Lid sinds

12 jaar 10 maanden

Rol

Gevoelige snaren

Na een burn-out (2007) ben ik begonnen met schrijven. Binnen 2 jaar had ik drie complete romans op de plank liggen. Vorig jaar, toen ik een paar maanden niet kon werken, heb ik besloten om alle drie de manuscripten te herschrijven met als doel ze nu echt uit te geven.
Gevoelige snaren speelt zich af in Zweden, het land waar we toen een huisje hadden en waar ik veel inspiratie heb opgedaan voor mijn boeken. Het Zweedse landschap, de sfeer spreekt mij enorm aan en dat is in mijn boeken terug te vinden.
Voordat ik begin met het schrijven van een verhaal, zit het al maanden (jaren) te broeden in mijn hoofd en ontvouwt het zich steeds meer. Niet dat het dan al helemaal vaststaat hoe het verhaal gaat lopen of eindigt, maar de grote lijnen zijn dan al behoorlijk uitgewerkt. Zodra ik het gevoel heb dat ik het verhaal ken en de hoofdpersonen zo ongeveer goede bekenden of vrienden van me zijn geworden, schrijf ik een samenvatting van het verhaal en begin met een indeling van hoofdstukken. Wat gebeurt wanneer, waar, hoe, met wie? Ik werk voor mezelf de karakters van de hoofdpersonen uit: wie zijn ze, wat doen ze, hoe reageren ze, hoe zien ze eruit enz. Daarna schrijf ik het hele verhaal. Pas als het helemaal af is, begin ik weer van vooraf aan te lezen en te herschrijven. Ik controleer of alle lijntjes die ik uitgezet heb in het verhaal ook afgewerkt worden, dat ik niets laat liggen of vergeet.
Gevoelige snaren heb ik heel vaak herschreven. Eerst had ik een rommeltje gemaakt van de perspectieven. Die liepen constant door elkaar. Met hulp van een schrijfcoach heb ik geleerd hoe dit beter kan en leesbaarder wordt, Ik heb ook geleerd goed te bekijken vanuit welk perspectief bepaalde scenes het best geschreven kunnen worden.
De eerste versie van Gevoelige snaren schreef ik in de verleden tijd, dat heb ik omgezet in tegenwoordige tijd, daardoor liep het verhaal vlotter. Ook heb ik in de loop van het schrijven steeds meer vanuit de hoofdpersonen zelf leren schrijven in plaats alles te omschrijven, te vertellen. Hoe vaker ik het herschreef, hoe vollediger de hoofdpersonen werden. Gevoelige snaren is nu vanuit twee gelijkwaardige perspectieven geschreven. De hoofdpersonen hebben steeds hun eigen hoofdstuk.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

De jonge violiste Linnéa (Linn) Gustafsson verhuist vanuit Stockholm naar een klein dorpje op het platteland. Ze wil weg uit het appartementje waar ze met haar vriend heeft gewoond en ontkomen aan de roddels die over haar de ronde doen. Bij haar nieuwe buurman ontmoet ze zijn zusje Tindra. Linn wordt overvallen door de emoties die Tindra in haar los maakt.
Tindra is schrijfster van kinderboeken. Als ze bij haar broer is om haar schoonzus te helpen, die net is bevallen, ontmoet ze Linn. Ze voelt zich direct tot deze vrouw aangetrokken.
De vriendschap tussen Linn en Tindra wordt steeds hechter. Ze nemen deel aan een vijfdaagse survivaltocht door de Zweedse oerbossen. Tijdens deze dagen toont Tindra haar ware gevoelens voor Linn. Kan Linn deze gevoelens beantwoorden? Durft Tindra weer een relatie aan te gaan na alle mislukkingen in het verleden?

Fragment

Tindra
Zodra Linn de kamer binnenkomt vergeet Tindra even adem te halen. Wat een opvallend knappe verschijning. Met moeite houdt ze een vriendelijke glimlach op haar gezicht in plaats van haar met open mond aan te staren. Ze neemt Linn van top tot teen op: schitterend roodblond haar, grote donkergrijze ogen, lange slanke hals en een tengere gestalte. Ze laat langzaam haar adem ontsnappen om te voorkomen dat ze een diepe zucht slaakt. Wat een mooie vrouw. Dan fronst ze haar wenkbrauwen en knijpt haar ogen wat samen als ze Linns gezicht nog een keer nauwkeurig bekijkt. Ze heeft iets bekends, maar ze kan niet zo snel bedenken waarom. Dan haalt ze in gedachten haar schouders op, ze overhandigt voorzichtig haar nichtje aan Lars en zegt: ‘Kom maar even mee naar boven, de verbanddoos staat in de badkamer.’
Tindra loopt voor Linn uit de badkamer in en haalt de verbanddoos uit een kastje.
‘Ga daar maar zitten.’ Ze knikt met haar hoofd naar een krukje. Zelf gaat ze op het randje van het bad zitten en rommelt in de verbanddoos op zoek naar een pincet en ontsmettingsmiddel. Als ze alles gevonden heeft zet ze de verbanddoos op de grond. Snel werpt ze een blik op Linn. Die leunt achterover met haar hoofd tegen de koele badkamertegels, haar ogen halfgesloten. Ze ziet bleek. Zou ze zich niet goed voelen? Ze legt haar handen zachtjes om Linns polsen en draait de handpalmen omhoog.
‘Nou, laat je handen maar eens zien.’
Linn opent haar ogen, gaat wat rechter op zitten en strekt haar vingers. Voorzichtig houdt Tindra haar handen vast. Ze bekijkt de blaren en de al rood geworden plekken rondom de splinters. ‘Je handen zijn zwaar werk duidelijk niet gewend.’
‘Klopt,’ lacht Linn.
Zachtjes strijkt Tindra met haar vingers over Linns handpalmen. Haar handen zijn smal met lange slanke vingers, sterk en soepel. Tindra wrijft met haar duimen over Linns vingertoppen. De huid is stevig maar er is geen spoortje eelt te zien. Tindra schraapt haar keel. ‘Ik zal beginnen met de kleine splinters, die zijn er zo uit. Deze drie zitten diep, dus dat zal wat vervelender zijn,’ wijst ze.
‘Ga je gang,’ zegt Linn terwijl ze haar ogen sluit. Tindra legt Linns linkerhand op haar knie en trekt een voor een de splinters eruit. Al snel is de laatste splinter van die hand aan de beurt. Tindra kijkt even op van haar werk als Linn een bibberige zucht slaakt. Linn ziet zo wit als een doek, de zweetdruppels staan op haar voorhoofd.
‘Nog even,’ zegt ze. ‘Probeer je zo goed mogelijk te ontspannen.’
Linn knikt licht met haar hoofd. Tindra peutert de diep zittende splinter eruit.
‘Zo, deze hand is klaar,’ zegt Tindra.
Linn knippert met haar ogen. Een traan rolt over haar wang.
‘Gaat het?’ vraagt Tindra bezorgd.
Linn knikt en produceert een zwak glimlachje. ‘Ik voel me nog niet zo fit na de griep,’ mompelt ze.
Tindra laat haar hand los en pakt een washandje van een stapel uit het badkamermeubel. Ze maakt het nat met ijskoud water. ‘Dit helpt misschien,’ zegt ze en strijkt met het koude washandje over Linns voorhoofd, langs haar slapen en langs haar polsen. Haar blik dwaalt over het breekbaar uitziende meisje. Linn heeft haar ogen weer gesloten. De roodbruine wimpers steken donker af tegen haar bleke huid. Tindra’s blik dwaalt af naar haar lippen als Linn daar met haar tong langs glijdt. Volle zachte lippen. Tindra slikt. Dan staart ze ineens in twee rookgrijze ogen en slaat die van haar snel neer.
‘Dank je, dat voelde heerlijk,’ zegt Linn.
Tindra legt het washandje weg en pakt de pincet weer op. Haar hand trilt licht. Zonder Linn nog een keer aan te kijken vraagt ze: ‘Zullen we de rest van de splinters eruit halen?’
Linn steekt haar andere hand uit en Tindra’s blonde hoofd buigt zich er weer overheen. Na nog wat pijnlijk gepeuter is het klaar. Linn zucht van opluchting als Tindra haar handen ontsmet en pleisters plakt op de plekken waar de splinters hebben gezeten.
‘De blaren kunnen beter vanzelf opdrogen.’ Tindra kijkt Linn vluchtig aan. ‘Als je ze doorprikt is er meer kans op infectie.’
‘Bedankt,’ zegt Linn en staat langzaam op. Tindra ruimt de verbanddoos op en gaat haar voor naar beneden.

Uitgever

Uitgeverij Droomvallei

ISBN

9789083184197

Bladzijden

184