Lid sinds

5 maanden 2 weken

Rol

Storm In Mijn Hoofd - Therapiedagboek van een Bosniëveteraan

Mijn naam is Duncan van der Velden, ik ben veteraan. In de jaren '90 ben ik als beroepsmilitair meerdere malen uitgezonden naar Bosnië. Ik ben daar tijdens mijn laatste missie gewond geraakt, en na jaren van aanmodderen werd ik afgekeurd voor dienst omdat de pijn van mijn verwonding maar niet weg wilde gaan. Uiteindelijk werden mijn klachten zelfs zo erg dat ik in een rolstoel kwam en volledig werd afgekeurd. Pas meer dan twintig jaar later bleek dat mijn klachten voor een groot deel psychologisch waren, en ik ging in therapie. Tijdens mijn behandeling in een gespecialiseerde TopGGZ-kliniek, waarbij het leeuwendeel bestond uit EMDR-therapie en fysiotherapie, heb ik op aanraden van mijn psycholoog een dagboek bijgehouden. Dat hielp mij bij het verwerkingsproces, maar ik ontdekte ook dat schrijven me best goed af ging. Na het beëindigen van mijn therapie bleek dat ik meer dan 200 pagina's aan dagboekverslagen bij elkaar had geschreven. Toen heb ik besloten mijn verslagen te bundelen, een voorwoord, inleiding en nawoord toe te voegen, en het geheel uit te geven als 'Storm In Mijn Hoofd' bij Uitgeverij Boekscout.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Duncan van der Velden werd als beroepsmilitair in de jaren '90 meerdere malen uitgezonden naar de bloedige burgeroorlog in Bosnië-Herzegovina. De moeilijke tijd die hij daar had, de verschrikkingen waarvan hij getuige was geweest en het gevoel van totale onmacht kon hij bij terugkomst in Nederland maar moeilijk een plek geven, met jarenlange fysieke problemen tot gevolg. Maar het duurde nog langer voordat het besef kwam dat zijn problemen niet alleen lichamelijk waren, maar veel meer psychologisch. Uiteindelijk kreeg hij meer dan twintig jaar later de hulp die hij zo hard nodig had. ’Storm in mijn hoofd’ bundelt de dagboekverslagen die hij tijdens zijn behandeling schreef over zijn therapiesessies, en geven een persoonlijk en intiem inzicht in het verwerken van meervoudig psychosomatisch trauma met EMDR.

Fragment

Ik liet me voor de zóveelste keer naar een specialist doorverwijzen - in dit geval de militaire revalidatiearts in Doorn, op advies van mijn maatschappelijk werker van het Veteranenloket. Ook deze arts kon echter, net als al haar voorgangers, niets voor me betekenen. Maar anders dan alle dokters die ik eerder had gezien had ze wel een goede suggestie voor me. Ze verwees me door naar de Altrecht-kliniek Psychosomatiek Eikenboom in Zeist, een TopGGZ-instelling. Hoewel ik toen nog steeds niet het idee had dat er iets anders aan de hand was dan een medische aandoening, ging ik in mijn wanhoop akkoord.
Op weg naar huis sloeg de twijfel toe. Een GGZ-kliniek? Ik ben toch niet gek? Maar de arts had gezegd dat ze daar gespecialiseerd waren in mensen zoals ik. Ik had een folder meegekregen, en toen ik me had ingelezen op de kliniek, hun doelgroep en hun behandelmethoden, begon ik te vermoeden dat er misschien toch wel meer aan de hand zou kunnen zijn dan alleen die verrekte pijn en spasmen in mijn kuit.

Het intakegesprek in juni 2017 bevestigde dat vermoeden volledig. Ik heb op die dag verschillende gesprekken gevoerd, maar toen het hoofd van de afdeling aanschoof nam hij het gesprek over, en hij wist binnen vijf minuten dwars door al mijn muren heen te breken.

"Het valt me op dat telkens als wij een onderwerp aansnijden dat jou emotioneel raakt, je been harder gaat trillen", zei hij.
"Zie je wel, dat dacht ik ook al!" beaamde Léanne, en ik begon langzaam in te zien dat ze wel eens gelijk konden hebben.
"Jij bent een vechter", zei hij.
Ja, hallo, ik ben militair in hart en nieren! Niet zeuren, maar doorgaan!
"Precies" zei hij. "Jij hebt nooit geleerd dat het oké is om af en toe te stoppen met vechten."
En toen brak ik volledig.

In januari 2018 begon mijn therapie.

Uitgever

Boekscout

ISBN

9789464502534

Bladzijden

216