Lid sinds

9 jaar 7 maanden

Rol

Lonneke Lodder - Het leven is te kort om op kantoor te zitten

Ik schreef hier een paar jaar geleden mee op het forum, toen ik het verhalen schrijven had (her)ontdekt. En nu is mijn eerste boek net verschenen. Alleen is het zomaar per ongeluk non-fictie geworden. Ik gooide mijn leven de afgelopen jaren op de schop en blogde sinds 2015 over die transitie. Al vrij snel kwam ik op het idee om er een boek van te maken, in de hoop dat ik er andere mensen mee zou inspireren. Maar ik kon me er maar moeilijk toe zetten. Ik vond het zo'n groot project. En ik miste een stok achter de deur. Het lot was me gunstig gezind. Een vriendin van me sprak met een vriendin van haar die op dat moment tijdelijk als marketeer bij een uitgeverij werkte. Het gesprek kwam op mij en vriendin liet vallen dat ik bezig was met een boek (dat was nauwelijks waar, want ik was nog niet verder dan enkele gefrustreerde pogingen tot het schrijven van een inleiding en een hoofdstukopzet). De marketeer zei dat de uitgever op zoek was naar dit type boeken en ze nodigde me (via die vriendin) uit om een pitch te schrijven. Die schreef ik en die kwam op het bureau van de uitgever terecht. Uitgever en ik hadden een gesprek en vrij snel daarna een deal. En toen had ik me opeens contractueel vastgelegd om in vijf maanden tijd 70.000 woorden op te leveren. Zo'n deadline werkt bij mij. Hoewel het schrijfproces heus niet altijd over rozen ging. Ik zweette peentjes als ik dacht vast te zitten en vroeg me om de haverklap af wie hier nou op zat te wachten. Het lot van in alle eenzaamheid een boek schrijven (ik had geen proeflezers). En misschien wel van iedere schrijver. Ik besef dat dit een heel ander verhaal is dan eindeloos leuren met een manuscript langs verschillende uitgevers. Mijn blog heeft zeker een rol gespeeld. Ten eerste heeft de uitgever daar zitten lezen en stelde ze vast dat ik kon schrijven en ten tweede vond ze het bereik van mijn blog (marketingtechnisch) interessant. Tot slot denk ik dat mijn verhaal past bij deze tijdgeest. En misschien is het als non-fictie debutant ook wel makkelijker om een uitgever te vinden dan wanneer je fictie schrijft.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Durf andere keuzes te maken, ook als je een angsthaas bent ‘Inmiddels woon ik niet meer in Amsterdam. Ik ben verhuisd naar het Noord-Spaanse platteland. Ik woon in een geel huis halverwege een berg in de provincie Asturië. Zonder vast contract, pensioenopbouw of überhaupt nog een regelmatig inkomen. - Totaal onverantwoord.’ Doordeweeks werk je, zit je op kantoor, ren je van afspraak naar afspraak. En zelfs in het weekend sta je nog regelmatig stand by en check je je mail. Soms vraag je je weleens af hoe het zo gekomen is. Zomaar alles opgeven om te gaan doen wat je het liefste doet? Dat zou met een huis, gezin, de hypotheek, je carrière, pensioen en een mooi salaris wel heel onverstandig zijn. Zo dacht Lonneke Lodder er ook over. Maar stapje voor stapje overwon ze de verlammende angst om zekerheden in het leven los te laten. Ze liet haar carrière voor wat die was, verkocht haar duurbetaalde appartement en vertrok. Dit boek is voor alle mensen die denken: zoiets zou ik ook best willen, maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Maar het kan wel. Dat bewijst niet alleen het verhaal van Lonneke, maar ook dat van twaalf andere mensen die – ieder op hun eigen manier – het roer omgooiden in hun leven. Het kán, als je er iets voor wilt doen en iets voor wilt laten.

Fragment

Inleiding Wat als ik val? Maar wat als je vliegt? Deze tegeltjesspreuk hing al een tijdje aan de muur van de open flexruimte waar mijn team huisde. Ik had hem er zelf opgehangen, maar ik geloofde er geen hol van. Wat als ik vlieg? Zou Icarus dat ook gedacht hebben, toen hij vanaf een rots te pletter stortte? Ik werkte op dat moment bij de gemeente Amsterdam aan een behoorlijk uitdagend traject. De grootste reorganisatie uit de gemeentelijke geschiedenis, noemden we het. De hele organisatie van ongeveer veertienduizend medewerkers ging op de schop. Nieuwe structuur, afdelingen die werden samengevoegd, functies die verdwenen. Niet iedereen was zeker van zijn baan, want het was tegelijkertijd een bezuinigingsoperatie. Ik zat als communicatieadviseur in het team dat deze impopulaire klus mocht klaren. En dat deden we op behoorlijk onconventionele wijze. Het was allesbehalve saai. En toch ontstond daar bij mij het plan om de kantoordeuren achter me dicht te trekken. Om te gaan doen wat ik het liefste deed. Wat dat was, wist ik nog niet precies. Maar het was iets met buiten, iets met de natuur, iets met fysiek bezig zijn. En iets met schrijven. Het sluimerde al een hele tijd. Een onbestemd gevoel dat ik op het verkeerde spoor zat. Het was overigens een keurig spoor. Ik had een academische titel op mijn naam staan en iets dat leek op een carrière. Ik was in het bezit van een vast contract, ontving een prima salaris, werkte maar vier dagen per week en ik kon elke dag op de fiets naar mijn werk. Verder had ik eindelijk een mooi, ruim appartement bemachtigd in een opkomende wijk in Amsterdam. Met een flinke hypotheek. Het leek me heel onverstandig om dat allemaal op te geven voor een vage droom zonder verdienmodel. Ik was nooit een heel optimistisch mens geweest. Zelf noemde ik het liever realistisch in plaats van pessimistisch. Ik was mevrouw Beren-op-de-Weg. Daar was ik een kei in, in beren vinden. Bedenken hoe een plan mis kon gaan. Hoe we risico’s konden vermijden. Ik stond met beide benen op de grond en vertrouwde meer op mijn ratio dan op mijn emotie. Laat staan op zoiets vaags als intuïtie. Het zou wel heel dom zijn om niet gewoon tevreden te zijn met wat ik had. Een prima baan waar je niet vies van werd, met vrijheden, verantwoordelijkheden en een carrièreperspectief. En toch hing ik zelf die spreuk aan de muur. Wat als je vliegt?Ik heb anderhalf jaar in dat team gewerkt. Daarna nam ik een sabbatical en liep naar Santiago de Compostella. Toen ik thuiskwam, besloot ik dat het leven te kort was om op kantoor te zitten. Inmiddels woon ik niet meer in Amsterdam. Ik ben verhuisd naar het Noord-Spaanse platteland. Ik woon in een geel huis halverwege een berg in de provincie Asturië. Zonder vast contract, pensioenopbouw of überhaupt nog een regelmatig inkomen. Totaal onverantwoord. Tussen mijn sabbatical en mijn emigratie zat drie jaar. Ik ben niet over één nacht ijs gegaan. Over de weg die ik heb afgelegd gaat dit boek. Om te laten zien dat het mogelijk is om hele andere keuzes te maken, ook als je een angsthaas bent die zich het liefste vastklampt aan alle zekerheden die het leven ogenschijnlijk te bieden heeft. (...) Niet iedereen heeft de wens om zijn leven zo drastisch om te gooien als ik heb gedaan. Dat hoeft ook helemaal niet. Misschien droom je wel van een dag minder werken, zodat je meer tijd hebt voor je kinderen. Of wil je wel heel graag iets met je handen gaan doen, maar denk je dat je daar geen talent voor hebt en veel te weinig gaat verdienen om van te leven. Wellicht wil je eigenlijk wel voor jezelf beginnen, maar durf je de zekerheden van een vast contract niet los te laten. Bij bijna iedereen kriebelt het weleens. Bijna iedereen vraagt zich weleens af of het leven dat hij leidt genoeg voldoening geeft. Of hij het grootste deel van de dag bezig is met iets dat hij graag doet. Of misschien heb je al een tijd lang een stille wens, maar denk je dat het niet kan. Ik hoop dat je na het lezen van dit boek denkt: hmm, misschien kan het wél. Misschien moet ik het gewoon eens gaan proberen. Het kan ook dat je denkt: zo, dat was even fijn wegdromen. Nu weer terug naar de realiteit. Want wat die Lonneke heeft gedaan, dat was natuurlijk wel heel onverstandig.

Uitgever

Karakter Uitgevers

ISBN

9789045218946

Bladzijden

240

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

Gefeliciteerd, Rasa.
Alleen is het zomaar per ongeluk non-fictie geworden.
:D

Lid sinds

10 jaar

Rol

Het lijkt mij een interessant boek zeg! Dat je niet hebt hoeven leuren, daar hoef je je toch niet voor te verontschuldigen lijkt me ;) Heerlijk juist. Ik ga eens even vragen of-ie hier binnenkort in de plaatselijke boekwinkel te vinden is :D

Lid sinds

3 jaar 2 maanden

Rol

Hi Rasa, Komt goed over. Realistisch. Geeft het gevoel ‘Hier kan ik wat aan hebben’. En dan kopen de mensen. Gefeliciteerd met je prestatie !

Lid sinds

9 jaar 7 maanden

Rol

Dankjulliewel alle drie, leuk om te lezen!