Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

Het Miljardairsspel

Een boek schrijven is duizend maal leuker dan een boek lezen. Ik ben alle karakters tegelijk. Ik lach en ik huil met ze mee. Toch ben ik meer een verzinner dan een schrijver. Men zegt weleens dat een goed verhaal zichzelf schrijft. Bij mij niet. Een goed verhaal groeit in mijn hoofd en dat is een geweldige belevenis, maar om het op te schrijven valt niet mee. Het is taalkundig en grammaticaal moeilijk en erg veel werk. Ik heb een keer een boek laten corrigeren voor één cent per woord. Pas dan zie je wat mooi schrijven is. Maar het is duur (dit boek is 90.000 woorden). Ik heb er wel veel van geleerd.
Voor mij is lezen een ontsnapping uit het moment van nu. Jezelf verliezen in een andere tijd of zelfs een andere wereld. Ik zoek geen moraal of levensdrama. Schrijven doe ik op dezelfde manier. Ik creëer mijn wereld. Deze thriller heb ik wel zo realistisch mogelijk geschreven met veel uitzoekwerk op internet, maar het is een verzonnen verhaal. Die ontdekking in je eigen geest maakt het schrijven zo'n geweldige hobby. Begin gewoon. Mijn eerste boek waren korte kinderverhaaltjes en nu dus mijn zesde boek, een echte thriller.
De verzinner.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Het rijkeluiskind Jim Warren Belfort is van jongs af aan voorbestemd tot grootse daden. Misschien niet vandaag of morgen, maar ooit zal hij bijdragen aan een betere wereld en daarin een heldenrol vervullen. Geld speelt geen rol, alles is mogelijk. Samen met zijn vriend Leo Delgado uit Rio de Janeiro gooit hij na zijn pensioen het roer volledig om. Geen liefdadigheidsfeestjes meer of schenkingen aan goede doelen, maar eindelijk doen wat hij diep van binnen altijd al voelde borrelen. Hij koopt een luxe eiland in de Bahama's waar de beide miljardairs samen hun gewaagde plannen willen uitvoeren zonder pottenkijkers. Het leidt tot een gruwelijk spel met moord als inzet.
Interpol wordt gealarmeerd wanneer er systematisch criminelen uit de internationale opsporingslijst worden vermoord. Speciaal agent Lucie Laurent wordt op de zaak gezet en moet alle zeilen bijzetten om de bizarre gebeurtenissen het hoofd te bieden. Keer op keer wordt ze op het verkeerde been gezet. Samen met haar collega raakt ze steeds verder verstrikt in het ingenieuze moordspel van de miljardairs en ondertussen vallen er steeds meer slachtoffers. De tijd dringt.

Fragment

In Lyon in Frankrijk regende het zo hard, dat Lucie Laurent ondanks haar paraplu toch kletsnat op kantoor verscheen. Ze verwenste in gedachten de automobilisten, die er aardigheid in leken te hebben om door de plassen te rijden waar zij op dat moment liep en ze vervloekte haar kledingkeuze voor een korte rok en naaldhakken in dit weer. Met een grote kop thee in de ene hand en de krant Le Monde in de andere, liep ze geïrriteerd de zaal op naar haar werkplek. Het liefst zou ze haar schoenen uitgooien en haar voeten boven op de verwarming leggen. Ook een Interpol agent was maar een gewoon mens.
‘Goedemorgen Lucie.’
‘Goedemorgen Silvio.’
Silvio Moretti was haar baas en hij liep gelijk met haar op. Dat gebeurde alleen als er iets belangrijks was te bespreken. Ze zat amper op haar stoel toen hij al een telexbericht op haar bureau gooide. Rustig nam ze een slokje van haar hete thee zonder haar baas aan te kijken, wetend dat hij een hekel had aan wachten, al was het maar een minuutje. Precies op tijd, voordat hij losbarstte, pakte ze het bericht en las over de recente moord op de Russische wapenhandelaar Yoeri Sokolov.
‘Dat is de tweede, Lucie,’ snauwde Silvio tegen haar, alsof zij degene was die hem had vermoord. ‘Twee maanden geleden de drugsbaron Carlos Ramirez aan de andere kant van de wereld. Allebei toppers uit onze eigen internationale opsporingslijst van criminelen. De een vermoord in Mexico en de ander in Azerbeidzjan.’
Lucie was in feite net zo verbaasd als Silvio, maar liet dat niet blijken. Ze wist niet wat het was, maar iedereen hier op zaal zag het als een sport om de baas een beetje te sarren. Een beetje maar, gewoon omdat hij zich zo snel opwond en dan helemaal rood aanliep.
‘Het kan toeval zijn, Silvio.’
Daar begon hij al wat rood aan te lopen. ‘Toeval? Ik geloof niet in toeval.’ Hij zei het laatste expres wat harder, alsof hij een statement wilde maken aan de andere collega’s op zaal. ‘Daarbij heb ik het belangrijkste nog niet gezegd. Ze zijn allebei doodgeschoten door een kogel midden in het voorhoofd.’ Hij keek Lucie triomfantelijk aan en genoot van het effect dat dit nieuwtje op haar had. ‘En zeg niet dat het toeval is.’ Hij draaide zich abrupt om en sloot zich weer op in zijn eigen hok.
Lucie keek hem na en vroeg zich af of zij ongemerkt de opdracht had gekregen om deze zaak uit te zoeken. Ze haalde haar schouders op en las het bericht nogmaals goed. Vervolgens pakte ze het artikel over Carlos van twee maanden geleden erbij. Dat was inderdaad te toevallig.

Uitgever

BraveNewBooks

ISBN

9789464056013

Bladzijden

293

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

Jan Kranenbarg,

Lid worden om je boek te delen, dat is niet de bedoeling van deze site. 

citaat: Je kunt pas een boekpresentatie plaatsen als je minimaal twee weken lid bent en actief deelneemt aan de site.

Lid sinds

1 jaar 11 maanden

Rol

Dat is nogal een vooringenomen mening. Ik krijg niet echt de kans om actief deel te nemen aan de site. Op zoiets moet je geen tijdsdruk zetten, maar juist welkom heten.

Lid sinds

5 jaar 2 maanden

Rol

Gefeliciteerd met je boek! Mooi gezegd ook: ik ben alle karakters tegelijk.

Hoezo krijg je geen kans om actief deel te nemen? Bij Proeflezen valt genoeg te doen.:)

Lid sinds

12 jaar 11 maanden

Rol

Jan heeft wel gelijk, Jan.

Ik krijg niet echt de kans om actief deel te nemen aan de site.
 
Hoe kan het dat je die kans niet krijgt en wel de gelegenheid neemt om een boekpresentatie aan te maken?

We sluiten even het topic.