Lid sinds

2 maanden 1 week

Rol

Escapades

Het heeft bij elkaar zo'n 15 jaar geduurd voordat ik het boek eindelijk af had. Ik heb er ontzettend lang aan lopen schaven. Eigenlijk had ik verschillende scènes voor meerdere verhalen. Ik ontdekte dat bepaalde scènes/hoofdstukken heel goed bij elkaar pasten. Omdat ik erg van het Hermans' adagium ben dat er in de literatuur geen mus van het dak mag vallen zonder dat het een functie heeft, ben ik bepaalde dingen in elkaar gaan schuiven en andere dingen heb ik rigoreus overboord gegooid, want ook het adagium 'schrijven is schrappen' heb ik in ere gehouden. Dat het hele verhaal bij elkaar wordt gehouden door als vertrekpunt het surfen te nemen, is aan twee zaken te danken. 1. Ik ben opgegroeid in Noordwijk en de zee moest dus wel een belangrijke plaats innemen. 2. Ooit heb ik een film gezien met Kenau Reeves en Patrick Swayze, die zoveel indruk maakte dat ik koos om het in die wereld te laten afspelen. Dat journalistiek een belangrijke rol speelt in het boek heeft met mijn eigen carrière te maken. Ooit schreef ik voor een krant in Noordwijk. Waarom zolang met verhaal bezig geweest? Antwoord: je kunt hetzelfde verhaal op honderd manieren vertellen. Heel lang heb ik gestoeid met perspectief (personaal of ik-verteller) en nog meer met de compositie. Als het goed is, vallen de hoofdstukken als puzzelstukken in elkaar. Voordat ik echt tevreden was met mijn compositie heeft heel lang geduurd. Niet onbelangrijk is wat je wel en niet aan de lezer verraadt. Informatie weggeven en achterhouden heeft ontzettend veel effect op de spanning in het boek. Ik ben van mening dat door de gekozen opbouw de lezer tot het laatste hoofstuk geboeid blijft, omdat de ontknoping daarin plaatsvindt. Misschien had ik deze tijd kunnen besparen door vantevoren een schema te maken (wat ik ook meerdere keren gemaakt heb) maar blijkbaar had ik die tijd ook nodig om tot een zorgvuldig afgewogen compositie te komen. Zo is het aanvankelijke begin pas veel later in het boek terechtgekomen en in de vorm van een dialoog aan de lezer opgediend, omdat het in die vorm veel meer tot zijn recht bleek te komen. Ook het eindpunt had ik al een paar keer geschreven, maar dat heeft in de definitieve versie een gedaantewisseling ondergaan, omdat ik in eerste instantie het perspectief bij een ander persoon had liggen. Je zou kunnen zeggen dat de inhoud de vorm van een verhaal dicteert. Dat gold in belangrijke mate voor Escapades, maar ik denk dat bij het creëren van een nieuw boek ook weer niet meteen duidelijk zal zijn, in welke vorm ik het verhaal moet gaan gieten. Pas als ik halverwege ben, zal duidelijk worden, in welke volgorde ik de afzonderlijke hoofdstukken aan elkaar las, daarbij is het de kunst om de lasnaad zo te maken dat de lezer niet doorheeft dat er sprake is van een lasnaad. Als je dat voor elkaar krijgt, weet je dat je boek de optimale vorm heeft.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

asper Hatrecht en Otto Flinzen zijn surfvrienden. De passie voor de golven verbindt hen met elkaar. Hun leven speelt zich grotendeels af binnen de surfvereniging Surfers Paradise in het plaatsje Kwijnoord. Op een dag lijkt er in één klap een einde te komen aan hun vriendschap als Otto tijdens een avondsurf verdwijnt. Maar dan, maanden later, ontvangt Jasper plotseling een ansichtkaart uit het verre Australië, ondertekend door zijn vriend. Dit is voor Jasper aanleiding tot een zoektocht, waarbij allerlei mensen die om Otto heen staan iets over hem onthullen. Uiteindelijk ontdekt Jasper dat de waarheid een stuk gruwelijker is dan hij ooit voor mogelijk had kunnen houden.

Fragment

Adrenaline, daar draait alles om bij surfers. Je moest het bloed voelen kloppen in je aderen, het horen gonzen in je hoofd, het voelen suizen in je oren. Surfen is volgens mij het dirigeren van een orkest, dat uit wind en water bestaat. Als het lekker gaat, voelt het alsof je ter plekke een symfonie aan het schrijven bent. Als het klote gaat, hoor je vioolsnaren stuk voor stuk knappen. De grootste kick op zee was een lange rit op rad waves; de grootste kick op het land was voor veel surfers het snuiven van coke. In mijn ogen waren er twee soorten high: natural high en chemical high. Voor de eerste moest je een beroep doen op de weergoden en de golven, voor de tweede moest je bij Otto zijn. Ik hoefde mijn neusgaten niet vol te snuiven om high te worden. Geef mij een surfplank en ik beleef de beste trip die er is. Natuurlijk wist ik dat er binnen de club aardig wat lieden waren die de instant pleasure, zoals Otto het verwoordde, kochten, maar het was mij toen nog niet duidelijk of mijn vriend, ook buiten de club, nog een flink afzetgebied voor zijn spul had. Daarover had Otto altijd wijselijk zijn mond gehouden, tot het moment dus dat hij in het ziekenhuis kwam te liggen.

Uitgever

Boekscout

ISBN

9789464504521

Bladzijden

200