Lid sinds

5 jaar 4 maanden

Rol

Een gemakkelijke prooi

Een paar jaar geleden schreef ik 'De stilte van het water', een roman waarin ik vooral het verhaal vertelde van Ladymia. Ik had haar tien jaar eerder ontmoet tijdens de verschrikkelijke aardbevingen op Haïti en - alsof het zo moest zijn - later weer op Tortola. De indrukken, ervaringen en emoties die ik destijds opdeed, verwerkte ik in mijn eigen notitieboekje. Letterlijk om alles van mij af te schrijven. Jarenlang bleef dit boekje in de kast liggen, totdat ik met een kennis sprak over PTSS. Ik vertelde haar dat ik mijn indrukwekkende ervaringen aan het papier toevertrouw en zo probeer om alles een plekje te geven. Deze kennis raakte geinteresseerd en vroeg mij om enkele stukken te mogen lezen. Het duurde even voordat ik dit zelf aankon, maar na aandringen vertelde ik stukjes van mijn ervaringen, het leed en de ellende dat ik van dichtbij heb meegemaakt. De kennis was onder de indruk,en wist zeker dat mijn verhalen voor een breder publiek toegankelijk gemaakt moesten worden. Kort samengevat resulteerde dat in mijn eerste roman waarin ik vooral de menselijke kant van slachtoffers van mensenhandel probeer te laten zien.

Ik merkte dat lezers onder de indruk waren van het verhaal van Ladymia. Dat sterkte mij om meer van mijn ervaringen om te zetten naar een roman-vorm. Ik gebruikte voor 'Een gemakkelijke prooi' mijn ervaringen uit Mali, waar ik een tijdje mocht verblijven en in contact raakte met lokale hulpverleners. Het leed, de armoede maar ook de drang om naar Europa af te reizen, heeft dusdanig veel indruk op mij gemaakt dat het haast vanzelfsprekend was om hier iets mee te doen.
Doordat ik veelal kan refereren uit mijn eigen ervaringen, zaken en onderwerpen kan benoemen waarbij ik letterlijk met mijn neus vooraan heb gestaan, gaat het schrijven relatief gemakkelijk. Het scheelt dat ik niet hoef te verzinnen hoe het verder gaat met de hoofdpersoon, juist omdat ik deze van dichtbij heb meegemaakt. Uiteraard moet ik ook nadenken over de opbouw, stijl, volgorde en zelfs spanningsbogen. Dat hoort er nu eenmaal bij.
Ook nu heb ik er weer voor gekozen om maatschappelijk gevoelige thema's zoals lovergirls, albinisme en zelfs jongensprostitutie te gebruiken in mijn verhaal. Misschien wijk ik wel af van vertrouwde, veilige onderwerpen, maar dat is een bewuste keus. Het is mijn manier om de lezer bewuster te maken, wellicht de donkere en onbekende kant van mensenhandel te laten zien. Het zij zo.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Ze kennen elkaar niet, wonen duizenden kilometers bij elkaar vandaan, maar Thiemo en Youssef hebben meer met elkaar gemeen dan ze lief is. Afkomstig uit verschillende culturen en met totaal andere achtergronden nemen deze jongens onbedoeld de verkeerde beslissingen. Het gevolg is vernedering en mensonwaardige gebeurtenissen. Ongewild komen zij terecht in de keiharde wereld van de georganiseerde misdaad, krijgen te maken met geweld, verleiding, en sextortion. Er ontstaan levensgevaarlijke situaties en hun lot lijkt bezegeld.

Gebaseerd op waargebeurde feiten geeft de nieuwste roman van Norman Jansen een indrukwekkend en wellicht wel schokkend inzicht in het leven van minderjarige slachtoffers van mensenhandel.

Over de auteur:
Norman Jansen is al ruim dertig jaar werkzaam bij de Koninklijke Marechaussee waarbij hij verschillende disciplines van het vak heeft doorlopen. Vanuit zijn kennis en ervaring bij het Expertisecentrum Mensenhandel en Mensensmokkel, maar ook tijdens zijn langdurig verblijf in het Caribisch gebied en recentelijk ook in West Afrika, heeft hij zich inmiddels toegelegd op het schrijven van fictie en non-fictie.
Het zijn juist die bijzondere ervaringen die hij gebruikt om de persoonlijke omstandigheden van slachtoffers van mensenhandel en mensensmokkel, een menselijker gezicht te geven.

Eerder schreef hij al de roman ‘De stilte van het water’, gebaseerd op zijn ervaringen op Haiti en Tortola waarbij het leven van een jonge moeder centraal staat.

Fragment

Opgedroogde stukjes huidsmeer en restanten van geronnen bloed, het is een waar feestmaal voor de vele aanwezige vliegen. Tientallen proberen er nog een stukje van mee te pakken, vele andere zijn vermoedelijk nog onderweg naar deze weerzinwekkende plek.
Gedumpt aan de rand van een vuilnisbelt. Klaar om verslonden te worden door hongerige ratten, honden of zelfs door de vieze magere duiven die zich af en toe te goed doen aan hun dode soortgenoten of andere kadavers die hier liggen.
Slechts een paar uur oud en dan al hier achtergelaten, half omwikkeld in een vieze oude doek. Moederziel alleen, naamloos, gedumpt.
Het is het kleine lichaampje van een pasgeboren meisje, haar oogjes zijn gesloten. De navelstreng nog zichtbaar verbonden met een stukje van de nageboorte. Niemand die haar hier ziet liggen. Niemand die dit kleine pasgeboren meisje in de gaten heeft.
De constant aanwezige geur van dood en ontbinding trekt ze aan, honderden - misschien zelfs duizenden - vliegen er al rond. De vliegen zitten overal; op haar armen, op haar hoofdje en een enkeling probeert zelfs via het kleine neusgaatje naar binnen te kruipen. Op zoek naar voedsel of misschien juist naar een plekje om hun eitjes te leggen.
Slechts af en toe lijkt het kleine meisje voorzichtig haar oogleden te bewegen, in een schijnbaar verwoede en onmogelijke poging om de irritante vliegen op een afstand te houden. Maar misschien is het slechts de wind die haar oogleden doet bewegen, niemand die het zal weten.

Uitgever

Futuro Uitgevers

ISBN

9789492939463

Bladzijden

220