beiden kwamen tot de conclusie dat ze mijn manuscript te persoonlijk vonden voor hun uitgeverij. Ze waren allebei echter wel heel positief. Met Scriptum had ik zelfs al een afsprak staan over een nog te schrijven boek over omgaan met probleemgedrag! Echter, voordat die doorging heb ik aangedrongen nader te bepalen over welke kinderen we zouden moeten schrijven. Scriptum wilde dat het over alle kinderen ging, ongeacht diagnose. Er zou dan bijvoorbeeld een hoofdstuk over agressie komen en hoe je daarmee om kunt gaan. Echter, hoe je omgaat met de agressie van een kind is heel verschillend als het om een “normaal” kind gaat, of een kind met autisme, of een kind met het syndroom van Down! Daarom wilde ik dat het alleen om probleemgedrag bij kinderen met autisme, ADHD of ODD zou gaan en ging de afspraak niet door. Hogrefe schreef: “Je schrijft soepel en boeiend: ik vind het een indrukwekkende tekst die voor veel mensen interessant kan zijn.” Mijn verhaal was echter te persoonlijk voor zijn uitgeverij, en: “De boeken die wij hebben uitgegeven zijn meer gestructureerd rond thema's en onderwerpen: problemen met het stellen van juiste diagnose, woedeaanvallen, andere communicatie, gebrek aan voorstellingsvermogen, etc. etc. Een dergelijke herstructurering zou natuurlijk heel veel werk en tijd vergen. De vraag is of je dat wilt en of je dat überhaupt zou moeten doen. Misschien past je boek beter bij een meer algemene uitgeverij dan bij een uitgever van vakinformatie.” We spraken af dat ik eerst nog verder zou zoeken en me anders weer bij hem zou melden. :) Ik begon te vrezen dat mijn verhaal te persoonlijk was voor wetenschappelijke uitgevers, en dat het een te kleine doelgroep zou hebben voor algemene uitgevers. Aangemoedigd door dit resultaat besloot ik mijn manuscript toch maar naar enkele algemene uitgevers te sturen, wat ik eerst niet van plan was. Eind april stuurde ik het naar SWP en in mei naar Marmer, The House of Books en Boekencentrum. Van de eerste drie uitgevers heb ik tot op heden niets gehoord. Op mijn verjaardag :), begin juli, kreeg ik een mail van Henny Struik, auteur van “Niet ongevoelig”. Zij is een soller en haar presentatie stond op het forum, maar het is niet overgezet? Ze liet me weten dat de redacteur van Kok die haar “ontdekte” een eigen uitgevrij was begonnen. Hij had haar gevraagd eens om zich heen te kijken naar manuscripten over autisme. Als ik mijn manuscript naar haar wilde sturen, zou zij kijken of zij het wat vond om naar hem te sturen. Dat wilde ik natuurlijk maar wat graag! Een week later kreeg ik mijn manuscript van Henny retour, mét enkele verbeteringen en opmerkingen. Ze vond het goed en wilde het naar de uitgeverij sturen. Een week later kreeg ik al een mail van de uitgever dat hij positief tegenover een uitgave stond! Wel had hij enkele kritische punten en wilde hij nog nader kijken wat de markt al had qua aanbod van dit soort boeken. Ik mailde hem over de boeken die ik had gevonden, onder meer die van Eva, en dat ik geen boek had gevonden waarin columns en interviews gecombineerd staan. Daarna gaf de uitgever in principe groen licht, met een maar dat hij het pas in het voorjaar van 2013 uit zou kunnen geven. Dat vond ik geen probleem, want als het in het najaar nog zou verschijnen had ik me in de zomervakantie nog te pletter moeten werken en dat is niet zo handig met mijn gezin. Na de zomervakantie ging ik herschrijven. Het belangrijkste punt van de uitgever betrof alle namen in het boek. Ik had bij de interviews steeds de namen van de geïnterviewde ouder als kopje en dan een tekst over het kind. Dat vond de uitgever te verwarrend, veel te veel namen. Daarom staat nu overal de naam van het kind als kopje. Het hele manuscript is omgezet en in de interviews staat nu bijvoorbeeld: “De moeder van …” Daarna stuurde ik het naar de uitgever op. Op 1 oktober kreeg ik mail van Boekencentrum. Een lector had mijn manuscript gelezen en stond er niet afwijzend tegenover. Voor een eventuele uitgave wilden ze weten of ik God/geloof/zingeving/twijfels een plaats zou willen geven. Nou is dat iets wat ik best had willen doen, ik heb me zelf ook wel eens afgevraagd hoe gelovige ouders met een kind met autisme dit een plaats geven, maar ik was al in zee gegaan met een uitgever. Ik stuurde hem een mail dat er een andere uitgever mogelijk geïnteresseerd was, dat ik in principe een akkoord had met hem en dat ik graag een contract wilde. Toen ging het snel: vanochtend heb ik het contract dus getekend! Het boek verschijnt waarschijnlijk eind februari. De uitgever De uitgever is dus iemand die al tien jaar ervaring heeft bij Kok. Een reguliere uitgever, die verstand van zaken heeft. Tijdens ons gesprek vanochtend vond ik hem zelfs professioneler overkomen dan mijn eerste uitgever. De uitgeverij heet Brevier. Op het moment dat mijn manuscript al bij hem lag, ging pas het eerste persbericht uit dat hij een uitgeverij was gestart! Hij heeft ok nog geen website, wel een Facebookpagina. Hij richt zich op boeken op het gebied van christelijke religie en psychologie. Boekpresentatie De boekpresentatie gaat plaatsvinden op een reguliere school, Elians oude school en de huidige school van Marie en Rowan. Het wordt wat anders dan de meeste andere presentaties. Ik ga namelijk een lezing van ongeveer een half uur houden over autisme, theorie versus praktijk, met enkele tips voor ouders/leerkrachten. Aansluitend zal de presentatie zijn. Hoe dat precies zal gaan weten we nog niet, maar ongetwijfeld zal ik iets over de totstandkoming zeggen en/of zal de uitgever iets zeggen en wordt het boek aan iemand overhandigd. De lezing, koffie/thee en koek zullen gratis zijn en een boek kopen is natuurlijk niet verplicht. We gaan proberen grote bekendheid hieraan te geven. Mensen die willen komen zullen zich dan dus ook moeten opgeven middels een mailtje, anders hebben we geen flauw idee hoeveel mensen er komen. Boekpromotie Al toen het manuscript net af was, ben ik na gaan denken over promotiemogelijkheden. Toevallig heb ik een buurvrouw die in het speciaal basisonderwijs werkte, een andere werkt in het speciaal basisonderwijs en een derde is zelf orthopedagoge en werkt met kinderen met pdd-nos. Daarnaast had ik contact met een intern begeleider van Elians oude school, die zelf toevallig een kind met pdd-nos heeft. Hun heb ik hulp gevraagd. Wat voor bladen lezen zij en zou daar iets over mijn boek in kunnen komen te staan? Verder heb ik natuurlijk ook op internet gezocht, zijn er ingangen via mijn vorige boek (zo wil ik degene die me interviewde voor het Dagblad van het Noorden weer benaderen en wil ik Jacques d'Ancona vragen of hij weer een recensie wil schrijven). De uitgever is zeker bereid recensie-exemplaren te sturen. Dat worden dan proefdrukken, versies van het boek waar wellicht op het laatst nog iets aan veranderd wordt. Ik ben tegenwoordig ook lid van een besloten Facebookpagina voor ouders van kinderen met autisme. Ook de eigenaar van deze site, die daarnaast een site heeft over pdd-nos en een lijst met mensen die hij regelmatig mailt, krijgt een recensie=exemplaar. Verder heb ik voorgesteld om kaarten/flyers te verspreiden bij allerlei instanties, zoals MEE, CJG, AIC enzovoort. En voor de boekpresentatie gaan we dus veel kanalen inzetten. Ook gaan we ervoor zorgen dat de pers op de hoogte is van de presentatie. Al met al heb ik de uitgever een drie pagina's tellend document gestuurd met mijn ideeën over de promotie en hij staat daar positief tegenover. :)

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Ik stuurde de uitgever de volgende mogelijke achterflaptekst: “Als Elian 3 ½ is denken zijn ouders dat hij autistisch is. Uit angst dat het niet goed zal gaan op school en omdat ze graag handvatten willen voor de omgang met hem, gaan ze een onderzoekstraject. Twee zware jaren later krijgt Elian de diagnose PDD-NOS, “active but odd”; een autismespectrumstoornis (ASS). In 55 columns beschrijft Elians moeder Trenke Riksten-Unsworth de periode van dit traject, en daarna. Ze vertelt hoe het traject verloopt, hoe Elian zich gedraagt en wat voor invloed dit heeft op het hele gezin. Daarnaast heeft Trenke zeven andere ouders van autistische kinderen geïnterviewd. De vragen worden aan onderwerpen van de columns gelinkt en zijn heel breed: waardoor merkten de ouders dat hun kind anders was, hoe verliep het diagnosetraject, hoe reageerde de omgeving, wat voor invloed heeft de stoornis op de andere gezinsleden, wat voor onderwijs volgt het kind, wat zijn negatieve en positieve kanten van de stoornis, krijgt het kind PGB, krijgt het kind medicijnen, enzovoort. Door de combinatie van verhaaltjes en interviews is dit een breed ervaringenboek geworden. Het geeft inzicht in autisme en in de overeenkomsten en verschillen tussen autistische kinderen. Een boek dat bedoeld is ter (h)erkenning, voor ouders van kinderen met (een vermoeden van) een ASS en voor iedereen die op wat voor manier dan ook te maken heeft met deze kinderen.” Of dit ook de uiteindelijke achterflaptekst wordt, weten we nog niet. En nu post ik dit hele verhaal zonder het nog uitgebreid na te lezen, dat komt een andere keer wel. Ik ben hier twee uren mee bezig geweest. :)

Fragment

Zomerkleren (Zomer 2010) Aangezien er voor de komende week temperaturen van boven de 24 graden zijn voorspeld, zal Elian er nu toch aan moeten geloven: hij moet een T-shirt met korte mouwen aan. Hij loopt nog altijd in een lange broek, trui en winterschoenen. Zelfs zijn winterjas draagt hij nog; sterker nog, in de pauzes trekt hij zijn capuchon over zijn hoofd, ook al is het snikheet. In veel te warme kleren lopen kan nooit gezond zijn, dus Martin en ik gaan Elian dwingen zijn trui uit te doen. Vanaf woensdag gaan we voet bij stuk houden. Dit kondigen we van tevoren bij Elian aan. Op woensdagochtend weigert Elian het T-shirtje dat ik heb klaargelegd aan te trekken. Hij huilt dat hij zijn trui aan wil en verzet zich uit alle macht. ‘Ik wil een trui aan!’ blijft hij herhalen. ‘Dat mag niet, dat is veel te warm,’ zegt Martin. ‘Je doet dit T-shirtje aan, of niets.’ We kunnen Elian namelijk wel fysiek dwingen het shirtje aan te doen, maar dan trekt hij het toch meteen uit. Al onze pogingen het T-shirtje bij Elian aan te krijgen, mislukken. Als het echt tijd is dat ik met de kinderen naar school ga, heeft Elian alleen zijn hemd aan. Het lijkt best op een shirthemdje, dus dat vinden we niet zo erg. Elian wil absoluut niet in de auto stappen. Het lukt me niet om hem in mijn eentje in zijn autostoel te zetten. Martin komt me helpen en we moeten al onze krachten gebruiken om Elian in zijn stoel te zetten en zijn gordel vast te maken. De hele rit naar school huilt en schreeuwt hij en probeert hij zijn gordels los te maken. Door het hele gedoe zijn we nogal laat en moet ik ver bij school vandaan parkeren. Elian blijft boos kijkend ineengedoken op de achterbank zitten. Op mijn aanmaningen dat hij uit moet stappen, omdat we naar school moeten, reageert hij niet. Om hem toch zover te krijgen dat hij uitstapt, dreig ik: ‘Als je niet zelf uitstapt, mag je je jas niet mee.’ Daardoor stapt hij uit, maar hij gaat op de stoep liggen. Ik besluit hem te tillen. Tot aan zijn klas toe huilt en gilt hij. Alle ouders kijken wat er in vredesnaam met dat jongetje aan de hand is. Ik hoor ze denken: Wat doet ze dat kind aan? Nou, kón ik hem maar wat aandoen, het liefst dat T-shirtje … In de klas geef ik Elian aan zijn juf. Zij houdt hem stevig beet. Hij blijft gillen en huilen. Als ik wegloop huil ik ook, van binnen. Wat heeft onze zoon het toch moeilijk! ’s Middags hoor ik van juf dat Elian na een kwartiertje bijtrok. Hij heeft de hele dag zijn armen om elkaar gehouden, alsof hij zijn mouwen letterlijk miste.

Uitgever

Brevier

Lid sinds

15 jaar 9 maanden

Rol

Indrukwekkend relaas Trenke, Ik zag je aanmelding van dit topic op FB... Heel veel succes en ik denk dat Elian heel erg trots op je zal zijn en op zichzelf!!

Lid sinds

15 jaar 4 maanden

Rol

Wat een prachtig kijkje in de aanloop naar je boek! Vooral je openhartigheid vind ik mooi, ook richting de kritiek die je juist over die openhartigheid krijgt. Gefeliciteerd met je boek en hou ons op de hoogte wanneer het te verkrijgen is!

Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

Dank jullie wel, Marjet en Iris. Iris, ach ja, als je zo'n lang topic maakt, vergeet je wel eens iets. Ik heb de volgende zinnen toegevoegd: Het boek verschijnt waarschijnlijk eind februari. We zijn ook al ver met bedenken hoe we een boekpresentatie doen, maar daar zal ik over posten als het concreet is. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte als er concrete dingen te melden zijn.

Lid sinds

16 jaar 5 maanden

Rol

Wel of niet over je kinderen schrijven is voor veel ouders met 'interessante' kinderen een lastige afweging. Ik vind het heel stoer wat Trenke doet, omdat ik zie dat veel mensen de herkenning fijn vinden en waarderen. Delen met lotgenoten kan heel eng zijn, niet alle fora zijn goed beveiligd en samen praten in een praatgroep... dat is leuk, maar ik heb daar persoonlijk geen tijd voor. Voor een boek is altijd tijd. Waarom wilde ik dan niet over mijn kind schrijven, in de vorm van een column, als ik het bij Trenke zo waardeer? Dat komt doordat mijn Ki een behoorlijk eindje weg is, in autismeland. Taal is heel moeilijk voor hem en de meeste moeite heeft hij met het omzetten van zijn gevoelens in woorden. Tegelijkertijd is hij heel lief en heel kwetsbaar met een enorm groot gevoel voor rechtvaardigheid; een kind dat je zelfs niet per ongeluk zou willen kwetsen. Dus waar Trenke in kon schatten hoe haar zoon zou reageren en er later een goed gesprek met hem over kan hebben, mocht het eea wel problemen opleveren, is het bij ons veel moeilijker om de reactie in te schatten. Of het goede gesprek, nodig indien mama's acties niet worden gewaardeerd, er van kan komen is ook maar de vraag. Met die afwegingen kreeg ik het niet voor elkaar om volmondig 'ja' te zeggen tegen de column-vorm. Dat zou tegelijkertijd ook mijn oordeel over Trenkes werk kleuren, en dat wilde ik niet. Trenke heeft vervolgens heel actief nagedacht over een manier waarop we toch konden samenwerken en kwam uiteindelijk met een uitstekende oplossing. Ik bewaar mijn oorspronkelijke teksten wel, voor als er een dag komt waarop Ki wellicht wel goed kan praten en hij misschien zegt: 'Goed plan mama, laat maar aan andere mama's lezen.' Ik bewonder Trenkes aanpak, haar optimisme en haar doorzettingsvermogen en hoop dat haar boek de positieve bijdrage aan anderen zal leveren die ik verwacht.

Lid sinds

15 jaar 9 maanden

Rol

mooi deze aanvulling van jou, Ceridwen.

Lid sinds

15 jaar 5 maanden

Rol

Toen er bij mijn man Jongeren Alzheimer werd geconstateerd onstond er gelijk een boek in mijn hoofd. Toch heb ik er, om redenen van Zjors, vanaf gezien. De keerzijde van de medaille is echter dat ik alles over die ziekte wil lezen. Van iedereen! Het is zo dubbel. Ik wens je in ieder geval al het goede, Trenke.

Lid sinds

10 jaar 7 maanden

Rol

Mooie presentatie! Ik kijk echt al uit naar je boek. En dat wel of niet over je eigen kind schrijven... Tja, ik heb er uiteraard ook bij stilgestaan of het al dan niet een goede keuze was een boek over mijn zoon te schrijven. Je weet immers nooit zeker hoe hij daar later tegenover zal staan. Maar ik heb daar hetzelfde gevoel bij als jij. Ik verwacht wel dat hij het oké zal vinden. En nu - op zijn zes jaar - vindt hij het in ieder geval goed dat ik een boek over hem heb geschreven, want dat heb ik hem dus ook wel verteld. Nu ja, ik weet ook wel dat hij nog heel jong is om echt te beseffen wat dat betekent. Mijn uitgeverij had me gevraagd om zijn naam te gebruiken en een herkenbare foto van hem op de cover te zetten en dat heb ik dus geweigerd. Gelukkig hebben ze daar niet moeilijk over gedaan. En wat uitgeverij Houtekiet betreft: ze is in Antwerpen gelegen en ik woon zelf ook in Antwerpen, dus ik vind dat ik meer recht heb op die uitgeverij. (haha) Héél veel succes verder met je boek! Ik zal er zeker mee reclame voor maken hoor.

Lid sinds

16 jaar 2 maanden

Rol

Ja, daar is het boek! Ik ben heel blij voor je.

Lid sinds

14 jaar

Rol

Ik kan niet inschatten hoe het is of later zal zijn voor Elian dat er een boek over hem is geschreven. Maar als ik Trenke goed inschat, heeft ze hier heel zorgvuldig over nagedacht en het van alle kanten bekeken, gewikt en gewogen. Ik denk dat er heel veel ouders zijn die veel aan dit boek zullen hebben! Succes Trenke en ik houd je topic in de gaten!

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

Wat een verhaal, Trenke. En wat een doorzettingsvermogen heb je. Het is duidelijk dat het verhaal eruit moest. Heel veel succes.

Lid sinds

15 jaar 2 maanden

Rol

Leerzame presentatie, Trenke! En een leuke column ook! Heel veel succes met je boek en ik hoop dat veel mensen er iets aan gaan hebben!

Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

Bedankt voor de reacties! @Marjet, ik hoop dat je gelijk hebt. Natuurlijk ben ook ik bang dat hij het me in de toekomst kwalijk zal nemen dat ik dit boek geschreven heb. Ik zal altijd mijn uiterste best doen om hem mijn motieven duidelijk te maken. Hij weet in ieder geval donders goed hoeveel zijn papa en mama van hem houden. @Ceridwen, dank je wel voor je lieve woorden. Inderdaad, als Elian toch nog eens boos raakt, dan kan ik het hem waarschijnlijk wel uitleggen allemaal. @Pluisebol ja precies, ik denk dat veel mensen mijn verhaal (en dat van de anderen!) zullen willen lezen. @Eva, fijn dat jij ook wat zegt over je overwegingen, want daar was ik al benieuwd naar. En Brevier wilde dus ook een herkenbare foto, maar hij zei direct al dat hij verwachtte dat ik dat niet zou willen. En ik ben blij dat het Houtekiet niet is geworden, nu hoefde ik slechts naar Kampen en niet helemaal naar België! :) @Marria, och och och, ik was vergeten je te bedanken. Ik heb meteen een stukje over de proeflezers toegevoegd. Bedankt! :zoen: @Tja, dank je wel. Het is wel een zware bevalling geweest. @Ajstinad dank voor je compliment en ik hoop met je mee!

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

Weet je, eerlijk gezegd ervaar ik je topic ( deels, gelet op de omvang van het onderwerp 'ethische overwegingen') als een grote en logischerwijs voor jou belangrijke vraag. Ben ik integer bezig? Mijn bescheiden antwoord: Ja (met de ook bescheiden kanttekening dat ik en ook niemand anders daarover een oordeel zou mogen vellen), en zoals in een eerdere reactie aangegeven, volgens mij heb je er lang over nagedacht en heb je een weloverwogen beslissing genomen. Oprecht: Veel succes!

Lid sinds

12 jaar 10 maanden

Rol

Gefeliciteerd, Trenke! Ik vind het interessant om over je proces te lezen, en fijn dat je het zo uitgebreid hebt omschreven. Ik denk dat je er integer mee om bent gegaan, en dat veel mensen iets zullen hebben aan de ervaringen van jou en andere ouders.

Lid sinds

13 jaar 3 maanden

Rol

Weet je wat het eerste was wat me te binnenschoot toen ik je verhaal las? 'Het is een bijzonder kind'. De andere titels vond ik aardig lang. Wat de foto betreft, zag ik een jongen op de rug voor me die naar het water (zee/meer/vijver) staart. Ook heb ik je reacties op anderen gelezen. Kennelijk was het je bedoeling om iets te verduidelijken. Wat er over tien jaar is, kunnen we nu nog niet zeggen. Misschien hadden we beter dit niet kunnen doen en dat wel hadden moeten doen. Achteraf is het altijd makkelijk. Het punt is dat we nu leven en nu doen wat ons het beste lijkt. Je verhaal heeft me beziggehouden, dat merk je wel. Waarschijnlijk komt dit ook doordat ik er iets in herken. Hoe dan ook. Ik hoop dat je er mensen mee kunt helpen.

Lid sinds

14 jaar 11 maanden

Rol

Knap gedaan, Trenke! Ik denk dat je er ook een pak mensen mee helpt. Ik heb ook wel eens iets over mijn kinderen geschreven en hoezeer het ook op werkelijkheid gebaseerd was, de jongen in het verhaal werd toch een personage. Het verhaal was mijn versie van de feiten. Ik hoop dat mijn kinderen het later leuk vinden om te lezen hoe het was, of hoe het een keer niet zo lekker liep.

Lid sinds

15 jaar 4 maanden

Rol

(Nogmaals) gefeliciteerd, Trenke! Ik ben blij dat ik je heb kunnen helpen bij het vinden van een uitgever. Mijn boekpresentatie lijkt inderdaad verdwenen te zijn :confused:. Erg jammer...

Lid sinds

15 jaar 3 maanden

Rol

Gefeliciteerd! Ja, het is een zeer open boek geworden (ik ken de inhoud ook) en het is ontroerend. Ik ken zelf de stugheid van sommige instanties (heb ik weer) naar je kind toe. Trenke heeft er echt integer over geschreven en het is een onderwerp om over na te denken.

Lid sinds

15 jaar

Rol

Gefeliciteerd met de uitgave, Trenke. Moeilijke afwegingen heb je moeten maken. Dat dat niet altijd makkelijk zal zijin geweest, begrijp ik heel goed.

Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

@Angus @Judy @Mara @sabarinde dank jullie wel! (@sabarinde, leuk om je hier te zien! :)) @Tja de titel is lang (en ook nog niet 100% definitief), maar het tweede deel komt als een soort ondertitel. "De bijzondere wereld van Elian" groot, als hoofdtitel zeg maar, en dan daaronder, in een kleiner lettertype: "en andere autistische kinderen". Ik ben daar zelf zo wel tevreden mee. Wat de foto/het ontwerp betreft wacht ik nu maar af waar de ontwerper mee komt. Ik heb in ieder geval de indruk dat ik het kan zeggen als ik het er echt niet mee eens ben. @dar a luz in dit boek is Elian geen personage, het zijn allemaal waargebeurde verhaaltjes. Er is echt helemaal niets verzonnen. @sureya dank je wel en nogmaals mijn dank voor het vertrouwen in het verhaal en het doorsturen naar de uitgever. :) Je zou Dries kunnen vragen je presentatie over te zetten? O wacht, er was eens een topic over, als je dat wilde moest je dat vóór een bepaalde datum aanvragen, geloof ik. Dries heeft nog enkele boekpresentaties zelf overgezet, als hij ze leerzaam vond. Mijn eerste bundel staat ook bij de presentaties, omdat ik daar, hm, ook zo'n lang verhaal van gemaakt had. :O :) Inmiddels is er iets meer informatie over de boekpresentatie (ik zet het ook in de beginpost). Die gaat namelijk plaatsvinden op een reguliere school, Elians oude school en de huidige school van Marie en Rowan. Het wordt wat anders dan de meeste andere presentaties. Ik ga namelijk een lezing van ongeveer een half uur houden over autisme, theorie versus praktijk, met enkele tips voor ouders/leerkrachten. Aansluitend zal de presentatie zijn. Hoe dat precies zal gaan weten we nog niet, maar ongetwijfeld zal ik iets over de totstandkoming zeggen en/of zal de uitgever iets zeggen en wordt het boek aan iemand overhandigd. De lezing, koffie/thee en koek zullen gratis zijn en een boek kopen is natuurlijk niet verplicht. We gaan proberen grote bekendheid hieraan te geven. Mensen die willen komen zullen zich dan dus ook moeten opgeven middels een mailtje, anders hebben we geen flauw idee hoeveel mensen er komen.

Lid sinds

17 jaar 7 maanden

Rol

Zit er geen risico in dat je boek straks blijft 'hangen' in het christelijke verkoopgebied? Ik hoor andere schrijvers die bij christelijke uitgevers zitten daar vaak over klagen, dat dat toch twee gescheiden circuits blijven, ondanks alle moeite die ze doen. En het fonds waar Brevier nu mee bezig is, is echt in die hoek gesitueerd, dacht ik te zien. Levert hij wel via CB en Bol en zo? Anderzijds verkoopt alles wat in de christelijke boekhandel ligt in die doelgroep wel goed omdat het toch een 'goedkeuringsstempeltje' heeft.

Lid sinds

10 jaar 7 maanden

Rol

Trenke, die boekpresentatie, is dat iets wat sowieso voor elk boek gebeurt bij jullie (jullie = Nederland). Hier blijkt dat niet zo standaard te zijn. Bij mij is er in ieder geval ook geen sprake van een boekpresentatie. Maar ik sta dan weer wel op de Boekenbeurs in Antwerp Expo voor een interview + signeersessie! Daar ben ik uiteraard heel tevreden mee.

Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

Dat klopt, Zjors, dat zijn huidige boeken vooral op het gebied van religie zijn. Maar ja, het is echt een reguliere uitgever, alles wordt via Bol en CB geleverd. Sterker nog, de boekpresentatie gaat dus op een school komen. Ik dacht dan dat de uitgever zelf boeken mee zou nemen om te verkopen, maar hij doet dat niet, hij huurt een boekhandelaar in, die daar komt staan met natuurlijk veel van mijn boeken, maar ook andere boeken op het gebied van autisme. Verder doet deze uitgever iets wat Leonon Media niet deed: mijn boek wordt namelijk door een vertegenwoordiger bij boekwinkels gepresenteerd. Dat is dus meer dan mijn boek alleen maar in een digitaal blaadje zetten en dat naar de boekhandels sturen, wat zo ongeveer met mijn trouwcolumns is gebeurd. Daarbij heb ik zelf een hele lijst aangeleverd met betrekking tot de promotie. O ja, daar heb ik nog niets over in het topic staan. En het is al zo lang! Maar ik zal er een stukje over toevoegen. En de uitgever wil dus twee kanten van de boekenmarkt aansnijden: de christelijke kant en een psychologische kant. Qua psychologie wil hij zich vooral op autisme richten. Hij gaat waarschijnlijk de rechten verwerven van een ander, buitenlands, boekje over Asperger. Mijn boek komt dan dus niet ineens "alleen" te staan in zijn fonds. Stuk over de boekpromotie toegevoegd

Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

@Eva, boekpresentaties zijn niet standaard, maar gebeuren wel vaak, zeker als het een eerste boek betreft. Zoiets genereert veel aandacht. Zo'n interview en signeersessie is wel vergelijkbaar. Hoe een presentatie gebeurt, verschilt per boek, uitgever en schrijver. Ik zou zo zeggen, lees eens wat boekpresentaties hier, als er een presentatie is (geweest) staat er meestal iets over in het topic.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

Gefeliciteerd, Trenke! Wat een mooie, openhartige boekpresentatie. Mijn eerste indruk is dat jullie een stel integere, goede ouders zijn van een pracht van een kind. Het fragment was pakkend. Heel veel succes met de lancering van dit boek!

Lid sinds

12 jaar 3 maanden

Rol

Gefeliciteerd, Trenke. Maar vanwaar de keuze om Elians tweede naam te gebruiken om hem wat meer privacy te gunnen, terwijl je de boekpresentatie op zijn oude (en zijn broer/zus huidige) school doet? Dan wordt het voor (een groot deel van) de omgeving toch alsnog 1+1 (en voor toekomstige werkgevers dan alsnog vrij makkelijk bij elkaar te puzzelen, indien gewenst)? Enkel een vraag uit interesse.

Lid sinds

12 jaar 6 maanden

Rol

Gefeliciteerd, ik vind het een hele prestatie. Zo goed dat het je lukt om te verwoorden wat jullie dagelijks meemaken. Respect ;) .

Lid sinds

10 jaar

Rol

Wat een boekpresentatie, Trenke. Heel mooi! En gefeliciteerd. Ik zou van de titel alleen 'De bijzondere wereld van Elian en andere kinderen' gemaakt hebben. I.v.m. de lengte van de titel en dat 'de bijzondere wereld' al zoveel zegt en dat 'autistische' voor altijd blijft staan.

Lid sinds

14 jaar 9 maanden

Rol

@Schrijfwijf @Mijre Gidet @Lila @Peetrebel bedankt!
Maar vanwaar de keuze om Elians tweede naam te gebruiken om hem wat meer privacy te gunnen, terwijl je de boekpresentatie op zijn oude (en zijn broer/zus huidige) school doet? Dan wordt het voor (een groot deel van) de omgeving toch alsnog 1+1 (en voor toekomstige werkgevers dan alsnog vrij makkelijk bij elkaar te puzzelen, indien gewenst)? Enkel een vraag uit interesse.
Natuurlijk mag je die vraag stellen. Mensen die mij kennen én Elian kennen, weten natuurlijk zijn roepnaam en dat het om hem gaat. Dat is echter maar een kleine groep mensen. Mensen die mij zien bij de boekpresentatie zullen niet meteen weten wat Elians roepnaam is, dat kunnen ze niet aan mijn neus aflezen. :P Voor toekomstige werkgevers is het niks makkelijker bijeen te puzzelen dat Elian mijn zoon is, doordat ik de presentatie op zijn oude school houd. Sowieso zal ik niets zeggen over dat het zijn oude school is, maar dan nog, dan weten mensen zijn naam toch niet? En een toekomstige werkgever zal alleen op zijn naam kunnen googlen en dan vindt hij dus niets. Daarbij is het ook nog eens zo dat Elian op zijn allervroegst pas over negen jaar een baan zou kunnen krijgen, want hij is nog maar zeven. Dan ligt mijn boek weliswaar in boekenkasten (mag ik hopen :)) maar is het natuurlijk niet meer te bestellen! Tenzij het een super megabestseller wordt die maar blijft verkopen, maar ik denk dat we die mogelijkheid wel kunnen schrappen ;) (en in het onwaarschijnlijke geval dat dat toch zo is, dan hebben kennelijk echt heel veel mensen iets aan het boek :D). @Peetrebel De titel is eigenlijk opgedeeld in een hoofdtitel ("De bijzondere wereld van Elian") en een soort ondertitel ("en andere autistische kinderen"). Bijzonder zegt wel iets over Elian, maar niet over wat er met hem aan de hand is. Vandaar dat ik autistisch er toch bij had gezet. Dat het voor altijd blijft staan is geen probleem, het boek gaat alleen maar over autisme, dus dat is helder. Desalniettemin kan het best zijn dat de titel nog (wat) verandert, hoor. Eerst dacht ik aan: "De bijzondere wereld van Elian en anderen" maar dat voelde niet helemaal goed.

Lid sinds

12 jaar

Rol

Gefeliciteerd met je boek, Trenke! Je bent een doorzetter en ik hoop dat dit boek andere mensen kan helpen. Ik moet alleen wel zeggen dat ik de mening van Zjors deel. Als mijn ouders toen ik die leeftijd had een boek over mij zouden hebben geschreven, zou ik daar later wel kwaad om zijn geworden (oké, ik heb geen 'gedragsstoornissen', dus dat is misschien niet te vergelijken, maar toch), om de simpele reden dat een kind van die leeftijd het manuscript nog niet kan lezen en niet kan aangeven wat wel/niet mag. Ik zou dan hebben gewild dat mijn ouders hadden gewacht tot ik had kunnen meebeslissen. Ik zou al helemaal niet blij zijn als een toekomstige werkgever dat boek zou googelen en een samenvatting te zien kreeg waar ik herkenbaar in voorkwam.