Lid sinds

5 jaar 4 maanden

Rol

Dansen met slangen en vuur. De avonturen van buikdanseres Samiera

In de zomer van 2016 stopte ik met optreden als buikdanseres, slangenbezweerster, vuurspuwster, fakir Samiera, ik was inmiddels 65 jaar. Ruim 35 jaar gaf ik shows met pythons, boa constrictors, brandende fakkels en glasscherven. Wel bleef ik optreden als waarzegster Samiera met tarotkaarten leggen en handlezen.

Met weemoed verwijderde ik de showfoto's van mijn website. Ik realiseerde me dat ik hiermee een zeer bijzondere periode van mijn leven afsloot. Mijn hoofd stroomde over van de herinneringen aan gekke situaties, bizarre bloopers en spectaculaire locaties. Ik besloot een speciale pagina op mijn website te maken met leuke anekdotes uit die tijd.

Voordat ik de verhaaltjes op mijn website zette schreef ik ze op, om ze later in chronologische volgorde te plaatsen. Maar de verhalen bleven komen, veel te veel voor de website. Ik kon niet kiezen en raakte verstrikt in mijn eigen anekdotes. Ik moet een boek schrijven, was mijn conclusie.

De eerste weken deed ik niets anders dan enkel met een paar trefwoorden de herinneringen omschrijven. Dat lukte alleen maar 's nachts. In de sluimertoestand tussen waken en slapen kon ik heel diep in mijn geheugen graven en zag ik beelden die ik eigenlijk al vergeten was. Daarna ging ik de trefwoorden rubriceren, alle vuurverhalen bij elkaar, alle bloopers bij elkaar, alle studentenervaringen bij elkaar, alle buitenlandse avonturen bij elkaar, enz, enz.

Eindelijk kon ik beginnen met het uitschrijven van de verhalen, maar dat was moeilijker dan ik dacht. Overdag lukte het echt niet, mijn hele boek is in de nacht geschreven. Ik stapte tegen middernacht in mijn bed en werd steevast rond 2.00 uur wakker. Dan begon het denken: met welk verhaaltje ben ik bezig? Welke zin vond ik niet mooi en wil ik vervangen? Welk specifiek woord zocht ik? Zodra ik een aantal mooie zinnen had bedacht kroop ik uit mijn bed en achter de computer. Soms dacht ik uren na over één zin. Als het ongeveer 6.00 uur was probeerde ik nog wat te slapen. De volgende dag las ik, soms met verbazing, wat ik 's nachts geschreven had.

Mede omdat ik het druk had met optreden als waarzegster vorderde het langzaam. Telkens als een hoofdstuk af was stuurde ik het naar mijn proeflezers en wachtte ongeduldig op hun commentaren.

In het voorjaar van 2019 vroeg illusionist Ritsko van Vliet me een praatje te houden op een bijeenkomst van de Magische Ring van Friesland, een vereniging van goochelaars. Het praatje moest gaan over mijn ervaringen als assistente van de illusionist (naast mijn eigen shows deed ik 10 jaar lang een illusieshow met Ritsko). Gelukkig had ik het hoofdstuk Doorzagen, verdwijnen en verschijnen over onze illusieshow al geschreven, dus de verhalen zaten nog vers in mijn hoofd.
Ik hield mijn praatje en liet tevens mijn nog onvoltooid manuscript langsgaan.
De volgende dag kreeg ik een bericht van één van de aanwezigen, Joop Fenstra. Hij schreef: 'Wat kan je leuk vertellen. Goed dat je een boek schrijft. Mijn partner Jitske Kingma is eigenaresse van uitgeverij Elikser. Stuur haar wat op.'
Ik was nog niet op zoek naar een uitgever, maar stuurde uiteraard een paar hoofdstukken naar Jitske op. 'Prachtig', zei ze. 'Ik wil het wel uitgeven.'
Vanaf maart 2020 ging het snel. vanwege de coronacrisis stond de wereld stil en had ik had alle tijd en rust om het manuscript af te maken. In november stuurde ik de definitieve tekst naar Elikser. Toen kwam de tijd om foto's te selecteren, vanwege de privacywet het liefst foto's zonder publiek. Daarna kwam de correctie ronde.

De geplande boekpresentatie in de buikdansstudio van een collega-buikdanseres met een hapje en een drankje, vrienden en familie en de pers ging wegens corona niet door. Promotie van je boek moet in deze tijd geheel digitaal plaatsvinden.
Het lijkt me enorm leuk om voor te lezen uit mijn boek bij boekhandels, in café's of waar dan ook. In een mooi decor en met kleurrijke kleding aan, want ik blijf een showgirl. Ik merk aan mezelf dat het me niet gaat om de verkoop, maar ik wil graag mijn verhalen de wereld in slingeren.
Ik heb geduld, ooit is de corona over en dan ga ik los! Het is fantastisch om door middel van een boek mijn fijne artiestenbestaan te herbeleven!

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Een cursus buikdansen veranderde mijn leven in een ongekend avontuurlijk bestaan. Mijn strenge Libanese buikdanslerares, zelf vroeger een gevierde danseres in de nachtclubs van Beiroet, gaf mij de artiestennaam Samiera. Haar verregaande, idiote adviezen sloeg ik in de wind.
Als buikdanseres kwam ik terecht in een revue, waar ik van het ene op en andere moment ook assistente van een illusionist werd.
Maar ik wilde meer. Ik ontmoette oud-fakir El Kabiri, die, om uit handen van de Duitse politie te blijven, ondergedoken zat in een kraakpand. In de kelder van het pand leerde mijn leermeester me vuurspuwen met petroleum. Onder toezien van zijn dwingende priem-ogen oefende ik in glaslopen en glasliggen op glasscherven van lege wijnflessen. De kennismaking met mijn eerst tijgerpython verliep anders dan ik had gedacht.

Ik kreeg het druk als buikdanseres, slangenbezweerster, vuurspuster, fakir Samiera. Met eigen bus, geluidsinstallatie, spotlight en roadie (chauffeur/geluidsman/lichtman) toerde ik door binnen- en buitenland en kwam op de meest uiteenlopende locaties terecht.

Bizarre avonturen heb ik beleefd binnen de muren van studentensociëteiten in Groningen, Utrecht en Rotterdam. Vooral corpsstudenten hebben de neiging een 'geintje' uit te halen met een artiest. Ik ging de uitdaging altijd aan.
Geregeld trad ik op bij de Marine in Den Helder, op vliegbasis Gilze Rijen, in De Nassau Dietz Kazerne in Budel, the Churchill Baracks in Lippstad. De opdrachten die ik op militaire bases kreeg waren op zijn zachts gezegd erg opmerkelijk.
Mijn ervaringen in de gevangenissen Van Mesdag in Groningen, Norgerhaven in Veenhuizen, de Marwei in Leeuwarden en vooral in de EBI van de Marwei zijn bijna niet te geloven.

In het hoofdstuk Bloopers beschrijf ik absurde missers, bijvoorbeeld hoe ik op een halloweenfeest in een discotheek weigerde met mijn slangen te dansen op een podium dat versierd was met echte, dode kippen, bang dat mijn slangen de kippen als prooi zouden zien.

Mijn show met wurgslangen, brandende fakkels en glasscherven was van oorsprong Oriëntaals, maar door aanpassingen in de kleding, choreografie en muziek paste ik mijn show moeiteloos aan aan de vele themafeesten, zoals Afrikaans, Zuid-Amerikaans, middeleeuws, Halloween.

Ook geef ik in mijn boek een interessant kijkje achter de schermen van televisiestudio's. In 1988 deed ik mee aan de opening van Nederland 3 samen met Peter Faber. Ik zat in de beginclip van de PinUpclub van Veronica. In de Tele Belshow van SBS 6, die werd gepresenteerd door Reinout Oerlemans. In de Surprise-show op de Belgische zender VTM. In vele kinderprogramma's, waarin kinderen mijn slangen mochten aaien.

De meeste optredens vonden in het weekend plaats. Doordeweeks gaf ik buikdanscursussen, workshops en kinderfeestjes in mijn buikdansstudio aan huis.

Ook al had ik er niet om gevraagd, op mijn verjaardag kreeg ik een pakje tarotkaarten. Ik bestudeerde de kaarten, volgde een cursus en begon een act als waarzegster. Vanaf dat moment had ik een avondvullend programma: eerst tarotkaarten leggen daarna de show met slangen, glas en vuur.

Tussendoor vertel ik in het boek openhartig over mijn privé leven als artiest, zelfstandig onderneemster en alleenstaande moeder van twee zonen in een huis met boa constrictors en pythons.

Fragment

IJstaarten
Op feestavonden met een vol programma werd er van alle artiesten verwacht dat ze zich strikt aan hun tijdschema hielden, zodat de avond niet uitliep. De man van het artiestenbureau hield dit streng in de gaten, maar vergat wel eens dat de kok ook een tijdschema had.
Op een keer stond ik achter een deur te wachten om op te komen. Ik gluurde de zaal in en zag mijn roadie de optreedspullen klaarzetten.
Plotseling stonden er drie obers naast me. Ze droegen ieder een grote ijstaart met brandende taartspuiters.
“Moet jij optreden?” vroegen ze aan me.
“Ja, ik sta te wachten op mijn aankondiging en dan ga ik op,” antwoordde ik.
“Maar wij moeten nu de ijstaarten naar binnen brengen.”
Oei! De opkomst van een buikdanseres kon natuurlijk niet tegelijk met de opkomst van drie ijstaarten. Wie moest op wie wachten? Het was logisch dat de ijstaarten voorrang kregen. Zo dachten de obers er ook over en zij liepen de zaal in. Het zaallicht werd gedoofd om de brandende taartspuiters beter tot hun recht te laten komen. Ik hoorde het publiek applaudisseren.
En nu? dacht ik. Ik neem aan dat de ijstaarten meteen opgediend worden. Optreden terwijl het publiek met een bord in de hand bij het buffet staat te wachten, dát doe je niet. Maar het artiestenprogramma mocht niet uitlopen, was me op het hart gedrukt.
De man van het bureau kwam naar me toe met het antwoord.
“Jouw show is een half uur uitgesteld,” zei hij. “Ga nog maar even naar de kleedkamer.”
Het was duidelijk, de ijstaarten hadden gewonnen.

.

Uitgever

Elikser te Leeuwarden

ISBN

9789463652995

Bladzijden

327

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

Samiera, 

Ik herinner me je proefleesstukken met bijzondere gebeurtenissen. Je hebt doorgezet. Gefeliciteerd met de uitgave!

Lid sinds

5 jaar 2 maanden

Rol

Ja! Ik herinner me ook de proefleesstukken  en ook nog wat ik toen dacht: zo! Dat is nu een voorbeeld van iemand die echt een leven heeft om over te vertellen. En de omslag sluit daar ook prachtig bij aan. Gefeliciteerd!

Lid sinds

5 jaar 4 maanden

Rol

Hallo Jan, o wat leuk dat je me herinnert! Inderdaad ik ben heel blij met het boek. Nu is het een kwestie van promotie! Dat is best lastig in coronatijd, maar ik heb al vele artikelen in kranten en ben op de plaatselijke tv geweest met mijn boek en kreeg een mooie recensie van Hanneke Tinor-Centi en er staat 4 prachtige review op Bol.com, dus het loopt al aardig. Tenminste, dat denk ik, want je komt als schrijver pas na een half jaar echt te weten hoe de verkoop bij boekhandels en bij Bol en Bruna is gegaan.

Lid sinds

5 jaar 4 maanden

Rol

Dank je!!

Lid sinds

7 jaar 2 maanden

Rol

Hai Samiera,

Wat leuk om na een tijdje te zijn weg geweest te zien dat de proeflees stukjes nu daadwerkelijk tot een boek zijn geworden.

 

Van harte gefeliciteerd!