Lid sinds

14 jaar 10 maanden

Rol

Leegland

Hoi allemaal. Ik ben hier al dertien jaar lid, zag ik net, maar de laatste jaren kom ik niet zo vaak meer langs op dit forum, vooral omdat ik al mijn tijd nodig heb voor het schrijven voor mijn werk en daarnaast voor mezelf. Dus ik hoop dat mijn presentatie mag blijven staan. Ik hoop het wel, want dit is wel de plek waar het voor mij allemaal is begonnen dertien jaar geleden.

Ik ben begonnen met Leegland tijdens de schrijfmarathon van Zinniger Zinnen in 2015. Een marathon die velen van jullie ook kennen volgens mij. Na zeer fijne en positieve feedback bleef het verhaal (voor de helft geschreven) liggen, omdat ik werd gevraagd mee te schrijven aan mijn andere roman, Ren, Janina, ren! Dat verhaal was urgenter, omdat het ging over een oude dame van ver in de tachtig.

Hoe dan ook, zo tegen 2016 pakte ik van tijd tot tijd Leegland weer op. Steeds bleef ik halverwege steken. Ik heb een druk bestaan als freelance tekstschrijver, dus Leegland moest vaak wachten tot het weekend of tot de schrijfweken van Inge de Bie in Frankrijk. Dan tikte ik weer als een dolle om de volgende keer alles weer te wissen. Ik ben zelfs nog naar de Schrijversvakschool in Amsterdam geweest voor een romancursus van zeven zaterdagen, zonder veel resultaat.

In de loop van 2018 kwam er eindelijk schot in de zaak. Mijn probleem was niet alleen dat ik het erg druk had, maar vooral dat ik niet goed wist hoe ik mijn personages over het dode punt in het midden van het verhaal heen moest krijgen. Ik had ze samen laten ontsnappen aan de verschrikkingen van de dictatuur en weer wreed uit elkaar gerukt, maar hoe dan verder en waarom? Van Senna wist ik precies wie ze was en wat ze wilde, maar Julius wilde maar niet uit de verf komen. En dan was er ook nog het zusje van Julius, dat zo lastig was dat ik zelfs een versie zonder haar schreef.

Ik verzon op een gegeven moment zulke extreme plotlijnen dat ik er zelf niet meer uit kwam. Less is more, hield ik me voor en ik ben gaan snoeien tot er een heldere lijn tevoorschijn kwam. En opeens ging het stromen en schreef ik het boek zomaar af. Ik liet het aan een paar proeflezers lezen (drie lezers en Saskia Maaskant) en na weer twee herschrijfrondes was het verhaal in maart van dit jaar klaar.

Ik had op dat moment ook al een uitgever die het manuscript wilde lezen. Anton Scheepstra van Passage had ik leren kennen doordat hij een boek uitgaf dat ik in opdracht had geschreven: Van Meester tot Master. En hij vroeg me steeds wat ik nog meer in huis had. Dus mailde ik hem het manuscript toe op 15 maart, net een week in de lockdown.

Eind mei een mail: hij wilde het graag uitgeven. Door corona had het allemaal wat langer geduurd voor hij een beslissing kon nemen, maar hij vond het een erg spannend boek. Ik sprong natuurlijk een gat in de lucht. Want dit is het eerste boek dat ik helemaal op eigen kracht heb geschreven en na vijf jaar is het me heel dierbaar geworden.

Ik liet het nog een keer lezen aan een paar zeer strenge proeflezers (Inge de Bie en Leander de Goede) en na weer een herschrijfronde, leverde ik het net voor de zomervakantie weer bij Anton in.

En nu wacht ik dus op de laatste correctieronde van Passage. Ondertussen zijn we al volop coronaproof promotieactiviteiten aan het ontwikkelen, zoals een website en een boektrailer.Op 23 oktober doen we een coronaproof presentatie, geen idee nog hoe en wat, maar dat komt. Ik hoop dat Leegland een mooi lezerspubliek zal bereiken

Hoe kom ik dan weer hier terecht? Ik heb vandaag mijn boektrailer online gezet en bedacht opeens dat ik hier nog niets heb verteld en dat ik dat toch wel graag wil. Ik weet niet hoeveel leden hier nog zijn die ik van vroeger ken (toen ik mezelf nog Jeanne Thamar noemde), maar ik wil mijn ervaring met Leegland graag met jullie delen.

Voor wie het leuk vindt: mijn boektrailer is te vinden op youtube: https://www.youtube.com/watch?v=4YZDf1_PXLM&t=8s

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Wat blijft er over van Nederland als de dijken breken en het land overstroomt? Wat blijft er over van Nederland als na oorlog, ziekte en geweld een militaire dictatuur aan de macht komt? In de Republiek Nieuw-Nederland is niemand te vertrouwen. De elite schuilt achter de hekken van hun enclaves. Buiten de muren is het ieder voor zich. En wie de wet breekt, wordt verbannen naar Fort Zwolle en komt nooit meer thuis.

Senna, een veroordeelde soldate, en Julius, de zoon van een gewetenloze arts, leggen zich niet bij hun lot neer. Op de vlucht voor hun achtervolgers trekken ze naar het noorden in de hoop op een leven in vrijheid. Maar is er nog leven in Leegland? Of heeft het water er vrij spel en is hun reis gedoemd te mislukken?

Fragment

Proloog

Het jongetje ademde meteen. Perfect gevormde roze vingertjes klemden om Walters pink. Even had het gehuild, direct nadat de navelstreng was doorgeknipt, maar nu lag het kind rustig in Cecilia’s armen.
‘Kijk nou toch. Die vingertjes, die oortjes, hij is perfect.’ Ze trok het kind dicht tegen zich aan. ‘Wat ruikt hij lekker. Ons kind, Walter, eindelijk.’ Haar ogen straalden.
‘Alsjeblieft…’
‘Ik wil hem houden.’ Ze kuste het rossige donshaar.
Hij wilde dat hij kon toegeven, dat hij haar kon geruststellen.
‘Zeg nou wat.’
‘Wat moet ik zeggen? De Republiek …’
‘Rot op met je Republiek. Hij is van mij.’
‘Nee, je weet toch…’
‘Ik wil het niet horen.’
‘Wie weet kunnen we ooit samen …’ Hij streek over haar bezwete haren.
‘Lieg niet.’
‘Dokter Rademaker?’ Zijn assistent stond in de deuropening. ‘Kan ik het subject meenemen?’
Haastig stond Walter op. ‘Ja, breng hem naar het lab. Ik kom zo.’
‘Nee, alsjeblieft.’ Cecilia hield de baby zo stijf vast dat hij begon te huilen.
Ondanks het zweet op haar gezicht, de wallen onder haar ogen en haar sluike piekharen was ze mooier dan ooit. En gevaarlijker. Walter streek de plooien van zijn smoezelige laboratoriumjas glad. Als hij aan haar smeekbedes toegaf, was alles verloren. Had hij dat voor haar over? Voor dit kind? Nee, hij moest doorzetten. Voor zijn reputatie en de toekomst van de Republiek. Hij gaf zijn assistent een seintje.
‘Beloof me dat je hem geen pijn zult doen, alsjeblieft.’ Ze schermde de baby af met haar lichaam.
‘Dit kind is eigendom van de Republiek,’ snauwde hij. ‘Maak het niet moeilijker dan het is.’ Hij gaf zijn assistent een teken dat hij moest opschieten. Haastig stak de man zijn handen uit naar de baby, maar Cecilia drukte het nog steviger tegen haar borst.
‘Ik maak hem liever dood dan dat ik hem aan jou geef,’ fluisterde ze en ze greep de wriemelende baby bij zijn beide voetjes, zwaaide ze hem hoog boven de gladde tegels heen en weer en liet hem los. Op dat moment dook de assistent naar voren, ving het kind op en schreeuwde iets naar de twee wachtposten in de gang. Meteen kwamen ze binnen, grepen Cecilia onder haar oksels en namen haar mee, de kraamkamer uit, terug naar de Vrouwentoren.
Terwijl haar gegil wegstierf, staarde Walter naar de baby in de armen van zijn assistent. Een perfect, voldragen jongetje. Het eerste kind dat was blijven leven na zoveel miskramen en doodgeboren kinderen. Eindelijk had hij succes. Eindelijk kon hij die verschrikkelijke fout herstellen. Waarom voelde hij zich dan zo ellendig? Op dat moment keek het kind hem aan. Niet met de vage, omfloerste blik van een pasgeborene, maar zo krachtig en dwingend dat Walter achteruit wankelde, struikelde en zijn hoofd pijnlijk tegen een metalen stellingkast stootte. ‘Neem hem mee,’ gromde hij.

Uren later zat Walter in zijn kantoor voor zich uit te staren. Zijn slaap klopte pijnlijk. Hij legde zijn vulpen neer en stopte zijn rapport voor president Martens in een envelop. De woorden brandden in zijn brein: ‘Project in volgende fase. Eerste subject gezond. Testen gestart. Prognose positief.’ Als alles naar wens verliep, kwam er een einde aan deze nachtmerrie en was hun geheim veilig.
Twee deuren verderop waren zijn assistenten begonnen met de eerste testen. Hij zou erbij moeten zijn om toe te zien of ze de juiste procedures gebruikten. Maar hij kon het niet. Niet met dit kind. Hij haalde een zwart notitieboek uit zijn lade. Met trillende hand schreef hij de naam van zijn zoon op de eerste pagina: subject J52A.

Uitgever

Uitgeverij Passage

ISBN

9789054523888

Bladzijden

250

Lid sinds

16 jaar 4 maanden

Rol

Dag Marjan, ik vind het zo mooi om te zien dat je nu zo ver bent: toe aan de presentatie. Ik mocht de eerste versie meelezen bij de ZZ marathon en die vond ik erg mooi. Deze wrede, beklemmende scene had je toen nog niet geschreven. Het maakt me des te nieuwsgieriger naar het eindproduct. Heel veel succes! 

Lid sinds

14 jaar 10 maanden

Rol

Ja, dat weet ik nog. En ook hoe jullie op een gegeven moment mij vroegen om bepaalde personages vooral te sparen! Die marathon was zo'n fijne ervaring: daardoor is dit verhaal geboren en nu eindelijk klaar. Dankjewel!

Lid sinds

14 jaar 6 maanden

Rol

Wat een geweldig spannend stuk! Heel erg gefeliciteerd met Leegland, ik ga het boek snel lezen.

Lid sinds

14 jaar 10 maanden

Rol

Dankjewel Sjee! Nog even geduld oefenen tot 23 oktober! Kan zelf ook niet wachten eigenlijk.

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

Hij wilde dat hij kon toegeven, dat hij haar kon geruststellen.

Ik zou bij de tweede dat de komma eveneens weglaten. 

Verder merk ik dat de beletseltekens soms wel en soms niet met spatie gescheiden zijn van de zin. Ik zie geen systematiek. 

Inhoudelijk: boeiende thematiek, klimaatopwarming. Ik heb wel wat moeite met de uitwerking ervan. Behalve overstroming ook oorlog en ziekte, en dan nog een militaire dictatuur met een soort kinderprogramma. Voelt toch wat als een brug te ver.

Qua schrijfstijl en spanning verder dik in orde. Gefeliciteerd met je publicatie. 

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

Beste Marjan,

Gefeliciteerd met je aangrijpende boek Leegland en ik wens je alvast een geslaagde boekpresentatie toe. Je schrijft dat je het verschillende proeflezers hebt laten lezen. Wat ik graag wil weten, gaf jij je proeflezers een 'opdracht' mee? Bijvoorbeeld, het verzoek specifiek ergens op te letten, of misschien zelfs een formulier met gerichte vragen over de leeservaring? Wanneer is iemand een goede proeflezer van je manuscript volgens jou?

Geniet ervan 23 oktober! 

Lid sinds

14 jaar 10 maanden

Rol

Dankjewel Paul. Ja, ach, teveel: dat past wel bij mij. Ik gebruik bij het koken ook altijd veel ingredienten en zo schrijf ik ook. Ik heb heel veel elementen in Leegland uiteindelijk toch geschrapt. Wat ik in het filmpje laat zien is het verleden en het verhaal gaat over hoe mensen in de toekomst daaronder lijden. Als je het zo opsomt lijkt het inderdaad veel, maar ik hoop dat het in het verhaal niet zo overkomt.

Qua tekens en spelling kan ik alleen maar zeggen dat ik mijn best doe, maar dat er inmiddels ook een corrector doorheen is gegaan! En dat is maar goed ook.

Lid sinds

14 jaar 10 maanden

Rol

Ja, ik heb verschillende proeflezers uitgezocht: een paar lezers en een paar medeschrijvers. De lezers heb ik een lijstje meegegeven: is alles duidelijk, vind je het spannend, komen de personages goed uit de verf, word je door het verhaal meegesleept, en dergelijke. De schrijvers heb ik vooral gevraagd om naar schrijftechnische dingen te kijken: spanningsboog, logica, taal, opbouw. Verder gewoon: schiet maar. Dat is dan soms slikken, soms frustratie en soms ook het gevoel dat ik het toch op mijn manier wil doen. Wel heel goed om te doen, want het verhaal is er alleen maar beter door geworden.