Lid sinds

12 jaar 11 maanden

Rol

Het vertrek van de schrijfcoach

Het ontstaan van het boek: drie aspecten die aan het schrijven voorafgaan

Ik was van plan om een boek te schrijven over de diverse onderdelen waaraan een goed geschreven verhaal zou moeten voldoen – maar ik ontdekte dat er vóór een goede techniek van het creatief schrijven drie andere dingen belangrijk zijn. Belangrijker dan het schrijven zélf.

Ten eerste: wat drijft een mens tot schrijven? Waarom wil hij dat zo graag? Wat verwacht hij ervan?

Ten tweede – als hij deze vragen voor zichzelf beantwoord heeft –: wat staat hem te wachten als hij wil publiceren? Wat wíl en mág hij verwachten? Hoe werken de uitgeverswereld en de partijen daaromheen, zoals literaire magazines en televisieprogrammamakers? Waar moet je op letten? Welke rol speelt geld? Wat doet roem met een schrijver?

En last but not least is het ten derde cruciaal dat je als schrijver jezelf kent: wie ben je, wat zijn je gedachtes? Je hoofdgedachte vooral? Schrijven is denken.

De naam van het personage: identiteit en gevolgen

Voor het hoofdpersonage van dit verhaal had ik iemand nodig die zowel man als vrouw kon zijn en ik ging op zoek naar geschikte namen. Het werd Maxime.

Een maxime is ook een stelregel van de Duitse filosoof Immanuel Kant. Deze betreft plichtethiek: wat jij wilt, moet gelden voor iedereen. Bijvoorbeeld als jij iemand een leugentje om bestwil vertelt, accepteer je dat je zelf ook belogen wordt. En niet alleen jijzelf, maar iedereen mag dan liegen tegen iedereen. Je hoeft geen filosoof te zijn om te bedenken dat zo’n instelling ontwrichtende effecten heeft.

Dit beginsel – genaamd de categorische imperatief – heb ik toegepast op het schrijven en publiceren van boeken. En inderdaad heeft het verstrekkende gevolgen voor zowel Maxime als de schrijfcoach.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst


'Laat je eerste verhaal nooit meer woorden tellen dan het aantal euro's op je bankrekening.'

'Vraag je af of je leven verspild is als je je verhaal niet verteld hebt.'

'Schrijfplezier verdwijnt zodra geld verschijnt.'

In de zoektocht naar het eigen verhaal legt Maxime Maagdenburg de laatste woorden van de schrijfcoach vast, nadat hij vertrokken is.

Fragment


‘Ik heb een grote vraag,’ zei ik tegen de schrijfcoach.
Hij trok diepe rimpels in zijn voorhoofd.
‘Welk jaargetijde is volgens u het gunstigst voor ‘t schrijven van een goed verhaal?’ En ik wist zeker dat hij zeggen zou: ‘De herfst.’
Hij glimlachte. ‘Winter,’ zei hij, ‘min 25. En dat zo lang mogelijk. Zodat alles wat in jezelf gekweekt is, alles waartoe men je heeft aangezet, alles waarin men je heeft doen geloven – dat dat bevriest en sterft. Je opvoeding, je schoolopleiding, je carrière, snap je? Alles wat jou tot bloei gebracht heeft: weg ermee! De restanten ervan flikker je op een hoop. De fik erin! En dan … vind jezelf uit! Ontdek wie je bent, bemest jezelf, besproei jezelf, bezon en oogst jezelf. En schrijf in de nacht je verhaal.’
‘Maar dat is toch niet plezierig?’ vroeg ik.
Hij gaf geen antwoord op mijn vraag, stelde een wedervraag: ‘Heb je het ooit geprobeerd?’ en hij gaf zelf het antwoord: ‘Nee.’ Hij wist het zeker.

Uitgever

M.BOOX

ISBN

978-94-927-8207-6

Bladzijden

153